bi dost

ev

2012-01-25T16:20:00.002+02:00

4 günlük bir kamp programından çıktım bugün. bilenlerin bildiği; bilmeyenlerin de bir kısmının hiç bilmediği, diğer kısmının da olanca önyargılarıyla korkmakla nefret etmek arası hisler beslediği o meşhur abla evi programlarından bahsediyorum. daha önceki yazılarımdan birinde ya da birkaçında da söylemişimdir, yaşayamadığım için üzüntü duyduğum birkaç şeyden biriydi bunlar benim. sonunda oldu. zaten ne demişler? "inanırsak olur bence!"

öncelikle nasıl geçtiğini tek kelimeyle söyleyeyim, SÜPER! bizim danışman hocamızın (benden 1 yaş büyük arkadaş:) çok deli, çok kafa oluşunun ve evine gittiğimiz ablanın (o da benden 4 yaş küçüktü ama abla abladır:/) son derece anlayışlı, mülayim oluşunun da etkisi vardır muhakkak bu kadar güzel geçmesinde. keza bilikte gittiğimiz arkadaşların da kıl tipler olmayışının.. ama en güzel yanı tabi ki de manevi ortamdı ve çok, sonsuz şükrediyorum orda olabildiğim için.

eve gitmeden 1 gün önce hocadan maklube istemiştim, pazartesi günü kısmet oldu yemek:) dedi ki bana, "bunu senin için yaptım ona göre.." ben de ona "hocam bebeyimsiniz!" dedim :D

benim sınıftan çok muhabbetimin olmadığı bi kız da gelmişti kampa, hakkımdaki yorumlarına çok güldüm:) "kapıyı açtığında zaten önce bi şaşırdım, açık görünce.. sonra 25 yaşında olduğunu öğrenince ikinci şok geldi. tamam, ağır duruyordun diğerlerinden ama o kadar da değil ya, çok şaşırdım.. bi de çok cana yakın çok sıcakkanlıymışsın hiç öyle görünmüyordun." dedim ki nası yani, odun gibi mi duruyorum? evet dedi :D "arada bir dönüp esprilerime gülüyordun falan ya, 'ehe, hoşuna gitti galiba heralde ya' diyordum, hiç konuşmuyordun ki" birlikte kaldığımız herkes zaten şaşırıyor sınıftaki halimle evdeki-yurttaki halim arasındaki farka ama yapacak bişey yok, ben toplum içinde odunum :/

aaa o değil de, hoca bana çok disiplinli olduğumu, çok çalışkan olduğumu, öğretmenlik potansiyelim olduğunu ve bende voleybolcu tipi olduğunu söyledi. oha. voleybolcu tipini nerden çıkardı hiç anlamadım, diğerlerini de anlamadım gerçi ama en çok bunu anlamadım :/ işte o günden beridir sözlerine itibar etmiyorum zaten hocanın :pp şaka şaka ediyorum.

neyse programla ilgili başka bişeyler anlatıp ayrıntı vermek istemiyorum zira organize işler bunlaaaarrr... ama hakkaten çok güzeldi, manyak güzeldi, deli güzeldi ve çok mutlu oldum! ha bi tek kakara kikiri yapmaktan ilk 2 gün pek ders çalışamadık o kötüydü ama tatil daha bitmedi, toparlayacağız inşallah. bi de şunu anladım sabahlamadan sınava girilmiyormuş. sabahlamam lazım tatilde birkaç gece.. ya da ev dışında çalışma ortamları bulmam. ya da hepsi :p (bunu orda anlamadım) aa bi de çok garip insanların varlığından haberdar oldum. "ben fen falan çalışmıyorum" deyip de dersaneden sayısal soru bankası temin etmeye çalışanlar mesela. çalıştığını gizli tutmak nedir yahu, hani tamam bangır bangır bağırmazsın da sorulunca çalışmıyorum deyip de sonra böyle şeyler falan. cık cık cık çok yanlış çok :P

sıkıldım yazmaktan, görüşürüz.

4.365+1+3.30+4.31+6

2012-01-15T19:43:00.000+02:00

"bir tek sen eksiksin, işim gücüm her şeyim tamam"

son yılların en güzel yılı olarak geçse de hayatım,
çok hatta acayip çok hatta sonsuz şükürler etsem de,
unutmuş olsam, yılda birkaç kez aklıma getirsem,
imkansız olarak gördüklerimi gerçekleştirsem, başkalarına bile bakabilsem de..

bazı şeyler yaşanmışsa sonrası önemsizdir işte. oldu mu böyle bir şey? oldu. sonra istersen sil, istersen nefret et, istersen tiksin hatta. bunlar hiçbir halta yaramıyor. ufacık bir hatırlatmaya bakıyor her şey. bir rüyaya bakıyor. bir gün rüyana geliveriyor, iptal oluyorsun. nasıl unuttum ben dünyanın en güzel 2 buçuk yılını ya rabbim diyorsun. sonra kendi yanlışını düzeltiyorsun, o 2 buçuk yılın zehir gibi geçen zaman dilimlerini çıkarmaya çalışıyorsun. olmuyor. en azından diyorsun, en azından o zamanlar özlemiyordun..

kaç yıldır görmediğinin hesabını yapmaya kalkıyor, onca yılı nasıl atlattığına şaşırıyorsun. 4 buçuk yıldan da fazla..

ben de bir gün seni hatırlayınca iç çekmeden durabilecek miyim? "aman, ne salakmışım" diyebilecek miyim? telefonun hala ezberimde mi diye zihnimi yoklamayı bırakabilecek miyim bir gün? bana yaşattığın kötü şeylerle anabilecek miyim seni? rağmen, yine de, olsun kelimelerini kullanmaktan vazgeçebilecek miyim konu sen olunca? senden bahsetmeyebilecek miyim? seni rüyamda görürsem, o günü ağlamadan tamamlayabilecek miyim?

yapamayacağım. 4 buçuk yıldır yapabildim mi ki hala umut etmeye çalışıyorum? yapamadım işte, yine yapamayacağım. olmayacak. belki yine sana çok az bile olsa benzeyen birine bir şeyler hissetmeye çalışacağım. sonra yine olmayacak. gözümde büyüttüğümü bile bile, gözümdeki sen'i kimseyle kıyaslayamayacağım bile. kim benzeyebilir ki sana, senin gibi kim olabilir? olur belki, ama hem senin gibi olup hem beni senin kadar sever mi? imkansız. bak işte, olmadı.

bugün çok zor.. birkaç gün (ya da hafta) önce bir mesaj atmıştım ona, şu an ne olduğunu bile hatırlamadığım muhtemelen gereksiz bir şeyi sormak için. cevap gelmemişti. canı sağolsun demiştim, mesajı attıktan saatler sonra cevap beklediğimi farkettiğimde. hatta sevinmiştim bu duruma, telefon elimde avanak avanak mesaj beklemedim, vay bee demiştim. zaten ben ne zaman kendime övgü dolu hisler beslesem acısı çıkıyor. her neyse işte, bugün yapacak başka bir şey olmadığını farkedip, telefondan hüzünlü müzikler ayarlayıp kısık sesle onları dinleyerek uyumaya çalışırken birden yine numarasını hatırlama kontrolü yapasım geldi.. sonra da yes'e basasım.. sonra da "aradığınız numara kullanılmamaktadır"ı duyup bozulasım.. kimbilir ne zaman değiştirdi numarasını. kimbilir niye değiştirdi, çok sevinmişti o numarayı bulduğuna çünkü. belki evlenmiştir. umarım evlenmiştir, evli bi insanı hatırlamayı kendime yakıştıramam ve hatırlamam o zaman belki. o zaman belki ona ulaşamayınca, onunla alakalı tek kelime etmeyecek olsak bile yine de onun kardeşi olduğu için kardeşini aramaktan da vazgeçerim. facebook'taki, adından ve çirkin çıktığı bir resminden başka bir şeyin görünmediği hesabına da uzun uzun bakmam belki. (yine mi umut etmeye başladım? dövün beni.)

işte, bu kadardı.

(başlıktaki işlemin sonucu: 1681)

her türlü

2012-01-07T22:57:00.002+02:00

hatalarını söylediğinde komik bahaneler bulan insanlara acıyarak gülüyorum. hata dediğin de hani öyle sana göre bana göre olan şeyler değil, örnek vereyim mesela adam bi gazeteyi almış eline tersten okuyor. diyorsun ki o öyle okunmaz. onun öyle okunmasının yanlış olduğu herkesçe kabul edilen bir şeydir di mi? işte adam da sana diyor ki yok, ben onu farklı açılardan bakmayı öğrenmek için öyle okuyorum.. falan filan, böyle artistik bahaneler üretiyor kendince. Allah'ın şabanı ya:) yanlış yapıyon lan işte, sus da düzelt ya da düzeltme ama sus yani. tipitip.

sonra bi de kendisinin doğru düzgün yapamadığı bi işi başkalarının yapış şeklini eleştirenler var. onlar da acınası gülünçlerden. buna da şöyle bir örnek verebiliriz, hülya avşar'ın şarkı söyleyenleri değerlendirmesi mesela. hah evet evet bu örnek çok uydu bak, aynen bu dediğim işte. ho ho ho kendine bak sen bi yeaa.

bi de bi de demiycem çünkü hep saçmalardan bahsedecek değilim.

bugün abim samsun-gs maçını izliyordu. başlarda yeniliyorduk ya hani, işte o anlarda annem sürekli abimin üzüldüğünü söyleyip "onlar da uyuyo mu ya, niye yeniliyolar ki" diyordu. uyuyo mu ne ya, anne yaa:)

artık benim de "zayıflayınca giyilecekler" bölümüm var blog. hayırlı olsun:(

bir süredir internetimi kendim kendime sınırladım. dedim "günde bu kadar bu kadar bu kadar açacaksın bilgisayarını en fazla, bi dost!" dedim, ve uydum. da işte telefondan bağlanma konusunda bi sınır koyamadığım için kendime, son aldığım mesaj paketinin içinde de internet hakkı olduğu için.. ühü yine çok giriyorum ya :( neyse birkaç gün sonra bitiyor. ama sonra gene alırım mesaj için. ama almamalıyım. (inek burada kendisiyle savaşıyor, özel hayata müdahale etmek istemeyenler bakmasın.)

3 dakikam kaldı, gidiyorum. görüşürüz.

haberler haberler haberler!

2012-01-01T22:41:00.001+02:00

kendi hatalarını başkaları yapmasın isteyip onları uyardığında samimi bulmadıklarından mıdır bilmiyorum, asla dinlemiyorlar. sen yaptın, ben de yapayım da yaşayıp göreyim diyorlar. belki zaman zaman ben de yapıyorumdur bunu. yapmasak ya?

---

geçen hafta gene yurttaydım ben. giderken 2 kişiyi daha çağırmıştım, çünkü evde ders çalışamadıklarını biliyordum ve bi faydam dokunsun istedim. beni de severler bunlar sağ olsunlar, sanırım benim hatrıma geldiler. kendileri eski sınıftan arkadaşlarım oluyo bu arada, biri 91 biri 92 doğumlu.. 92'li olanı çok seviyordum ben, onla alakalı bi sorun da olmadı zaten. yurttan sonra daha çok sevdi beni hatta, gelip gidip sarılmaya başladı :P neyse, işte bi de diğeri var. kız çok garip, atarlı böyle erkek tipli bi kız. sıra arkadaşımdı o benim, fazla konuşmazdık biz ama bi gıcıklığımız da yoktu yani. ben malum herkese takıllan, şakacı falan biriyim ya, arkadaş o huyumu sevmedi sanırım. mümkündür, herkes şaka kaldıramayabilir hoşlanmaya da bilir (bu kelimeyi yanlış yazdım bence ama neyse) fakat ben zaten onla çok sıkı fıkı olmadığımız için ona göre davranıyordum. neyse efendiiim, sonuçta durumu farkettim, çünkü kız bütün enerjisini bana laf sokmak için harcamaya başladı. aman dedim çoluk çocukla uğraşamam dedim pek muhatap olmamaya başladım bununla. ama işte o kadarla bitmiyo, yine de sinir olabiliyosun.

yurdun en yukarı 2 katı halıfleks kaplı, yatakhaneler var orada ve ayakkabılar çıkartılıp çıkılıyor. bazı bissürü gerizekalılar ayakkabıları 1-2 halılı merdiveni ezip çıkarıyolar. e ama biz oraya temiz ayakla basıyoruz, namaz filan kılıyoruz? bu kız da aynısını yaptı birinde, uyardım "kızım niye ilk basamakta çıkartıyosun ayakkabını, şurda çıkartsana" dedim. "amaan sanki yukarı mı çıkıyorum" dedi, sustum. aradan biraz zaman geçti, yine önümden gidiyor bu, bu sefer de pis terlikleriyle tam 4 basamak çıktı... inada yapar gibi. ya sabır dedim gene sustum. sonra son sabah kahvaltıya indik, ben montumu sandalyenin birinin arkasına attım böyle katlayıp (motum biraz uzun, dizde böyle) bu oraya oturacak diye aldı montu benim sandalyeme asıyo. haber de verdi, iyi dedim koy. ben sanıyorum ki aynı benim attığım gibi atıyor, ama değilmiş. kız omuzlarından asmış montu sandalyeye, etekleri yeri süpürüyor! ölür müsün öldürür müsün dedim ama gene de sustum (bak nasıl sabırlıyım) ama dedim artık tamam, bidaha kimseyi ne çağırırım ne yüz veririm ne bişey. Allah'ın salağı ya, ay bi de kendi 91 doğumlu, 93lü kızlardan bahsederken çocuk mocuk diyo. hahaha sen çok büyüksün. öff. öf!

---

çok uzun yazdım kesicem burda ama son haberi verip öyle kesicem. yeşilin adını öğrendim ve çok güzel bişey daha olur gibi oldu. hayırlısı diyorum ^^ byeee.

plan mlan

2011-12-26T00:32:00.000+02:00

"efkarın cana yettiğinde kapat gözlerini, vuslatı düşün ve öylece kal.. daha olmadı sök yüreğini, yüreğime sal!" sözlerinin geçtiği bir şiiri vardı mustafa yıldızdoğan'ın. hatta derdi ki "aşk kolaya itibar etmez, gönül zora tutsak.. onun için yalçın kayalara sür gönül atını. çile mayasıysa aşkın, acıdan zevk al!" evet ben bir aralar mustafa yıldızdoğan çok dinlerdim. hala da sevdiğimi söyleyebilirim soran olursa.

---

bu aralar kafamda bi tane soru var sadece. seneye bu zamanlar kim-nerde olacak?

---

eğer her şey düşünüldüğü gibi olsa 2 sene önce aramızdan ayrılmış olurdum ben. eskiden istediğim ama olmamış şeylerin nerdeyse hepsini sonradan düşündüğümde "iyi ki olmamış" diyebiliyorum ama bu öyle değil. bu nasıl, niye böyle bilmiyorum pek de anlamıyorum ama bu değişik işte. iyi ki olmamış diyemiyorum buna. ha "keşke olsaymış" diyo muyum? yok, onu da demiyorum. dedim ya, değişik.

---

bugün kendimi dünyanın en çirkin insanı gibi hissettim. o kadar çekirdek yersem normal tabi.

---

2 gün kaldı dünyaya yeşil gözlüklerle bakmaya. yine, yeniden! hep olsun ^^

---

hani şimdi gülse birsel'in yeni dizisi başlıycak ya, işte ben onu izlemek çok istiyorum ama kendime behzat ç. dışındaki dizileri de haram ettiğimden ötürü izlememem gerektiğini düşünmüştüm. sonra da dedim, ulan sanki behzat saati dışında non-stop ders mi çalışıyosun, bi dizi daha izle ne olacak dedim. sonra bunun üzerine de dedim ki ya ama bidocum sen lm'yi bile bıraktın, şimdi bunu izlemen ne kadar etik olacak? CEVAB VEREMEDİM! hala da vermiş değilim cevabını. lm'yi de izlesem diyorum ama onda birikmiş birkaç bölüm var, onları izlemeye kalkarsam Allah cezamı verir. çok mağdurum şu anda :/

---

ev o kadar soğuk ki hırkamın şapkasını kafama geçirip oturuyorum resmen.. yoksa donuyo ensem boynum :/

---

son olarak behzat çe'nin senaristine burdan mesaj yollamak istiyorum: o larissa mıdır ne halttır gitsin diziden yea çok saçma bişey çünkü. ayrıca ALLAH BELANI VERECEK SELİM!!1! hadi görüşürüz.

salağa yatma! kak git yerine yat.

2011-12-23T01:17:00.001+02:00

önceleri, sorulduğunda "ne? olur mu öyle şey ya, ne alakası var? yok daha neler.. bi kere o noktanoktanokta.." şeklinde devam ederek giden cevaplar verdiği şeyi bi süre sonra gerçekleştirdiğini görmek insana "yaşasınn haklı çıktım işte hohoho!!!" gibi zafer çığlıkları attırmıyor blog. "ben demiştim, Allah belanı versin pislik:'((" de dedirtmiyor fakat. söylenilen tek şey "hakkında yanıldığımı düşünerek iyi bişey yapmışım, iyi ki erken farkettim." oluyor.

bazılarının hatta birçoğunun huyu böyle sanırım. "seni ilgilendirmez" demek yerine aaa olur mu, ooo ne alakası var, hem zaten o çok rerörö bilmemne diyerek hem o tarafa bok atıp hem de butarafı aptal yerine koymaya kalkmak. huy bu evet, ve oldukça kötü bir huy. zamanın birinde "iyi insan" yakıştırmasını yaptığın birinde -ki bu tamlamayı çok değerli görürdüm- böyle bir huyun varlığını farketmek biraz kötü ama en azından onun layık gördüğü aptallık konumuna geçmemiş olmak güzel.

umrunda mı dersen blog, değil, vallahi billahi umrumda değil ama senin de bildiğin üzere kendini bi halt zanneden, insanları aptal yerine koymaya çalışan, şeytanken meleği oynayan yaratıklar benim hep sinirimi zıplatır. yine öyle oldu işte. sinirleniyorum ve üzülüyorsam da sadece karakter olarak tiksindirici bulduğum insan sayısının artmasına üzülüyorum. istemezdim dünyada bu kadar bozuk insan olsun, olanların da bir kısmı benim çevremde olsun. kim ister ki?

durum bunda ibaret.

"amma iyi dememiş miyim halime bacı?" dememişsin ulan, dememişsin!

2011-12-20T23:09:00.002+02:00

-anlatırlar anlatırlar, kendilerince yorumlayıp yargılayıp haklıyı haksızı belirleyip karşıyı küçümseyerek anlatırlar; sonra da eklerler "iyi dememiş miyim ama?" dememişsin kardeş. çok özür dilerim bütün kurgunun içine ettiğim için ama, dememişsin işte. çok özür dilerim havadaki burnunu yere çakacağım için ama, -inanılır şey de değil ama- haksız olan sensin. bunu söylrken beni kıvranmak zorunda bırakıyor olabilirsin, ee ıı yanii şimdiii bilmemne sözcükleri ekliyor olabilirim ama sen HAK-SIZ-SIN!

+bugün hiç beklemiyorken bu kadar güzel bişey olmasını, oldu.. beklediğin, gözlediğin zaman gelmesi de çok güzel de blog; beklemediğin anda gelmesi daha daha bi güzel sanki, gibi.. yüzün gözün çirkinken yakalanmak pek hoş olmasa da insan bunu bile düşünemeyebiliyor bazen, aşıyor kendini, bencilliğin sınırlarını zorluyor. ben gördüm ya, ben mutluyum ya! diyebiliyor.-yeşil eşarp taktım bugün, ondan oldu bunlar bence;)-

-mesela biriyle aranda bişey geçiyor, kendini biraz suçlu hissediyorsun ve bunu ona hissettiriyorsun bilinçli olarak. "hadı kız, söyle söyleyeceğini" gibi bişeyler söylüyorsun, o da suçun olmadığını düşündüğünü ima ediyor, ya da söylüyor, ya da öyle bişey yapıyor. e sonra? sonra bakıyorsun gayet de yerden yere vururmuş seni. tamam da niye yani, sana demedik mi konuş diye, kız diye? aklın mı basmadı ilk anda, ondan mı sonradan sonraya haşinleştin? Allah Allah ya..

+bugün de biri zaten arkamdan konuştu. çıktım dersaneden, metroyla bi yere kadar geldim. o geldiğim yerde önceki sınıfımdan olan + geçen hafta yurtta beraber kaldığım kızlardan birini gördüm, meğer aynı metroyla gitmişiz. yanaştım işte, konuştuk az biraz. yanında dersaneye yeni başlayan bi kız vardı, tanımadığım. "hadi ben seni tutmıyım"laşıp öpüştükten sonra ben gideceğim yere doğru yol alırken sevgili arkaaşım yanındaki kıza "bido varya mükemmel bi insandır.." dedi. döndüm, "ehe:)" yaptım, "yaa hayır! sen burdasın diye demiyorum!" dedi ve ben yolumda ilerlerken o yanındakine konuşmaya devam etti. mutlu oldum mu? oldum tabi ki. çünkü o sevdiğim biri.

-öffffff o değil de, şu erkekler kız gibi konuşmuyo mu, yazmıyo mu.. deliriyorum! piki, bişi, ehe, bilmemne.. erkek adam ağır olur, olmalıdır. manyaklaşmayın bi.

+dersaneye başlarkene baktım ingilizce çok zorluyo, oha dedim nolucak bu böyle? sonra dilci biriciklerim arkadaşlarım ingilizce bilenlerim dediler hep bir ağızda, "ingilizce başlarda zorlar ama sonra çorap söküğü gibi gider başını alıp." ilk kısmını test ederek onayladım, evet hakkaten çok zorluyo başlarda çünkü kelime çıkartmak, anlamlarını eşşek kadar sözlüklerden bulup en uygununu yerleştirmek, hangilerini ezberleyeceğini kararlaştırmak, ezberlemek, anlamasan da okumak bla bla bla... çok zorladı blog. ama yavaş yavaş zevkli hale gelmeye başladı. ohhh çok şükür. ho ho hooo.

ayrıca şafak 34! gelsin artık askerler ya çok sıkıldık. hadi bye.

bunları da duydum ya..

2011-12-16T21:44:00.000+02:00

yurt çocuğu döndüüü!! ya yurt olayı harika, şahane, mitiş bişeymiş panpalar! disiplinine gurban olduğumun ablaları göz açtırmadı bize, bi çalıştık bi çalıştık ki sorma.. ilk gün 7, 2 ve 3. gün 5 buçukşar saat çalıştık -maşallah bize-. yine olsun yine gidicem inşallah.

üniversiteye gidememiş olmanın bana acı verme sebeplerinden biri de "evler"de, yurtlarda falan kalmamış olmaktı. çok isterdim öyle havaları soluyayım, ama olmadı ve daha da olmaz ünv.ye gitsem de diyordum; zira bu yaştan sonra sürekli olarak evimden başka bi yerde -mecbur kalmam inş.- kalmayı pek istemiyordum. dersaneye gitme şansım olacağını bilmediğimdendi bunlar hep! çok isteyince oluyormuş ya, teşekkürler Allah'ım.

onun dışındaa, işte yurda baya sevdiğim kızlarla gitmiştik. eğlenceli geçeceği belliydi yani. öyle oldu nitekim:) ben dersanede henüz -hala- sessiz sakin akıllı uslu biri gibi biliniyorum. çünkü hala herkesle samimi olmadığımdan kelli çok sesim çıkmıyor. ama yurtta coştum tabi. kızlardan biri (ki en sevdiklerimden, tatlılık abidesi gibi bişey olmasının yanısıra hemşerim çıkan bir biricik:p) "ben bidoyu hiç böyle bilmezdim yaaa" deyip durdu. eee dedim memnun musun yeni tanıdığın bido'dan, evet kesinlikle dedi :D

aynı kız bi laf arasında "R.'ye ve sana saygım sevgim sonsuz" dedi..

diğer kız tesettür konusu açılmışken "benim en beğendiğim kapalı tipi R. ve bido'nun tipi, onların tarzını çok beğeniyorum" dedi..

etüd odasında gördüğümüz 2 adet liseli kız yaşımı duyunca dakikalarca şoka girdi ve "ben şaka yapıyosun sandım, oha biz de 25 yaşında böyle görünsek keşke" gibi laflar ettiler (H)

daha neler neler ya, acayip seviyo beğeniyo falan herkes beni :P ahaha yaşlı ve kompleksli olunca bunları herkese anlatmak isteyebiliyo insan blogcum, kusuruma bakma ve nazımı çek!

yaw o değil de dün yurtta son gecemiz diye geç yattık baya, sabah da ygs denemesi vardı ve çok kötü geçti :( zaten biraz geç kaldık sınava, sonra gittim salak gibi matematikten başladım ve bildiğim soruları bile yapamamayı başararak 1 saatimi orada harcadım, sınav zaten 160 dakikaydı ve geriye eşşek kadar paragraflardan oluşan 40 türkçe, yer yer paragraflı soruları bulunan 40 da sosyal testi kaldı 100 dakikada yetiştirmem gereken.. çok kötüydü, çok panikledim:( 20-25 dakika kala sosyal'e geçebildim ve birkaç soruya bakamadım bile.. yaptıklarımı da öyle bi okuyarak belki de yanlış yaptım.. ühü çok kötü oldu bu ya. ama bana ders olsun :( eve abimle birlikte geldik, valizimi taşımaya gelmişti benim bebeyim :p gelir gelmez hemen kitap almaya çıkarttım onu, 7 tane mis gibi ygs denemesi aldım, zaman denemelerini de alıcam çözecem ki hızlanayım biraz üf. böyle gidersem çok fena olaca zira :/

neyse bak gene çok konuştum ben. hadi görüşürüz.

bu arada yurtlarda yok hocaefendi videosu izletiliyomuş, yok zorla namaz kıldırıyomuş falan diyenler çok biliyomuş. adamlar namaza çağırmadılar bile. bi tek dün, öğrencilerden biri sabah namazına kalkmış o odaları gezip "kılıyo musun" diye sordu, o kadar. ne kadan güzel ne kadan özgür bir ortam o ye, bize öyle gerici şeyler yaptırmadılağğrrr.... Allah'ım ya.

yerim-yurdum

2011-12-11T21:00:00.001+02:00

bu hafta şirinlik abidesi danışman hocam bizi yurda davet etti. ben de hep istiyordum gitmeyi ama babam izin vermez diye tahmin ettiğimden şimdilik bişey söylemiyim, sınav yakını bi şekilde aklına girerim diye planlıyordum. ama baktım olmuyor, sıkı sıkı çalışmak gerekiyor; bu hafta bi söyleyeyim dedim.

cuma akşamı açacaktım konuyu babama, abim odasına kendini kapatmış sözlüsüyle konuşuyor diye erteledim. abim de yanımda olsun, babam bişey sorarsa cevaplasın çünkü o biliyor yurtmuş evmiş, o ortamları.. ben ilk defa deneyeceğim içinnn ^^

aradan 1 gün geçti, cumartesi oldu haliyle. ben yana yana abimi beklerken, babam yalnız geldi. abime mesaj attım, arkadaşlarının yanına gittiğini söyledi paşa :/ "ben babama yurdu söyliycektim neden gittin:(" yazdım,

-ben olmadan söylenmiyor mu yurt?
+senin varlığın bana güven veriyor
-bavulunu hazırla o halde, salı günü yurttasın;)
+anlamadım?
-o iş tamam
+oha. ciddi misin?
-her şey senin için;)
+yalansa ağzını burnunu yırtarım tırnaklarım uzun zira ama gerçekse kelini öperim senin!
-o zaman uyuma, gelince öpersin..

hacı ben böyle abiyi yerim ya. hiç dememiştim de hee, sen konuş falan diye.. bebeyim benim ya nasıl da düşünmüş de konuşmuş, ikna etmiş babişi:) valla tam böyle dövmelik, döve döve ağzını burnunu koparta koparta sevmelik ^^

neyse efendim sonra gittim oturma odasına, ben bekliyorum ki babam konuyu açsın, o bekliyor ki ben açayım.. ayda yılda bir gidip yanında oturunca işkilleniyor adamcağız, "senin ağzında bir bakla var, gene ne isteyeceksin"vari cümleler kuruyor hep. dün de öyle oldu. sürekli laf atıyor bana, hadi çıkar şunu çıkardiyip duruyor. "eee" dedim, "madem o kadar ısrar ettin:)"

-heh işte vardı bişey, belliydi. (anneme dönerek) bunun böyle yanaşmasından belliydi, demedim mi ben
+şey bizim hoca ders çalışmak için yurda çağırdı da..
-(sert takılarak) ne yurduymuş o nerden çıkmış?
+işte x yurduu.. çok ders çalışılıyomuş sohbet falan oluyomuş
-nerden biliyosun gittin mi sen hiç
+yoo ama bizim kızlar gitti önceki haftalarda baya güzelmiş işte

o arada tıraş olmak için banyoya gitti, bir yandan da konuşmaya devam ettik sesimizi duyurmak için yükselte yükselte:

-yani bido, ben dostluğumuza zarar gelmesin diye uğraştıkça sen..
+dostluğumuz bakidir :P
-hee baki hee, sürekli yeni bişeyler çıkartıyorsun
+ama kötü bişey çıkartmıyorum kii
-neyse düşünmem lazım benim biraz
+hocaya haber verecektim de aslında (diyerek şansımı zorladım burda biraz :P)
-hemen mi haber vermen gerekiyormuş hocaya
+yani bir an önce versem iyi olur sonra yer sıkıntısı olabiliyormuş
-iyi, hocaya söyle o zaman babamın düşünmesi gerekiyormuş diye.

o öyle dedi ama ben hocaya mesajı attım bile :P zaten tıraşı bitince de "ver kime haber veriyorsan, git kal" dedi. çok tatlı bir babam var blog ya, biraz hırçın biraz deli ama özünde çok tatlı :p

3 gün boyunca yurta çılgınlar gibi çalışmayı planlıyorum. sohbete geyiğe vuran olursa ağızlarına ağızlarına vurucam terlikle, 10 net arttırmadan dönmiycem!1!!! :pp

hadi görüşmek üzere:)

bu arada trabzonu da 3-0 yendik, hadi iyiyiz gene. kalp gassray :*

uyku-kebap-hoca-yeşil-6buçuk-doğumgünü-vesair.

2011-12-10T10:07:00.001+02:00

uykudan yana şansım yok, ağlıyorum derdim çok.. off of, yetmiyor bana uyku, hiçbir şekilde yetmiyor! ya da bilmiyorum yetiyor belki ama derse oturunca psikolojik uyku çöküyor, bilmiyorum. ama durum fena yani. ben internetten, tv'den ve bilumum dünyevî zevklerden ders uğruna kaçtıkça uyku yakalıyor beni, "sana ders çalışmak haraaammm! sen üniversiteye gidemiyceksiiiinnn!!! nihuhhohaaaa!!!" diyor şerbetsiz. ağzını burnunu kırcam somut olsa ama değil işte.

yaa dün çok komik bişey oldu. bence komikti yani. evvelsi gece bi tane arkadaşımla konuşuyoduk, ne olduğunu tam hatırlamadığım garip bi mevzu oldu ve ben (ahaha çok saçma gerçi) ona sabah ben dersaneye giderken benimle gelmesini söyledim. yerse gel dedim yani, gelmez diye tahmin ederek. sabah görüşürüz diyip güldü o da. sabah bi baktım beni bekliyo yolda :D ki bu insan 3-4 senedir erken kalkmayan bi insan, 6 buçukta kalkıp gelmiş. bi inat insana neler yaptırıyor, ben bile yapmazdım bunu deli inadım olduğu halde.

o değil de, insanları tanımamak aslında çok güzel bişey. tanıyıp da tiksinmediğimiz insan sayısı çok az çünkü, hepimizin de. işbu yüzden şu zamanları, yeşil'i henüz pek tanımadığım zamanları seviyorum ve kıymetini biliyorum. hem ne demiş yıldız tilbe üstad? "içimde öyle güzelsin ki, onu kirletmeyeceğim seninle" :) (o kadar abartmıyorum ben gerçi, kirlenmek güzel olabilir :p)

şey mesela, bi insan her şeyi söyleyebiliyor. ağzına ne gelirse söyleyebiliyor yani dilin kemiği yok. ama sözleri gerçek mi değil mi, ya da altında ne yatıyor neden söylüyor hiçbir zaman bilemeyebiliyorsun. bazen de sırf bunun bilinmemesinden cesaret alıp yaaa vur gitsin yaaa felsefesiyle atıyorsun tutuyorsun. olaylar olaylar!

felsefe demişken dersanedeki son denemede 7 felsefe sorusu vardı, 6 net yaptım VE HENÜZ FELSEFE DERSİ GÖRMEDİK BİZ! huhuuuww! :D

sınıf değiştirdiğimden bahsetmiştim ben blogda dimi? bahsetmiş olmalıym. neyse işte, bu sınıftaki bazıları çok garip ve hiç sevmedim onları. zaten oldum olası kendini bişey sanan, yüksekte gören insanlardan nefret etmişimdir. işin ucunda önemli bi sınav olmasa zaten kendi sınıfımdan bi yere ayrılmazdım, ordaki arkaşlarım çok tatlıydı ve hala da öyleler:( arada uğruyorum sınıfa, bi ilgileniyolar bi seviniyolar böyle çok mutlu oluyorum. sevdirmişim kendimi (H) :p

yaa o değil de, kebap sevmeyen biri olmayı kabullenmem lazım benim.. sevmiyorum işte, o etin adana-urfa formunu almasını sevmiyorum, mutlu olmuyorum onu yiyince ama sanki kebap sevmeyen türk olmak ayıpmış gibi ne zaman kebapçıya gitsem (o kadar da değil de, her 2 gidişimden birinde falan) adana istiyorum. hele dün, hele dün! adananın yanına kola istedim ya. var mı böyle şapşallık :D ahahah adana dediğin şey zaten ayransız satılmamalı bi defa o kebapçıların ayıbı ama benimki de angutluk. kola ne la, adanayla kola mı içilir. ölüp gidicem şu şapşallığımdan varya. bidaha da adana yemiycem!

geçen ablamın doğum günüydü, kuru kuru kutlayıp hediyesini en kısa zamanda alacağımı söyledim ama ne alsam nasıl etsem hiç bilmiyorum. hediye seçmek niye bu kadar zor ya. hoff.

bizim bi tane hoca var, o kadar iyi ki. hem imanlı hem komik insanları görünce hayata karşı daha bi umutlu oluyorum (ne alakaysa) :p ama çok iyi yani ve bi tek o da değil bütün hocalar çok tatlı. hele bi geometrici var, adamın dersini dinleyen zaten çok az kişi var o da bunun farkında, böyle atarlı atarlı takılıyo, işte bi soruyu anlatınca "önyargıyla yaklaşmazsanız sınavda böyle bi soruyu neden kaçırasınız ki" falan diyo, sanki kaçıracam:) çok şirin ya komplekse giriyo dersi sevilmiyo diye adam :D

oyy ne çok konuşmuşum ben öyle. hadi vedalaşalım yahu. görüşmek üzereee..

tc kimlik no ne ise feysbuk da o olsun..

2011-12-04T22:01:00.001+02:00

internetten tanışıp kaynaşmayı, sevgili olmayı, nişanlanmayı, evlenmeyi hepimiz gibi ben de kınıyorum tabi ki. "o ne yanlış bişeydir, ıyy, akıllı insan işi mi hiç?" gibi cümleler kuruyor, yerden yere vuruyorum. fakat ve lakin bazen düşününce de diğer türlüsünün biraz zor olduğunu farkediyor insan. dur anlatayım.

şimdi mesela birini gördün. bi süre öyle görülükaldın. başka bişey göremedin. öööyle kaldın işte. sonra bi daha gördün. başka bi gün bi daha, bi daha bi daha bi daha... inceden bişeyler hissetmeye başladığını farkettin. ama aklına resmettiğin yüzünden başka bildiğin hiçbir şey de yok onunla ilgili. naparsın?

tc kimlik numarası ne kadar gerekli ve önemli ve olmazsa olmazsa; facebook hesabı da öyle olsaydı keşke. herkesin bi facebooku olsaydı. merak ettiğimiz herkesi girip ordan araştırabilseydik. sabıkası var mı, deli mi divane mi, aşık mı, odun mu, concon mu, kro mu, ismail yk'cı mı, mor mu, ötesi mi, sade soda mı sever, sumakla öfelenmiş soğan konusunda ne düşünür, siyasi görüşü nedir, annesi kaynanalık yapacak biri mi, en son kimden ne zaman ayrılmış, altın alyans mı tercih eder platin mi, saat manyaklığı var mıdır, karşı cinsten arkadaşı çok mudur, var mıdır yok mudur, eğitim durumu nedir, nerelidir, annesi nerelidir, behzat çe yi izler mi, aynı yere hem vapur hem metrobüsle gidilebiliyorsa vapuru tercih eder mi, yürüyüş yapmayı sever mi, pamuklanmış kazak giyer mi, mutlak değerden nefret eder mi, fosforlu kalemlerin en çok hangi rengini sever, mecbur kalsa cam siler mi, gözlük mü lens mi, fenerli mi, kediden korkar mı, korkanlara bakış açısı nedir, kitap ayracı olarak takvim yaprağı mı kullanır kitabın sayfasını mı katlar, telefonunun şarjı tam bitmeden şarja takar mı, çok parası olsa ipad alır mı, hiç saçını uzatmış mı, açık havayı mı sever avmleri mi, sinemaya gidecek olsa hangi gün saat kaçta gider, regal reklamına çıkan çocuk olsa dayak mı yer takdir mi görür, ortaokulda takdir almış mıdır, sırt çantası kullanır mı, "hayatım" lafını kullanır mı (ki nolur kullanmasındır), çocuk odasının rengini turuncu yeşil mi yapmak ister pembe/mavi mi, sinirlenince susar mı, su getirsek güler mi, karıncayı incitmişliği var mı, ... ..... ....................

işte bunların hepsini öğrenebilseydik keşke. ne güzel bi dünya olmaz mıydı o zaman? kimi sevdiğimizi daha iyi bilirdik..

bulamadııım bulamadııım bulaaamaaadım dım dım dım yarr

2011-12-02T18:31:00.001+02:00

yaa blog, kendime çok gülüyorum şu anda. komik ve artis bi başlık yazayım dedim, bi cümle kurdum ama o kadar kel alaka bişey oldu ki. hayır niye böyle amaçlar peşinde koşuyosam, Allah'ım ya :)

şimdi gelelim kurstan ve dünyadan haberlere.

öncelikle çok güzel (olduğunu düşündüğüm) bişey oldu, hocayla konuştum ve üst sınıfa geçtim. hem de 2 üst sınıfa :p dersaneye başlarken nasılsa ingilizcem kötü diye hiç sınava filan girmeyip alt sınıfa alın beni demiştim, tabi eğer sonra denemelere göre sınıf değişimi oluyosa.. müdür de bana olur demişti, bunu öne sürerek, sınav sonuçlarımın da iyi olduğunun altını çizerek değişim istedim, oldu. fakat imtihanlar insanın peşini bırakmıyor. bi tane boş yer vardı sınıfta, ben de mecburen oraya oturdum ve yanına oturduğum kız sanırım sınıfın en boş-beleş kızı. dersleri dinlemiyo, elinde telefon feysbukta dolanıyo ve bana sürekli ordan haberler veriyo.."aa bak ne yazmışlar, hahaha bişe yazdım beğendi niye beğendi ki dur mesaj atıyım" falan. tenefüste ders çalışırsak sinirleniyo, benle samimi olmadığı için çok ses etmiyo ama önde oturan kızı habire dürtüyo lafa tutuyo falan.. ay hele bi arkadaşları var yan sınıftan, Allah'ım küçümsemek falan olmasın asla ama bu kadar keko birini görmek için baya memleket dolaşmak lazım.. nerdeyse her tenefüs gelip bağıra çağıra muhabbet ediyo yanımdakiyle, öndekiyle. ühü ağlamak istiyorum o anlarda ben :( ama katlanıcaz, napalım.

sonralıkla çok güzel bişey daha oldu, yeşili gördüm! ^^ -bu konuda daha fazla konuşmak istemiyorum:P-

o değil de, bir yeğen olarak bidost acayip çirkin, acayip vefasız, acayip hayırsız biri :/ taşlayın beni..

ay hatta o da değil de, dün ablamdan bişey istedim, yapmak istemedi, ben de yaparsa yemek ısmarlayacağımı söyledim. inanmadı :O yalancı mı demek istedi bana cimtri mi yoksa hem yalancı hem cimri mi bilmiyorum ama çok kırıldım çok incindim :p yalan söylememiştim ki, ısmarlayacaktım :( ispatlıycam ona bunu :@

ya geçen yazıda da bahsetmiştim ya her gün yürüdüğümden, bunun da zayıflamama sebep olduğundan. he işte o sanırım gerçek ya :O çünkü normalde giydiğimden 1 beden küçük pantolonlar aldım ben geçende, daha önce o bedeni denediğimde.. bak devamını getiremiyorum cümlenin o derece fenaydı durum yani ama şimdii.. eğer kalıplar okkadar da çok farketmiyorsa zayıflıyorum ben! bi de 24'ten sonra oluşan şu yanlar gideydi :(

son bişey söylemeden gideyim o zaman. hadi eyvallah.

oralar (çok uzak) buralar(a geeel)..

2011-11-28T23:23:00.001+02:00

*aneyin yanına gittim bu akşam, dedim ki:

-anne yaaa x arkadaşım kedi alıyomuuş :/
+ne?
-x arkadaşım kedi alıyomuş:(
+ne???
-yahu kedi alıyomuş!
+ayy ben de kedi oluyomuş diyosun sanıyorum..
-öjdhjhgf nası ya
+evden çıkmıyomuş da ev kedisi olacakmış gibi. öyle anladım :/

YORUMSUZ!!!1!!11

*evde ingilişçe hikaye okurken genelde sesli okuyorum. hatta böyle şebeklik yaparak canlandırarak, diyaloglarda ses değişimleri falan yaparak okuyorum annemler de çok gülüyor bana. çok dediysem o kadar da değil tabi, biraz. ama dün annem çok güldü. king solomon's mines diye bi kitap okuyordum, ben solomon dedikçe annem güldü, annem güldükçe ben şımardım. öyle gülüştük eğlendik falan.

*güzel bi beynim var ve ben de onu -en azından benim kadar beyni olanların kullandığı kadarıyla- kullanmak istiyorum. onu da yapiyim, bunu da yapiyim falan diyorum ve ben dedikçe Allah da o yapmak istediğim şeyleri kolaylaştıracak bir şeyler seriyor önüme sanki. sankisi yok aslında, öyle oluyor ama bu konuda abimin bir yorumu oldu bugün ve tırstım: "sen birden fazla havalandın gibime geliyor ama hayırlısı.." ben de ona "neden ki, yapanlardan neyim eksik?" dedim mağrur bir edayla (H) ama korktum işte. hepsini yapayım derken hiçbirini tam yapamazsam diye korktum. korkmak istemiyorum ben, banene :/

*mesela normalde metrobüs durağına kadar (~15-20 dakika) yürümek çok koyardı acayip üşenirdim ama her gün yapmak mecburiyetinde kalınca üşenmeyi bir kenara atıp süsleyip püsleyip sevmeyi denedim. sonuç olumlu. sabah yürüyüşümü yapmaktan çokk mutluyum çünkü zayıflıyoruum! (az daha inanırsam olur bence:/)

*çok az kıyafetim vardı diye gittim bi kaç tane daha bişeyler aldım, ama hala çok az hatta hiç kıyafetim yok sanki :/ aslında var da.. yarına giyecek bişey bulamıyorum. yarın ne var ki denmesin lütfen, lütfen! :P

*hem ne demiş emel sayın? "kapat gözlerini, kimse görmesin.. yalnız benim içinnn....." diye devam etmiş. yaaaa, işte öyle :#

insan bazen

2011-11-23T00:10:00.001+02:00

insan bazen üzgün olduğu için istemeden kötü laflar edebilir. kalbinden gelmese de edebilir.

insan bazen üzgün olduğu için istemeden iyi laflar da edebilir. kalbinden gelmese de, gelmiş gibi davranabilir.

insan bazen saçmalayabilir.

insan bazen yalan söyleyebilir. pişman olur, yalancıyım diyemez. yalancıyım dese inanılmaz. öyle düşünüp durur insan bazen.

insan bazen yanlış yapabilir.

insan bazen sabredebilir. nasıl sabrettim diye düşünüp şaşırabilir, sevinebilir, üzülebilir. insan bazen sevinmelidir.

insan hatada ısrar edebilir, etmemelidir. nokta.

o değil de çok yakındır görüş günü ^^

komik aile

2011-11-22T19:10:00.001+02:00

selam. dün üstüme başıma giyecek bir şeyler almak için alışverişe çıkmıştım. fakat dar zamanda çıktığım için her yeri gezemedim ve mont bulamadan geri döndüm. akşam babam ne aldın, alacağını aldın mı diye sorduğunda ona mont bulamadığımı, yarın (yani bugün) dersaneden dönerken bi yere daha bakacağımı söyledim.

unutmuş.

bugün dersler bittikten sonra etüde kaldım. abime haber vermiştim etüde kalacağımı. 3te çıkarım demiştim, 3'e 10 kala gibi çıktım. 3'ü 5-10 dakika geçiyordu, abim mesaj attı. "nerdesin?" metrodayım dedim, kaçta çıktığımı ve kaçta metroya bindiğimi söyledim. "neden haber vermiyorsun" dedi, neyin haberini vereceğimi sordum. "çıkarken.." dedi, çıkarken zaten haber vermediğimi söyledim. artık vereceksin dedi işi pisliğe vurarak. (gülüşmeler.)

dönüşte, dün babamla konuştuğumuz gibi, yolumun üzerindei mağazaya girdim. 1-2 bişey denedim, alacağımı aldım, 15-20 dakikamı orada harcayarak eve döndüm. asansörde telefonumun titrediğini farkettim, bizim kata gelince telefonu açtım. bir yandan botlarımı çıkarmaya çalışırken diğer yandan abimle konuşmaya çalıştım. saçmasapan bir meraklanma hali, garip gurip tripler, nerde kaldınlar, neden mont alacağını söylemiyorsunlar, çikolatalar, püskevitler.. neyse, babama söylemiş olduğumu anlatmaya çalışıp kapattım telefonu. bu sefer de annem.. neyse ki o çok abartmadı, sadece masumca meraklandığını hissettirdi. hoş babam da öyleydi.

akşam babama hoşgeldin ettim, o da bana "niye söylemiyorsun kız alışveriş yapacağını, milleti meraklandırıyorsun?" dedi. "dün söylemiştim ya :/" dedim. o kadar.

yani burdan çıkartacağımız ders: alışveriş külliyen zararlı bir iştir.. (bi de böyle her yazının sonunu toplumsal mesajla bağlamaya çalışanlar var ya, onlardan olayım dedim.) bye.

belli mutlu çomutluuu*

2011-11-13T18:55:00.001+02:00

-"bu sefer kazasız belasız atlatıyorum heyyo" derken, son anda yine.. ama neden bahsettiğimi anlamadın di mi? söylemem, ayıp :/

-bu ara anneme sinirliyiz. çünkü içindeki canavar söz kesildiği gün fırladı birden! dakika 1 gol 1 yaptı kadın, direkt kaynana moduna girdi. gerek var mı böyle şeylere hiç ya, hayır bi de gelini seviyoruz ailecek. kızdık ona hep birden, o da ezildi büzüldü susmak zorunda kaldı. kıyamam yazık ama kızcağıza da yazık.

-fakat gördün di mi ne kadar sağduyulu ne kadar anlayışlı ne kadar güzel bir insan olduğumu? ben de gördüm:)

-bu akşam behzat başlıyo yaa:) sinemasını daha bugün izleyebildim, gösterimden kalmak üzere olan bi film için de şimdi yorum yapacak halim yok elbette, yapmıycam. hayır ne yapayım zaten, behzat işte.. ♥

-11 gündür çok renksizim. filmlerde eroinmanlar "beyağğğzzzz beyağğğğğzzzzzzz!!!" diye inlerlerdi ya hani, ben de öyle "yeşiğğğllllll yeşilllllllll" diye inleyecem az kaldı..

-o değil de 10 günlük tatilim vardı benim. o 10 günlük tatilde eşşek kadar ödev verdiler (ödev değil de hedef,bunlara bu kadar çalışın vs) ki onlardan biri de türkçeden 500 soruydu. 12 tane çözdüm sanırım ahaha. ama türkçem iyi yea ne gerek var ki. hem bilgilik bişey de yok. anlam, paragraf, mecaz bilmemne.. o paragraflara o kadar zaman harcayacağıma gider coğrafyaya zaman harcarım. mantıklı bişey yaptım bence ama yine de neler yaptığımı yazdığım çizelgeyi hocaya verirken utanıcam. altına bi yerine not mu yazsam ki "çözmüyorsam bir sebebi var" diye? hayır şaka tamam.

-o zaman görüşelim sonra.

*bir demet akalın şarkısı.

tam liseli

2011-11-05T21:10:00.002+02:00

abimle son zamanlarda pek kavga etmiyoruz. ama birbirimizden bazı konularda oldukça fazla şikayetçiyiz. benim şikayetim onun sürekli sözlüsünden bahsetmesi (ama sürekliii, sürekli!), onun şikayeti ise...

-abi ya denemedeki soruları bi gördüm, (tamam çoğunu yapamadım ama) korktuğum kadar zor değillerdi ya
+off bido yeter ya bana diyosun sürekli x'ten bahsediyosun diye ama sen benden betersin, lys lys lys yeter
-(son derece yapmacık bi şekilde) üüüü ühüü ühüüü :(
+aha sınıf arkadaşlarına da uydun zaten, iyice çocuklaştın
-ne güzel şeyim ben heep yaşım 19..

adam haklı blog. deliye döndüm manyağa döndüm sınav sınav sınav, netler netler netler, ingilizce ingilizce ingilizce diye diye kafayı yedim 1 aydır. ama napıyım ki interneti bile aratmayacak kadar yoğun bi meşguliyetim o benim, başka konum yok ki hiç :( ottum zaten iyice garipleştim saman falan oldum :( üüü ühü ühü ühü...

şu ara en büyük derdin nedir diye sorsan mesela, "benden daha az net yaptığı halde puanı benden daha çok olanlar!" derim, "herkes matematikte kaç net yaptığımı dyunca ooo wuuu hööö derken sınıfta matematik ikincisi olmuşum, kim lan o beni geçen haddini bilmez!" derim, "rüyamda gramerciye hocam ben sınavda full çekicem diyodum o da bana bi kaç kelimenin manasını soruyodu ben de bilemiyodum o da bana anladım ben seni der gibi bakıyodu ya da ben öyle baktığını sanıyodum sonra uyandım ve hemen derse koştum" derim, ... bunları derim yani başka bişey diyemem çünkü başka şeyler yok hayatımda hiç :/ he dert olmasın tabi de, siz de sıkılmayın ama benden ya :(

ayrıca bi göz o kadar yeşil nasıl olur hala anlayamamaktayım. görüşmek üzere..

yeşil

2011-10-31T19:56:00.000+02:00

-dersane başlayalı 1 ayı doldurduk ve ilk denememsi sınavını olduk. ingilizcenin henüz iyi geçmeyeceğini biliyordum zaten, zira konuları anlasam da kelime eksiğim oldukça soruları anlamamaya ve çözememeye devam edeceğim malum. ama iyi olacaaak, bak buraya yazdım bunu :) diğer dersler iyiydi ama, baya iyiydi hatta sanırım. sonuçlar gelince süpriz olmaz inşallah :p

-dershane yerine de hep dersane yazdığımın farkındayım, ama o daha sıcak geliyor bana :/

-cumartesi günü ankara'ya gittik abimle, müstakbel gelinimizle alışveriş yapmaya. ya kıyamam ona ben, önceden gidip gezmiş bi kaç mağaza, bi kıyafet beğenmiş ama gene de o gün başka yerlere baktık daha güzeli var mıdır diye. hiç bişey beğenemedi, gittik en son onun baktığı elbiseyi almaya ama nasıl üzgün bu, ya beğenilmezse deyip duruyor. giydi hepimiz beğendik, nasıl mutlu oldu yavrum benim :) elbiseye cukkk diye oturan bir de ayakkabı bulduk, sevinçten delirdi :) ben önceden istemezdim, arkadaşım olan birinin abimle evlenmesini çünkü aramız bozulur illa ki diye düşünürdüm ama şu anki durumdan o kadar memnunum ki. Allah bozmasın nazar değmesin tütütü amin. insanın rahatlıkla saçını çekebileceği birine görümce olması iyiymiş blog :p

-geçen hafta da annemle babam gitmişti ankaraya, düğün tarihini nişan tarihini falan konuşmak için. babam istiyor ki düğün bir an önce olsun (bir an önce dediğim 2012 yazı) ama gelincan 2013'ten önce istemiyor. babam bir bastırmış, kimseye söz hakkı tanımamış ve kızın ailesini 2012'ye razı etmiş :D kız deliriyor ama bişey de diyememiş. biz de hep dalga geçtik bunla bu konuyu kullanarak.. gelin bana dedi ki "sen görürsün bido, seni de istemeye gelecekler bi gün.." ben de ona "senin umudun var mı gerçekten?" dedim, herkes çok güldü :/ hatta gelin buna bütün gün güldü, sürekli "benim hala umudum var" şarkısını mırıldandı, güldü, mırıldandı, güldü.. güldü ağlanacak halime ve ayıp etti. bunların acısı çıkacak 1 sene sonra. çirkef bir görümce olacağım..

-şu anda çok pis mutluyum blog. duymaktan en çok hoşlandığım 2 cümle "Allah senden razı olsun" ve "iyi ki varsın" cümleleridir bildiğin üzre ve az önce bir arkadaşım bana ikisini birden söyledi :O

-geçen bir yerlerde şöyle bir konuşma geçti:

o değil de şimdi bi adam var.. anam :O
şu ....'daki mi?
aa söyledim mi ben sana onu, ne ara söyledim?
ama sadece 1 kere görmüştün daha
2 oldu işte. çok ilerledi ilişkimiz :P
fazla kaptırmazsan iyi olabilir bu durum. ama ciddi boyutlara varmadan beğenide kalsın pls.
yok ya ne kaptırması. ama gözleri çok yeşil :/

-öyle yani, o kadar :P

özlüyormuş

2011-10-30T18:22:00.001+02:00

onun hakkında söylediği tek şey "özlüyorum".

insan sevdiğini özler, doğrudur. ama insan yalnızca sevdiğini özlemez. insan çocukken çok mutlu bi ortamda yaşadıysa, sonra o ortamdakilerden ayrı düşürdüyse hayat onu; o insan o çocukluğu özler ama bu o ortamdakileri hala sevdiği anlamına gelmez.

insan güzel şeyler yaşadığı birilerini, sevse de sevmese de özler. bazen sadece o güzel şeyleri özler, onu özlediğini sanır. bazen onunla yaşadığı güzel şeyler dolayısıyla onu da özler, ama sevmediğini de bilir. o zaman neden özler? çünkü güzel olan her zaman güzeldir.

"özlüyorum bido" diyor. "ama sevmiyorsun" diyorum. "biliyorum, ama gene de özlüyorum" diyor. "sevmediğini biliyorsan özlemin bir önemi yok. nasılsa o da geçecek" diyorum. "geçene kadar geçecek olan zamana tahammülüm yok" diyor. "ister miydin özlemini gidermesini" diyorum. "asla" diyor. "hayıflanma o zaman" diyorum. "tamam:(" diyor. "asma suratını, git işine bak" diyorum. "haklısın, hadi görüşürüz" diyor.

hadi görüşürüz :)

hayata dönmek zorunda olmak haksızlık, dönebilmek hainlik.

2011-10-22T19:59:00.000+03:00

bir önceki yazıdaki sebepten ötürü 2 gün ölü gibi dolaştım. ne bir şey girebildi aklıma, ne gözlerim kurudu. ki ben üzüntüsünü belli etmeyen, hatta edemeyen biriydim. (idim.) öyle bilirdim kendimi.. ki ben, ahiretinin iyi olacağını umduğum (Allah bilir elbette ama) insanların göçlerine çok fazla üzülemem zannederdim.. (idim) onlar iyidir orada inşallah, asıl bize yazık derdim. (idim..)

ben çok yakınımdaki birini kaybetmedim hiç. Allah göstermesin de, ya da hayırlısını versin, bilemem. babaannemin ölümünü hatırlıyorum bi, en yakınım olarak; ama ilkokul 1. sınıfa giderken ona üzülememiştim. aklımın ermediği zamana denk gelmiş, belki de iyi bir şeydir bu.

sonra 2003'te dayımı kaybettim. üzülmüştüm. annemle babam cenazeye gidince biz amcamlarda kalmıştık. trafik kazası sonucu, kamyon sürerken uyuyakaldığı için ölmüştü dayım. amcamlardaki ilk gece sessizce ağladığımı hatırlıyorum. ama sadece o kadar.. bin yılda bir gördüğümden miydi dayımı, bilmiyorum.

hayatım boyunca beni en çok üzen ölüm, muhsin yazıcıoğlu'nun ölümüydü. Allah rahmet eylesin, çok ağlamıştım o öldüğünde. bir de son yazımdaki durum işte.. bugüne dek sayılıdır insanların içinde ağladığım. hani öyle sulugöz, her şeye ağlayabilen zırlak biri değilimdir ben. değil-idim belki de. bilmiyorum! dün cenazesine de gidemedim şehid arkadaşımın, eve gelirken otobüste deli gibi ağladım. öğlene kadar vardı dün dersane, 3 saat falan ama o 3 saat o kadar geçmedi ki, o kadar uzadı ki o zaman sanki.. dedim ya, belli etmezdim ben üzüntümü, ama dün hoca hasta mısın diye sordu bana. aklıma gelmezdi yıllaaaardır görmediğim, çok da samimi olmadığım bir arkadaşım için bu kadar üzüleceğim.. ama üzüldüm, hem de ölü gibi üzüldüm.

sonra da saçmasapan bir gerçekle yüzleşmek zorunda kaldım. "hayat devam ediyor"muş. insanların unutmak, alışmak gibi doğuştan gelen bir takım özellikleri var. hamdolsun ki var, olmasa zincirleme şekilde herkes ölür ve milyonlarca defa Adem'ler yaratılırdı belki. ama bu haksızlık değil mi ya? Allah'ım şimdiden tövbe ediyorum bu laflarım için, çok duygusal davrandığımın farkındaım ama.. 24 hiç güzel bi sayı değil artık ve bunu unutmak sanki o 24'e haksızlık yapmak gibi geliyor bana.. sanki onlar unuttuğumuz için alınacak gibi.. alınmazlar mı? eminim bunu düşünmeyecekler orda ama.. ama işte.

ben bugün döndüm hayata blog. güldüm bile bugün, yemek de yedim ve canım bir şeyler yemek istedi bile bugün.. 2 günde hayata döndüm ben. ailesi bile dönecek birkaç gün sonra.. hain gibi hissediyorum kendimi. insanlar birkaç pisliğin kurşunuyla ölürken ben nelerle uğraşıyorum diyip duruyorum. ama uğraşmak zorunda olduğumu, dünyanın kanunlarını da biliyorum. sindiremesem de biliyorum..

sonunu bağlayamadığım yazılardan biri olsun bu da o zaman.

El-Kahhâr

2011-10-20T21:02:00.002+03:00

2000 yılının eylülü.. istanbulda bir imam hatip lisesini kazanmış, kaydımı yaptırmıştım. ilk günler sıkıntılıydı okulda, o yıl başörtüsü yasağı, imam hatipleri de kapsayacak şekilde güncellenmişti fakat çoğunluk bu saçmalığı kabul edemediği için okula girmiyordu. 2 günümüz bahçede geçti sanırım, 3. gün başladık derslere girmeye.

tedirgindim ben, o okula gitmeyi çok istemiştim ama sanıyordum ki imam hatip'e giden herkes çok iyi Kur'an okuyor, bir ben kekeleyerek okuyacağım içlerinde.. kısmen de haklıymışım zira neredeyse herkes tecvid bilmese de, çok düzgün okumasa da okuyabiliyordu ama ben harfleri bile tam ayırt edemiyordum. yaz dönemi cami terk seviyesindeydim.

30 kişilik sınıfta 27-28 kişi okuyabiliyordu Kur'an'ı, okuyorlardı okumasına ama içlerinden birisi öyle güzel okuyordu ki.. nerede öğrenmişti, yaşı neden bizden büyüktü hatırlamıyorum. sınıfın en uzun boylu, en kaba-saba görünümlü adamıydı ve müftü olmak istediğini söylerdi. Kur'an derslerinde ödevimizi okuyacağımız zaman ilk kim okusun sorusuna verilen tek cevap onun ismiydi: Bilal..

o okurdu; biz tekrar eder, yanlışlarımızı düzeltirdik. o çalışmadan okurdu tecvidiyle, makamıyla; biz yarım sayfaya 1 saat çalışıp okumaya çalışırdık.

hazırlık sınıfından sonra ayrılmıştı okuldan. 9. sınıfa giderken bir sabah servisten gördüğümü hatırlıyorum onu, birkaç yıl sonra bir defa da dışarda dolaşırken karşılaştığımı. ha bir de karşımızdaki apartmana bir bayram ziyareti yaptığını görmüştüm yine birkaç yıl önce. o kadardı. bugüne kadar..

bugün televizyonda dün şehid olan askerlerin isimleri geçti. içlerinden birine ilişti kulağım: Bilal'e. acaba dedim, ama herhalde o olsaydı da duyardım dedim. yine de internete girince bakayım, dedim korkarak. girdim fakat bakmama gerek kalmadı, facebook'ta arkadaşlarımdan biri paylaşmıştı zaten bu haberi. ekrana bi süre alık alık baktım, şok anı geçince ağlamaya başladım. google'a, haberlere, hepsine baktım sonra, fotoğraflarını, annesini görünce yeniden başa döndüm, yeni duymuş gibi..

24 ya da 30, ya da 100 ya da 1000.. hainler tarafından öldürülen, şehid edilen bütün vatan evlatları canımız elbette ve her birinin kötü (kimine göre müjdeli) haberi canımızı yakıyor, elbette.. ama ateş tam manasıyla düştüğü yeri yakıyor işte, bizler ateşin çevresinde yanıyoruz bu durumlarda; annesi, babası, ailesi tam ortasında.. Bilal'in eşi, karnındaki evladıyla yanardağın içinde.. insanın yakını, tanıdığı, yıllardır görmese de onunla ilgili hatırladığı şeyler olan birinin gitmesi ne kötüymüş Ya Rabbi.. hem de böyle gitmesi.. şehadetine mi sevinsen, hainlerin eliyle ve adice saldırmalarıyla gittiğine mi üzülsen bilememek ne kötüymüş.. o adileri hala haklı görenlerin olması ne kötüymüş!

Rabbim şehadetini kabul etsin Onlar'ın.. cennetine alsın.. diğerlerini ise kahretsin! masum insanları öldürenlerin, milletin ciğerini yakanların bu dünyada da yanmasını, rezil şekilde ölmesini istiyorum.. Allah belalarını versin.. kandırdıkları ve henüz ellerine kan bulaştıramadıkları gerizekalılara da hidayet versin.. artık yetsin bu kadar.

haydi bidost, vakit tamam.. yarın diyordun, işte oldu yarın!

2011-10-17T23:57:00.000+03:00

öncelikle başlıktaki şarkıyı hatırlatıp esinlenmemi sağlayan ve aynı zamanda doğum günü çocuğu olma özelliği taşıyan Emre arkadaşıma teşekkür etmek istiyorum. teşekkür ederim Emre ^^

bugün benim için önemliydi. çok fazla önemli miydi, hayır değildi ama birazcık önemliydi işte. bir önceki yazının sonunda bahsettiğim dünyanın en mutlu insanı olabilme şartımı yerine getirmiş bulunmaktayım. halledilmesi gereken şeyi hallettim, bugün de kendimi test ettim nasıl olacağım acaba diye ve gördüm ki iyi olmuşum. bazı şeyleri çok büyütüyorum gözümde, hiç gereği yokken. o zaman dert edecek ne kaldı? -phrasal verbs hariç- hiçbir şey.

o değil de şu "çetele" muhabbeti çok güzel bişey. en güzel kısmı da çizelge şeklinde hazırlanması. doldurması hiç güzel değil :P şaka şaka o da güzel. şaka şaka değil. güzel! değil! GÜZEL!!!!!! YA DEĞİL!!!!!!!!!!!!! evet gördüğünüz gibi kendimle savaşıyorum yapmam gerekenleri yapmamak için ya da yapmak için. net bir galibiyet yok fakat üstün oynayan taraf tabi ki yapmam gerekenler kulübü.

8 ay sonra bugün her şey netleşmiş olacak. 8 ay. 35 hafta. 245 gün.. Allah'ım ne kadar erken başladım geri sayım bunalımına. gidiyom ben ya!

pişmanlıkla başlayıp umutla biten yazının garip hikayesi

2011-10-16T11:00:00.001+03:00

çok pişmanım be atam!

hadi bıraktın okulu, hadi matematiği coğrafyayı biyolojiyi unuttun haliyle.. e ama ingilizceyi niye unutursun be tipoş? tamam küçüktün, tamam iyi değildin, tamam biraz doğuştan avanaklığın da var zaten ama bu kadar da olmaz ki. kolay mı yahu dil öğrenmek? (önemli rica: bu sorunun cevabının bakış açısına göre "kolay" olabildiğini görmezden gelelim burada.) insan azıcık bir şeyler okusa etse aklında kalırdı, aklında kalmayı bırak deli gibi geliştirebilirdi.. ama yapmadı, nasıl insansa :( insan değil zaten bu, sanki bir inek! zamanında öğrendiğin şeyi unut, üstüne düşme, 10 yıl sonra neredeyse baştan alıp uğraş uğraşabildiğin kadar.. pişmanım, vallaha da pişmanım.

günlük çalışmamız gereken bazı şeyler var. mesela bir kitap, yarım sayfa ile bir sayfa arasında değişen parçaların içine bilinmeyen kelimeleri doldurmuşlar, devamında kelime öğretmekle ilgili testleri vs var her parçanın. çok iyiymiş çok güzelmiş ki ben de sevdim ama o kadar yavaşım ki ona çalışırken. çalışa çalışa hızlanacağını ve deli gibi öğreteceğini de biliyorum ama insan bazen sabredemiyor işte, yarım saatte bi tanesi bitsin hemen istiyor. olmuyor tabi öyle hemen. olmayınca da motivasyon düşüyor. neyse ki sonrası güzel.

sonra "ingilizceci" arkadaş aranıyor (buradan kendisine öpücükler sevgiler çikolatalar püskevitler). deniyor böyle böyle. oyy, o arkadaş bir gaz veriyor, bir örnekler veriyor, uçuyorsun havalara! hani bitmese telefonunun şarjı, kapanmasa, az daha devam etse o konuşma, mecazı aşacak uçmak fiili. "iyi ki var bu arkadaş yaw" deyip duruyor içindeki ses. çok şükredip dönüyorsun derse.

işte gerizekalı gibi ders masasında saatlerimi geçirdiğim günlerin özeti bu. çalış/umutsuzlan/birilerini ara/uç/sandalyeye kon/çalış. ha memnun musun halinden diye sor? inan çok memnunum. "kıymetini bil bu günlerin" diyen arkadaşlarımın sözlerini can kulağıyla dinliyor ve kıymetini biliyorum bu günlerin. dersler dışında 1-2 sorunum var, onların da hallolması yakındır. o zaman dünyanın en mutlu insanı ben olacağım zaten, mutluluğumdan yanıma yaklaşamayacak kimse (o nedense:P).

umut etmek güzel blog. çok güzel.

soru-cevap

2011-10-15T23:37:00.002+03:00

aklımı kurcalayıp duran bi tanecik soru vardı: "böyle yaptım şöyle oldu, peki şöyle yapsaydım ne olurdu?"

aklımla mantığımla cevaplar verdim bir süre, tatmin etmedi. mantık insanı değilim-olamam. tek çözüm kalmıştı; "yaşa-gör'cülük oyunu" oynamak.

oynadım. şöyle yaptım, gördüm.

bazen bu oyunu denememeyi çok isterdim. aklımın cevabının yetmesini.

aklıma güvenmeyi öğrenmem gerek. tez zamanda.

ben sinirli bi insanım neticede

2011-10-10T21:27:00.000+03:00

söylediklerimin dinlenilmemesi, anlaşılmaması kadar sinirlendiğim bişey yok denecek kadar az. bi konu var şimdi, ben o konudaki görüşümü daha önce defaatle dillendirdim. (bu konu x ile beni aynı derecede ilgilendiren bi konu.) dedim ki, ben insanların bu konuda şunu söylemesine gıcık oluyorum, söylemesinler! x de demişti ki önceki konuşmalarda, "amaan hiç umrumda değil, ne derlerse desinler.." ben karşı çıkıp "hayır işte öyle değil, demeyecekler." demiştim. anladı sanmıştım sonra bunu. meğer anlamamış. zira kısa bi süre önce yine aynı mevzu açıldı, ben yine buna gıcık olduğumu söyledim, o da yine "amaan desinler ya bana ne" dedi. bu kez karşı çıkmadım, boşa çabalamayı bazen sevmem çünkü. sevmez anıma denk geldi.

-

birkaç kişiyi öldüresim var benim. nefret ettiğim insanlar da değil bunlar, bi kısmını severim bile ama onlar yaşadıkça bana huzur yok onu anladım. belki ben yaşadıkça da onlara huzur yoktur. o kadar insan öleceğine benim ölmem daha mı mantıklı? ne? ne diyorsun sen ya, ne vefasız okuyucusun :@

-

küçüklüğünden beri maddi zorluklar yaşamış olan insanlarda garip psikolojiler ortaya çıkıyor. parası olan herkesten nefret ediyorlar mesela. her fırsatta ya küfrediyorlar ya aşağılıyorlar. sanki parası olan herkes böyle prens-prenses gibi yaşamış cam fanuslarda yetişmiş hiç bişey görmemiş-geçirmemiş. her şeyin para olduğunu zannettiklerini zannederler onlar mesela, zenginlerin; ama bu sakat düşünceleriyle kendileri paraya odaklanırlar. insanları cebindeki paraya göre sınıflandırırlar kafalarında. yazık yaw, böyle kafalarla yaşamak zor. onlar için de zor yazık.

-

bi de "biraz da gülelim" köşesi olacaksa bu yazıda, şöyle olsun: arkadaşımın birine "ya panpa ingilizce kelime ezberinde zorlanıyorum" diye dert yanıyordum, o da bana ingilizce günlük tutmamı önerdi. fakat bu mantıklı önerinin hemen ardından "aaa sen blogunu ingilizceye çevirsene? izleyici sayısı bi anda 3'e düşer asdghj" diyerek yıktı beni. pis.

beni mahvetti bu çelişki*

2011-10-09T18:15:00.002+03:00

ben var;

içini dökmek istemek; kuracak cümle bulamamak.

sorunun ne olduğunu tam olarak bilememek.

bilmek ama yedirememek.

bir yandan anlaşılsın diye çırpınıp diğer yandan "ya anlaşılırsa??" korkusu yaşamak.

kendi eliyle etmek, kimseye kızamamak.

düzeltmeye uğraşmak, başaramamak.

yalan söylemek, pek de uğraşmamak.

beklemek, görmek, sabretmek..

başlık şarkıdan.

somut

2011-10-09T01:47:00.000+03:00

2 ekim'den bu yana sadece 1 hafta geçmiş ama o sürece "sadece 1 hafta" deyip geçmek bana ve o sürece çok büyük haksızlık olur dostum. o 1 hafta benim hayatımın belki en önemli haftalarım arasına girer; ki hayatımın -aşağı yukarı hesabıyla- 25.52+13 haftadan oluştuğunu düşünürsen zaten kendini zorlasan bile öyle haksızlıklar edemezsin.

bilmiyorum biraz abartıyor muyum, abartıyorsam da abartıyorum! 10 sene sonra ikili sıralarda oturup ders görüyorum ben, heralde abartırım! inanamazsın ne kadar mutlu olduğumu söylesem. çünkü söyleyemem, sen de inanacak bişey bulamazsın ortada. öfff bi bırakır mıyım lütfen şu laf kalabalığını? tamam tamam. ya yıllardır sıkıntısını çektiğim, 3 senedir de o sıkıntıyı geçirmeye çalıştığım bişeye çok yaklaştığımı hissediyorum ben. dersaneye başlamak da bu yolda attığım 3. önemli adım oldu benim, 3. somut adım. işbu yüzden çok mutluyum. biri konuşurken bi süre sonra ister istemez dikkati dağılan, aklı sürekli başka yerlerde gezen ben, deli gibi ders dinliyorum, gözümü hoca-tahta-defter üçlüsünden ayırmıyorum desem yeridir. bildiğin inek öğrenci moduna girdim. her gün düzenli tekrar bile yapıyorum haha :D yapıcam tabi! fakat günde 2 buçuk saat çalışmamız gereken bi kitap var ona pek başlayamadım henüz. ühü.. ilk haftanın alıştırmalığına verip yarından itibaren manyak gibi çalışacağım ona da inşallah.

dersane ortamına gelecek olursaaak... tırsıyordum biraz, herkes benden 6-7 yaş küçük olacak diye. haklıydım da. ilk gün bunun sıkıntısını çektim de biraz. 20-25 dakika erken gittim, baktım sınıfta 3-4 kişi var. bu arada ben 2 gün geç başladım gitmeye, sebebi önemli değil onu geç de işte hani herkes yerine oturmuştur falan diye arkalardan bi yer beğendim kendime. oturdum, baktım kimse gelmiyor yanıma :( sonra bi kız geldi, pek yer kalmamıştı zaten ama yalnız oturan başka biri daha vardı. o beni seçti!!!! :PP ahaha ezik miyim neyim :D şaka lan şaka. ya kız oturdu yanıma, hiç konuşmuyo. hayır ben de çekingenim, bi süre buzdolabı gibi takılırım zaten ama bu benden beter bişey. zaten yaşı da ufaktı sanırım, 93 model olsa gerek. 93 ne yahu, hahaha ben hatırlıyorum bile o yılı! kız hem ufak, hem de daha bi ufak görünüyor 15 yaşında falan sanırsın görsen.. neyse yaşını geç de arada bişeyler sordum sırf sesini duyayım adımı sorsun adını sorayım elektrik alsın benden diye ama nerdee.. nazla cevap veriyor sorulara bile. hani dedim beni mi sevmedi acaba, ama sınıfın en bıcır en konuşkan kızı geldi bununla konuşmaya çalıştı o gene aynı. biraz rahatladım tabi bu hadiseden sonra :P

ikinci gün dersaneye giderken içimden bir dua ediyordum: nolur bugün yanıma başkası otursun! temizmiş içim belki, ya da avanstı bu bilmiyorum lakin kabul edildi duam. ben yine biraz erken gittim, sınıfta yine önceki günkü 3-4 kişi ve birkaç kişi daha vardı. oturdum yerime. sıra arkadaşım benden biraz sonra geldi. korkulu gözlerle onu süzdüm.. bıcır kızın yanına oturdu, ohh dedim:) dedim ama yalnız kalmaktan da çok korktum :( ve yine istediğim oldu, başka bir kız gelip yanıma oturdu. ilk ders onunla da hiçbir şey konuşmadık. tenefüste (tenefüsüm var benim ya çok komik bence ahaha çocuk gibi oldum iyice:D) (bi önceki parantezde kafiye yaptım. türkçeden full çekicem) uyduruk bi soru sordum onun da sesini duyayım bi diye. sorumu heyecanla cevapladı hissettim:P sanırım benim nemrut sıfatımdan korktuğu için o benden bi adım bekliyodu. olsun ya lafı olmaz böyle şeylerin. bi soruyla çözüldü kız yalnız, baya konuştuk onunla. o da açık liseliymiş biliyo musun? hatta sınıfta başkalarını da duydum açık lise okuyan. vay anasını ya dedim, tamam bi ben değildim elbette ama birkaç kişi olacağını da tahmin etmiyordum. nasip gısmet işte panpalar..

yanımda oturan kız benden 5 yaş küçük :/ ona yaşımı söylediğimde çok şaşırdı, hiçç göstermiyosun dedi. göstersem de gösteriyosun demezdi biliyorum. sınıfta bazı kızlar çok ufak duruyo. şirinler, ergen ergen çok tatlılar ama onlar yüzünden bunalıma girebilirim.

çok uzattım biliyorum ama zararın neresinden dönersek kar. dua et bana blog (o derece dua isterim). bence iyi olacak her şey, istediğim gibi olacak ama yine de hayırlısı. hadi görüşürüz o zaman..

yoksa siz hala "kızları anlamıyorum yea" mı diyorsunuz?

2011-10-02T22:49:00.000+03:00

"seviyorum ama elveda.." diyen, sebep sorunca "öyle olmalı............" diye cevaplayan erkekler yaşıyor bu dünyada; siz hala...

"sen beni seviyor musun sevmiyor musun, seviyorsan ona göre ben de bi düşüneyim sevebilecek miyim acaba" diyen erkekler var; ve siz hala...

sevdiği kıza konuyla ilgili hiçbir şey söylemeyip, kız beklemekten usanıp başkasına gidince "ama ben seni seviyordum da söyleyemiyordum" tribine giren erkekler var; ama siz hala...

"aaa... beraber olduuk, ama duygusal bişey yok tabi kii" diyen ... tamam tamam onu geçelim, o numune :P

kaçmayanı kovalamayan, kızcağızları binbir tane oyun kurmaya mecbur eden erkekler var, siz de halaa...

hatta bütün bunları duyup-görüp-bilip-yapıp hala daha zeytinyağı gibi kendilerini üste çıkaran erkekler var; ama siz hala kızları anlayamadığınızı söylüyorsunuz öyle mi?

el-insaf!

serin duygular besliyorum sana karşı

2011-10-01T23:34:00.001+03:00

-soğuyorum blog, elimde değil soğuyorum dengesizliklerden. fakat memnunum bu huyumdan çünkü soğumadan buz gibi olmadan bırakamıyorum kimseyi kolay kolay. (bir süredir zorları başardığımı eklemeliyim:P)

-ben son zamanlarda değişik şeyler olduğunu, değişik kararlar aldığımı düşünürken bunları anlattığım HERKES "ee zaten bunun olacağını biliyorduk" mu der yahu? şaşırmasanız da şaşırmış gibi yapın bari arkadaş, hevesim kursağımda kalıyor böyle kötü oluyorum.. en son az önce ikizimi aradım, yanında birileri vardı ve rahat konuşamıyordu. ben ona bi haber verdim, o da bana "ohaa" diye girdi; sandım ki sonunda biri şaşıracak.. şaşırdı evet. ama ona değil :( neye, şuna: "tam bunu sormak aklımdan geçiyordu, ve tam da söylediğin şekliyle sormak aklımdan geçiyordu! erdim mi ben ne oluyor!" söylediğim şekliyle dediği de, farzedelim ki ben ona mavi bir kıyafet aldım" dedim, o da bana "alışveriş yaptın mı" demeyecekmiş de aynen "mavi bir kıyafet aldın mı" diye soracakmış ama soramamış müsait olmadığı içün.. farz etmesek daha iyiydi di mi? bence de :/ yaşanmamış sayalım bu satırları :D

-şimdi ben dersaneye başlıyorum ya, inşallah yaşı benden küçük hocalarım olmaz... :(

-bazen diyorum, ya ben ne kadar şanslıyım, o kadar kötü huylarıma davranışlarıma şunuma bunuma rağmen Allah bana neler nasip ediyor.. 2 dakika sonra hoşuma gitmeyen bişey olunca da bunları unutup isyana başlıyorum işte. Allah beni düzeltsin.

-twitterda, facebookta, friendfeedde falan maç günleri böyle gaza gelip "haydı 12 dev adam!!!", "haydi filenin sultanları!!!", "haydi koçlar!!!", "haydi aslanlar!!!!" diye yazıyorlar ya, sanki teknik direktörlermiş bişeylermiş gibi.. işte o komik biraz.

-bi süre çok sık konuşup çok sıkıldığım biri vardı. sonra bişeyi bahane edip küstüm. yaptığı gerçi salaklıktı ama yine de o kadar da büyütecek bişey değildi, ben bunu fırsat bilip kurtuldum diye sevinmiştim. ama.. :(

-bugün telefonda konuşurken tam bişey diyecektim, o esnada bişey oldu karşı taraf kapatmak zorunda kaldı. zamanı değilmiş bido dedim, zamanı değilmiş.

biraz daha burada oyalanırsam annem beni kesecek çünkü gidip cips kola koymamı bekliyor :/ görüşmek dileğiylen, esen kalın.

yap-boz

2011-09-29T00:56:00.001+03:00

merhaba. bugünkü konumuz hayal kırıklığı sevgili dinleyenler. haydi örneklerle anlatalım.

ben bmw'yi çok seviyorum mesela. öyle böyle değil hani çok çok seviyorum. ne zaman görsem dönüp bakıyorum gözden kaybolana kadar. ve dünyalık olarak en çok istediğim şeylerden biri bir bmw sahibi olmak. ama yok. bemevem yok. sanıyorum da olmayacak. peki mutsuz muyum bu yüzden? hayır. olsa mutlu olur muydum? tabi ki olurdum. peki mesela bi bemevem olsa şimdi, alsam ya da babam bana alsa, sonra bişey olsa ve onu kaybetsem?

ya da birini seviyorum mesela. (bu hakkaten mesela ama) ama platonik seviyorum, kendi kendime takılıyorum öyle. mutsuz muyum? hayır. o hayatıma girse mutlu olur muyum? bilinmez ama olacağımı düşünürüm. peki o hayatıma girip, sonra çıksa?

bana bu iki durumda "zaten bemeven yoktu ve mutsuz değildin, hadi şimdi de hiç olmamış gibi davran." ya da "zaten hayatında o adam yoktu, onunla doğmadın ki onsuz ölesin, hiç gelmemiş gibi davran." diyebilir misiniz? diyemezsiniz işte. derseniz ya döverim ya da küfrederim çünkü. ha eğer biraz aklınız mantığınız varsa küfretmesem dövmesem bile demezsiniz bunları. aynı şey mi? değil..

---

blogu okuyanların bildiği üzre bu yıl açık öğretim'den liseyi bitirdim. seneye de üniversite sınavlarına girip istanbul içi bi yer kazanasım vardı. istanbul içine takılıp kalmamın sebebi, babamın başka bi şehre asla izin vermeyeceğini düşünüyor olmamdı. kaldı ki istanbula da izin vereceği kesin değildi ama ben iyi ihtimalleri düşünerek, o kadar çalışıp kazanırsam bi sorun çıkarmaz heralde diyerek moral bozmamaya çalışıyordum. sonra biz abimle ankara'ya gittik. hani abimin hayırlı iş mevzusu. o gün müstakbel dünürlerimizde akşam yemeğine kaldık. onları zaten tanıyor olduğumuzu daha önce yazmış mıydım bilmiyorum, yazmadıysam şimdi yazıyorum işte, bu aile tanıdığımız bi aile. hatta ailenin 2 kızıyla deli gibi yakınım, arkadaşım. neyse efendim, orda okuldan şundan bundan konuşurken gelin hanımın abisi ve ablası bana üniversite sınavına nasıl hazırlanacağımı, dersaneye gidip gitmeyeceğimi sordular. gitmeyeceğimi söyledim, bunun da 2 sebebi vardı: 1.okulu bırakma sürecinde babama kızdığım şeyler oldu ve üniversiteye başlayana dek ondan okul ile ilgili tek kuruş istemeyecektim. eğer bi yeri kazanırsam gelen kağıdı bir tokat gibi çarpacaktım yüzüne, böyle manyak hayallerim vardı :P 2.babamın üniversite işine sıcak bakmama ihtimali bulunuyordu ve ben bunu tehlikeye atacak hiçbir şey yapmamalıydım. dersaneye gitmek istediğimi söylersem bana "ne dersanesi, üniversiteyi falan unut" diyebilirdi. kısacası zaten izin vermezdi yani.

ben dersaneye gitmeden çalışabileceğimi söyledikçe onlar bunun imkansızlığını anlattı. sonra abime döndüler, babamın izin verip vermeyeceğini sordular, abim de "bido bunu daha önce hiç sormadı ki, olur yani belki neden olmasın" gibi birşey söyledi. ben de saf, bu lafı beynime kazıdım hemen. neden bu kadar saf olduğumu bilmiyorum cidden ama acayip bi safım, bi cümleden hayal üstüne hayal kurabilen briyim. hoş, yine temkinli davranmaya çalıştım.

dönüş yolunda abime "babam gerçekten izin verir mi sence?" dedim, "konuşuruz, hallederiz" dedi. ama bunu umutsuzca söylemedi. ben yine de önce bi konuşalım sonra umutlanayım dedim kendi kendime.

döndük istanbula, abime hangi dersanenin nerelerde şubeleri varmış, hangisi iyiymiş filan söyledim bunları. ama dedim, önce bi gidip konuşalım, kayıtları ne zamanmış fiyatları neymiş netleştirelim, sonra babamla konuşalım dedim. abim buraya 20-30 dakikalık bi mesafedeki şubeyi duyunca ona kesin gözüyle baktı ve dersaneyi aramadan babama konuyu açmaya karar verdi. öyle yapmayalım dedim, dinlemedi.

sanırım 6-7 gün önceydi, abim beni telefonla aradı gündüz ve babamla aralarında geçen konuşmayı anlattı. babam hiçbir kötü tepki vermeden, sanki bunu söylememizi bekliyormuşçasına -fakat arada 1-2 sitemli cümleyle- dersaneye gitmemi kabul etmişti. telefonu kapatmadan daha, zıplayarak odaları dolaşmaya başladım. sevinçten delirdim, aptal gibi herkese söyledim dersaneye gidiyorum diye. boğaziçine girme hayalleri falan kurdum. ciddi ciddi bi de he. neyse.

pazar günü abimle, o kafamıza yatan şubeye gittik konuşmaya. konuştuk, dedik böyle böyle böyle. dil bölümüne kayıt yapcaz biz dedik. haydeeee, neymiş? bu yıl dil bölümü açmamışlar orada. çok güzel. peki dedik, döndük. eve gelince baktım başka hangi şubeleri var, başka hangi dersaneler var diye; seçenekler o kadar az ki. en makul görünenler bu dersanenin fatih şubesi (en yakını orası, düşün) ve sadece metobüsle gidilebildiği için kadıköy şubesi. ben avcılarda oturuyorum. yandık dedim, bunu babama söylemek zor olacak. ama dedim bi yandan da, yani heralde zor da olsa izin verir, sonuçta dersaneye gitmeme tamam demişti.. sırf uzak diye bi sorun çıkarmaz dedim. benim dememle olmuyormuş onu bidaha anladım. yok demiş babam abime, bu yaştan sonra bi de aklım bido'da kalmasın demiş. çok uzakmış oralar bilmemneymiş. abim de geldi bunu bana anlatıyo, "adam haksız değil bişey diyemedim" diyo. sağ ol hakkaten abi.

diyeceksiniz ki her işte bi hayır vardır, sen zaten kendin çalışabileceğini düşünüyodun, çalış o zaman unut bunları. demeyin ama lütfen, ben de biliyorum bi hayır olduğunu, ama kızıyorum elimde değil. eğer baştan dersanelerle konuşup sonra babama söyleseydi abim, en azından aptal aptal sevinmiş olmayacaktım. söylediğim uyardığım halde bana şunu yaşattığı için nefret ediyorum ondan. yanlış davrandın dediğimde "moralin bozuk biliyorum ama bana çatma, bana laf söyleme, zaten babam hiçbirine izin vermez heveslenme demiştim ben sana" dediği için ondan nefret ediyorum. bugün bütün gün mala bağladım ben. saatlerce ağladım, saatlerce uyudum. zayıfım ben öyleyim yıkılıyorum hemen, yapacak bişey yok.

şimdi ne yapacağımı da bilmiyorum. bi yandan hayvan gibi çalışayım ve onların bana yaşattığı şoku ben onlara değişik şekliyle yaşatayım diyorum, diğer yandan "ne çalışacaksın salak, dersaneye uzak diye göndermeyen adam okula mı gönderecek, sonra yaşayacağın hayal kırıklığı bin kat daha beter olur hiç kasma" diyorum. ha bu dediğime de bakma, tabi ki çalışıcam biliyorum. ama birkaç gün önceki inancım yok benim. dersane lafı ilk açıldığında içimden diyodum ki "gitmezsem istanbulu marmarayı kazanırdım, gidersem boğaziçi olur" yüksekten uçmak değil kendini bişey sanmak da değil yanlış anlaşılmasın nolur, şartları bilip yapmam gerekeni bilip ona göre hedef koymak belki. ama şimdi diyemiyorum bunu işte. nasılsa gidemiycem diye diye ne kadar çalışabilir, ne kadar anlayabilir insan?

isyan etmek istemiyorum affetsin Allah beni ama kötü bişey istemiyorken kaderin benimle neden bu kadar oyun ettiğini hiç anlayamıyorum. vardır bi hayır, bi hikmet ve ben onu görmek istiyorum.

EDIT: bu yazı yazıldıktan 1 gün sonra baba ile bidaha konuşuldu, o da razı oldu. bido erdi muradına, siz de çıkın kerevetine ^^ :))

kendime not to do list

2011-09-28T15:22:00.004+03:00

1. yüz bininci defa da olsa yazmakta fayda var: abine güvenme!

2. sinirli veya üzgünken sevdiğin insanlara yaklaşma. hıncını onlardan almaya hakkın yok, olsa bile bu seni de üzüyor biliyorsun. o halde herkesi+her şeyi kırıp dökmek istediğini de biliyorsun. sevmediklerini seç bunun için.

3. dereyi görmeden paçaları sıvama gerizekalı.

4. insanların -bilhassa zihniyetlerinin- değişeceğini asla düşünme. değişirse sevinirsin değişmezse hiç sevindirik olmamışsındır.

5. gülme.

6. küsmedim, alınmadım dese de inanma.

7. bu listeyi unutma.

o da beni çok seviyordu

2011-09-23T01:36:00.000+03:00

o da beni çok seviyordu. beni o kadar çok seviyordu ki, en sevdiğim insanlardan birine dil uzattı; "hayır" dediğime sinirlenip canımı yakmak için.

o da beni çok seviyordu. hatta o kadar çok seviyordu ki, beni benden daha çok düşündüğünü söyleyip, ağladığımda gözyaşlarımı silemedi. beni çok sevdiği için.

o da beni çok seviyordu. hayatı boyunca bir daha kimseyi benim kadar sevemeyeceğini bile bile gidecek kadar çok seviyordu beni. o kadar çok seviyordu ki, gitti.

şimdi O beni çok seviyor. O beni çok çok seviyor. ama ben çok sevilmek istemiyorum. beni çok sevenler bana iyi davranmadı. ben çok sevilmeye gelmiyorum belki, bilmiyorum. ama artık ben, çok sevilmek istemiyorum..

of yağğ herkes haklı aslında..

2011-09-13T20:53:00.001+03:00

-"şans vermek" lafını hiç sevmemekle kalmıyorum, bi de üstüne yanlış buluyorum. ona bi şans verdiğini sanmak ne saçma. ya da şans vermedin demek.. istediği halde engeller bazen insanı küçücük şeyler. kızarız öyle davranmasına, bunda büyütecek ne var, neden bitiriyoruz burda deriz. unutuyoruz azizim, yapana takılıp yaptıran'ı unutuyoruz. kader'i unutuyoruz. insanız..

-somut bi varlık olsa yanaklarını sıka sıka severdim otobüs yolculuklarını.. o denli severim -eğer ayaklarımı uzatma sorunum yoksa-. yarın ankara, cuma da mersin yollarında kitap okuycam otobüs üzerinde. çok heyecanlı bişey ya. aslında en öne oturup yolu izlemek de çok güzel ama ön koltuklarda ayak yeri kısa olduğu için oturamıyorum. bunları okuyan da boyum 180 zannedecek. zannetsinler, namım yürüsün bari :P ondan değil de rahatsız biriyim ben işte, oturmayı çok beceremiyorum. 100 defa şekil değiştirmem gerek 2-3 saat oturacaksam bir yerde.. o yüzden nedir, 2. sıra iyidir.

-şu ara en çok neyi özledin desen, bi askerdeki arkadaşımı bi de behzatı-harunu-akbabuşu-hayaleti derim.. bi de diyemediklerim var tabi de o konuya girmeyelim :P

-emesende olsun, citolklarda olsun sevip de selam vermediklerim var. hiç aklıma gelmiyor bazen onlara yazmak, hele bi de sürekli görüyorsam sanki görünce konuşmuş gibi oluyorum. gelip dese "şunca zamandır konuşmuyoruz!" diye, hadi canım derim. hani yemek pişirirken kokusundan doymak diye bişey var ya, bu da onun gibi sanki. görünce özlemimi gideriyorum ben onlarla.. alınan varsa alınmasın bana, gelsin yazsın nolur :/ yaşlı ve bunalımlı bi insanım ben neticede...

-insanın eskiden sevdiği birini artık sevmiyor olması, hatta başkasını seviyor olması bana tabi ki garip geliyor da; eskiden deli gibi kıskandığı birini artık umursamaması çok daha fazla garip geliyor. düşünsene, çıldırıyordun eskiden başka biriyle sadece konuşurken bile; ama şimdi yanında birini görsen amaaan diyip geçiyorsun. vay be. ama iyi yani böyle olması.. ama vay be yine de.

-o değil de öyle bir geçer zaman ki'deki aylin çok güzel :(((((((((((((

gizsizlik

2011-09-13T02:57:00.001+03:00

şuraya bişeyler yazmaya niyetlenip, tam başlayacakken "bu sefer de x yanlış anlar.. y üzerine alınır.. lamelif kim kim kim diye sorar.. söylemezsem küser.." gibi düşüncelerle vazgeçmek hiç güzel değil.

(diyerek uyumaya gider genç kız, tekrar baktığında ne olduğunu hatırlamayacağı onlarca cümleyi içinde tutarak..)

kaldır başını, bak yukarda aydede var

2011-09-10T23:55:00.002+03:00

karanlık odamda telefonla konuşurken geçen gece, telefonun diğer ucundakini bir an unutup "aaa, aydede!" dedim.ve telefondakini unutmaya devam edip, ne dediğini dinlemeden aydede'yi izlemeye başladım.

o beni çok mutlu ediyor. güzel yüzlü birine bakmak da mutlu eder ya insanı, hatta batmaya başlamadıysa henüz içinin çirkinlikleri, ona "saatlerce seni izleyebilirim" de denir ya; aydede benim için o güzel yüzlü sevgili gibi. bulutları da severim. onlardan anlam çıkarmak dünyanın en zevkli işi belki. ama en çok aydede'ye aşığım. bulutları 1 saat izlersem, aydede'yi gece boyu.

ne zaman havai fişek sesleri duysam mesela, koşarım balkona, olmadı pencereye. son derece aptal bir tebessüm takınır, bitene kadar izlerim. "mutluluk"un en basit tanımı budur belki benim için.

bu söylediklerimden sonra durakladım biraz, "gözüm yükseklerde mi benim?" dedim. deniz beni kurtardı sağ olsun. geceleri yukarı kalkan başım, gündüzleri hep yerde. deniz mi aydede mi deseler, anne-baba arasında kalmış çocuk gibi hissederim kendimi.. birini diğeriyle aldatmak da istemem ama üzgünüm, gecenin aydedesi ne ise, gündüzün denizi de o benim için..

bana bu kadar iyi gelen, beni mupmutlu eden bu iki varlığı bazen unuttuğum için onlardan özür dilemek istiyorum. işim düşünce koşsam yanlarına en azından, evet çirkin bi davranış ama en azından o zaman gitsem. küsmezler hem bana onlar. uzun süre konuşmadığımız arkadaşlarımı arayınca sitem ettikleri gibi sitem de etmezler onlar. hoş geldin derler bana, hemen gülümserler. bakışırız bi süre, belki saatlerce. o zaman ne duruyorum ki?

(beklenen günler gelip çattı. demiştim ya, ramazan'dan sonra düzenli yaşamaya alışmalıyım diye.. kafamda bir program belirledim, başlarda çok katı olmayacak olan bu programı kağıda dökeceğim ve günlük yapmam gereken her şeyi yaptıkça tick atacağım. insan ihmal ettiklerini hafızasından kolayca silebiliyor ama kağıtta utanç tablosu görmeye dayanamıyor pek. neyse efendim, çok güzel bir program olacak benimkisi bence. çalışılacak dersler, okunacak kitaplar, izlenecek diziler (ders icabı valla.. ingilizce için izlemeliymişim), ibadetler, vesaireler olacak; bir de haftanın birkaç saatini deniz'e, birkaç gecesini aydede'ye ayıracağım. bir gününü arkadaşlara, o olmazsa gezip tozmaya. güzel güzel, çok mantıklı bence. günler çok uzun. önümdeki vakit çok uzun. azar azar ama düzenli yaparsam bunları, birkaç konuda önemli yok katederim diye düşünüyorum. moral bozmamam, bunalıma girmemem gerek 1 sene boyunca ve yukarda bahsettiğim 2 varlığa çok güveniyorum bu konuda. daha doğrusu onlar aracılığıyla, onları Yaradan'a.. muvaffak eylesin beni.. amin)

dünyanın en kırılgan insanı olma yolunda emin adımlarla ilerliyorum

2011-09-10T14:42:00.002+03:00

huy dediğin değişmiyor işte. bazen yok sayılıyor, yokmuş gibi davranılıyor ama değişmiyor. ben de alınganmışım, olduk olmadık her şeye alınabilen biriymişim. mişli konuşunca başkası söylemiş bunları gibi oldu sanırım, yok öyle değil. yeni anladım da ben bu kadar olduğumu, öyle de zekalıyım işte :p

lafa gelince ben sevdiğimden alınıyoruum, sevmesem takar mıyım hiç seniii falan diyorum ama yalan tamamen. sevmediklerime bile alınıyorum :/ hiç böyle umrumda olmayan insanların yaptıklarına resmen alınıyorum, kırılıyorum hem de nasıl. ya aslında bazen neden bilmiyorum da aşırı hassas dönemlerim oluyo, 2-3 günde 4-5 kişiye kırıldığım oluyo mesela. o arada ufacık bi laf söyleseniz oturur ağlarım ve bunu sizi hiç tanımasam bile yaparım. saçmalamıyorum, huyum bu!

bu ara da o hassas dönemdeyim sanırım. ilk olarak birkaç gün önce, sadece sinirlenip küfretmem gereken bir olay yaşadım ama o kadarla kalmadım. baya baya alındım ben. bu nasıl olurr bunu bana nasıl yaparrr diyip durdum. sonra abime alındım, ki bu artık rutine bağladı. hatta abime 2 defa alındım, biri beni takmadığı için diğeri de annemin saçını beğenmediği için. annemin saçını boyadım tmm mı, o da akşam hevesle abime göstermiş, "bu ne anne ya" diyip gülmüş odunadam :/ hayır bi de güzel olmuştu ya, komik olsa ben de gülerdim zaten ama gayet de güzel olmuştu. pislik, sevdiği kız bi lafını yanlış anlamasın diye kırılıp dökülür ama annesini düşünmüyo hiç. pislik! böyleleri insanı gelinden soğutuyor :P her neyse işte. onu da geçelim, bi de dün ya da öncesi gün çooook sevdiğim biri bişeyler söyledi, ona alındım. hem de çok alındım. kötü niyetli bişey söylemediğini, samimiyetimizden dolayı rahat konuştuğunu söyledi sonra. inandım bunlara ama yine de alındım işte napıyım, insan kalbine söz geçiremiyor ki, kırılma, ya da kırıldıysan 3 saniyen var hemen yapış diyemiyor ki. dese de dinlemiyor deli gönül. kırıldım :/ pff. son olayı da üstü kapalı geçeyim, nefret etmediğim, çok sevmediğim, hiç de güvenmediğim biri dün bana bir yalanını itiraf etti. zamanında beni kandırmış yani. inanmamıştım gerçi o zaman da söylediğine ama yine de açıkça bunu söylemesi kötü oldu. inanacağımı düşünmesine mi kırıldım, tam olarak neye kırıldım onu da bilmiyorum aslında. ama kırıldım işte. off kalbim ne kadar tuzla buz olmuş benim, 1 haftada bu kadar çok kırılınır mı yahu?

rekora koşuyorum, bu hızla kısa zamanda da kıracağımı düşünüyorum. hedefimin ne olduğunu bilmiyor oluşum bu rekoru kırmama engel değil bence hem. dalga geçme, alınırım!

canıma okuyan dizileri ifşa ediyorum!

2011-09-09T23:57:00.000+03:00

1. IHLAMURLAR ALTINDA

Şu yaşıma kadar izlediğim diziler içinde beni en pis ağlatan, en çok bunalıma sokan dizidir kendisi. Yayınlandığı dönemde yaşadıklarımla alakalı da olabilir bu tabii ama yine de dizi başlı başına psikopat işi. Neymiş, Yılmaz'la Elif yıllardır aşıklarmış nişanlıymışlar da.. Sonra Yılmaz kızı terkedermiş de.. Hapse de girermiş, kızcağız hapse ziyaretine gelince yüz vermezmiş de.. Gerizekalı erkek gururu! Ve gerizekalı kız aceleciliği! Hemen gidip Ömer'i kabul etmek zorundaydı sanki. Hemen evlenmek zorundaydı.. Aferim. (İzlemeyen varsa senaryoyu az buçuk anlamıştır sanırım.)

Dizinin nerdeyse her bölümünde ağlardım, olmadı gözlerim dolardı, en olmadı kuru kuru duygulanırdım ama beni deli eyleyen birkaç sahnesi vardı ki, yıllar geçmesine rağmen unutamam. Biri, Ömer'le evli olduğu halde hala içten içe Elif'ten umut besleyen Yılmaz'ın, Elif'in hamileliğini öğrenip ağladığı sahne. Diğeri de amansız bir hastalığa tutulan Elif'in, hastanede Yılmaz'ı görmek istemesi üzerine Yılmaz'ın gelişi, Elif'le bir anlamda vedalaşması (blogcu burada gözyaşlarına hakim olamıyor:S) ve ona ilk aşkı olduğunu, ondan asla nefret edemeyeceğini söylemesi; bunları artık onu unutmuş ve Filiz'e aşık olmuşken yapması.. Elif'in öldüğünü öğrendiği sahneyi es geçiyorum, ölümler her zaman acıdır zira.

2. HATIRLA SEVGİLİ

Başlarda tasvip etmediğim bir aşktı Yasemin ile Ahmet'inki. Çünkü bu zilli yasemin, adamı gözüne kestirince ayartıp fransız sevgilisinden ayırmıştı. Ha tamam, tabi ki bizim kızlardan biriyle evlenmesi daha iyi (cCc ırkçıyız cCc) ama yine de o kıza da yazıktı. Neyse efendim, zaten bir liseli Yasemin yüzünden kızı bırakacaksa Ahmet, hiç evlenmemeleri isabetmiş diyerek kurtuldum sonra o milletim adına çektiğim vicdan azabından. Ve kaptırdım kendimi Yasemin ile Ahmet'in umutsuz aşklarına..

Hatırladığım kadarıyla babaları yüzünden ayrılmışlardı, annelerin de büyük rolü vardı ayrılıkta. birisi diğerine mektup yazmıştı, annesi ulaştırmamıştı. Böyle ruhsuz ruhsuz anlatıyorum ama neler çektim ben oraları izlerken sen biliyor musun!! Aslında bu ikisinin durumundan çok, yıllardır Yasemin'i seven ve Yasemin'in hamile kalması üzerine intihar edeceğini görüp onu kurtaran, onunla evlenen Necdet'e (Okan Yalabık) üzülüyordum ben. Yazık, başkasını seven biriyle sırf yakınında olmak için evlenmişti.. Bu dizide de mesela aklımda kalan sahnelerden biri, gerizekalı Yasemin'in Ahmet'ten intikam almak için Necdet'e yaklaşması; Necdet'in durumu farkedip Yasemin'i terslemesiydi. Ne kadar kırılmıştı kıyamam :'( Ama Ahmet'e de yazıktı.. Hiçbir şeyden haberi yoktu ki onun, sanıyor ki bu ikisi kazık attılar evlenerek, bir de dakika bir gol bir çocuk yaptılar. Yıllar sonra açıklığa kavuşmuştu gerçekler, o zamana kadar ağzımıza etmişti dizi afedersin. Bilhassa müzikleri ciğerdeşen tarzdaydı. Güzel diziydi vesselam.

3. MENEKŞE İLE HALİL

Erkeklerin ağlaması çok kötü etkiliyor insanı. Ya da beni. Kadınlar zaten genelde ağlıyor, bağışıklık kazanmışız ona artık ama erkekler ağlıyorsa hakkaten çok acıklı bir şey vardır ortada. Hele de ağlayan erkek böyle Halil gibi ağlayınca kıpkırmızı olan bir erkekse, hayvanlar gibi üzüldüğüne diziyi senaryoyu oyunu unutup inanabiliyorsan...

Durum vahimdi. Kısa süren bu dizi benim sümüklülüğüme sümüklülük katmıştı. Halil'in fakirliği, Menekşe'nin haydut abilerinden kaçışı, çaresizliği, kaçtığı ökküz kocası, ve onun Menekşe'ye yaptıkları.. İşte bunların hepsi suçlu benim saçlarımın beyazlamasında. Dizi zaten çok ağlaktı, bu da izleyiciye yansıyor tabi. Sonu da kötüydü. Off of.

---

İlk 3'üm bunlardı benim. Bunların dışında da tümüyle değil ama bazı kısımlarıyla canıma okuyan birkaç dizi vardı elbet. Misal, Deli Yürek'teki avukat Ayşegül'ün durumu. Miroğlu'na aşkını itiraf ettiği sahne. Kadını zaten çok severim, üzgün görmeye dayanamıyordum. Hele de o şımarık Zeynep yüzünden üzülmesi beni kahrediyordu. Bir de Aşk-ı Memnu'nun sonları. Finalde zaten hepimiz öldük bittik saymıyorum bile, onun öncesinde Bihter'in, Firdevs hanımın dizlerinin dibinde aşığım diye höykürdüğü bir yer vardı. Üzülmüştüm çok. Namıssız da olsa o da insan evladı, o da acı çekiyor :S

Bu kadar işte.

uzun süreli ilişkiden yeni çıkmış insan olmak ve daha birçok şey

2011-09-06T23:50:00.002+03:00

dünyanın en havalı laflarından biri nedir diye bana sorsalar, önce düşünmek için biraz müsade isterim.birkaç dakikadan sonra şımarıklığın alemi olmadığından fazla uzatmam, başlarım saymaya. arada mutlaka "uzun süreli bi ilişkiden yeni çıktım" cümlesini de kurarım. ne kadar acı bi durumdur oysa, aylarca belki yıllarca biriyle geçiriyorsun vaktinin çoğunu, kafan zaruri işler dışında onda, hayallerinde büyütüyorsun da büyütüyorsun; sonra bitiyor. kötü. daha kötüsü, bunu hiç yaşamamış olmak. ama öyle değil. şöyle: ben hiç uzun süreli ilişkiden yeni çıkmadım abiy :/ hiç uzun süreli ilişkim olmadığından değil. yani olmadı da zaten (abim okursa temkinli olayım), sebep o değil. ben uzun süreli ilişkim bittiğinde, bittiğini kabul edememiştim bir süre. uzunca bir süre. ilişkiden daha uzun bir süre :) o süreçte de bu cümleyi kuramazdım bile. zaten ne zaman kurulur, başka biri devreye girmeye niyetlendiğinde kurulur.. ben daha bitmedi zannediyorken başka birinin adı bile geçemezdi. kabullendikten sonra da zaten yeni çıkmış sayılmıyordum. ne bahtsızım ben yaa, hiç derdim yokmuş gibi bi de uzun süreli bi ilişkiden yeni çıkmış olamamanın ezikliği eklendi.. ben ağlamayayım da kimler ağlasın!!

/

"kaşık kaşık nutella"cıları anlamıyorum. ben eğilip bükülebilecek kıvamdaki bir çikolatayı bile yiyemezken, muhakkak buzluğa birkaç dakika atma ihtiyacı hissederken onlar bildiğin erimiş çikolata yiyor kaşık kaşık.. nutella bu değil ki, nutellanın amacı bu değil bi kere. ekmeğin üzerinde yeterince güzel zaten o. ne gerek var böyle şeylere anlamıyorum. ayrıca ağzınıza soktuğunuz kaşığı geri kavanoza daldırmak da çok iğrenç. hepiniz yalnız mı yaşıyorsunuz? ev ahalisi rahatsız olmuyor mu? böğk.

/

her Türk asker doğar ve her Türk ister ki güzel bir türkçe kullanayım, değişik kelimelerle süsleyeyim sözlerimi. fakat bazen olmaz. eski, oturaklı kelimeler kullanacağım derken karıştırırsınız, çorba edersiniz. çok rezil bir durum bence, insanlık halidir herkesin başına gelebilir gerçi ama ben gülüyorum valla. ki ben düşene de gülerim, en çok kendime. keza yerine zira kullanırsan gülünmez mi ama ya? ahaha. neyse siz de bana gülün o zaman, yerli yersiz, adım başı virgül kullananları eleştirirken bugün aynısını yapmışım. zaten noktalama işaretleriyle aram çok iyi değildir. fena da değildir ama mükemmel değildir işte. arkadaş olabiliriz ama evlenemeyiz seviyesinde.. geçen gece rüyamda gördüm onları, ne sınavı olduğunu bilmediğim bir sınavdaydım ve türkçenin 5-7 sorusu sırf noktalama işaretlerinden çıkmıştı. kabus.

/

saat kaç diye baktığımda görmemem gereken rakamları görüyorum. acı çekiyorum. olmasın böyle.

/

bir cins-i latif'e en çok koyan hareket "bana yapmadığını ona yaptı" düşüncesini oluşturan hareketler olmalı.. başka da bişey demiyorum ben.

ben, ben, yine ben!

2011-09-06T11:00:00.000+03:00

en sık görülen blogcu hastalığını ele alacağız bugün sevgili kardeşlerim. yazacaklarımı eleştirerek yazıyorum diye zannetmeyin ki kendimi kayırıyorum, hâşâ! aynı belirtiler zaman zaman bende de görülmüştür, görmüşlüğüm vardır ve bundan ötürü çok utanıyorumdur. çaktırmıyorum o ayrı tabi.

hastalığımızın adı bencilik. tek L. her durumda kendinden bahsetme, kendindeki sıradan davranışları farklı zannedip bunların kendinde varolması sebebiyle ilgi bekleme, olması gereken şeyler kendinde olduğu için takdir bekleme şekillerinde tanımlanabilir. örneklerle açıklayalım.

bi defa bi bloga girdiğimizde önce etrafa bakınmalıyız. etiket bulutu gibi bi şey varsa hemen incelemeliyiz. ileri derecede benci blogcularda kesinlikle "ben", "ben ve benim bişeylerim", "bana dair", "ben aslında" ya da buna benzer bir kategori vardır. o kategorilerde kendilerini tanıtırlar ve bu tanıtma işi aylarca, yıllarca sürer. kendilerine dair anlatacak şeyleri o kadar çoktur ki, bitmez. vay arkadaş dersin, sen neymişsin böyle? dersin fakat kendine ya da etrafındaki herhangi birine baktığında çok da farkınız olmadığını görürsün. yazınca sihirli oluyor tabi.

"bennn, sütü soğuk ve şekersiz içerim!" yazarlar mesela. evet bunu dahi yazan var. (burda kendimden çok şüphelendim yalnız, bunu ben yapmış olabilirim:S) dedim ya hani, çok sıradan şeyler yazarlar ama farklılık zannederler diye.. işte bu onlardan biri. hayır süt zaten kaç türlü içilebilir ki? soğuk şekersiz, sıcak şekersiz, sıcak şekerli.. soğuk şekerli içilmez. şeker yerine bal konabilir, olmadı bir de nesquik ya da kakao.. bu kadar yani, zaten hepi topu 5-6 çeşit tercihi olan bişeyin bi çeşidini yapıyorsun diye ne bu havalar?

"bennn, her gece dişlerimi fırçalarım!" böyle mükemmel insanları blog aracılığıyla da olsa tanımaktan siz de gurur duyuyorsunuz, biliyorum. geçelim.

"bennn, yalanı hiç sevmem!" adam haklı şimdi. herkes yalanı çok seviyor, bilhassa yalancıları. o sevmiyormuş. dünyaya meydan okuyan bu cesur hareketinden dolayı bence de bir +repi hak etti. yavrum benim be, kim tutar seni heheyy!

"bennn, türk kahvesi içerim!" bu türk kahvesi neden bu kadar prim yapıyor bilmiyorum ve anlamıyorum ama türk kahvesi sevenlerin bir kısmında var bu tempra'lık. hay nedir yani, sen onu seversin başkası salep falan.. türk kahvesinin çok bi özelliği var sanki. kahve işte, sadece biraz köpürüyo güzel duruyo o kadar. büyütmenin anlamı ne?

"benn, kışın çayla kitap okumayı severim!" evin bizim ev gibi soğuksa çayı sevmen, donmamak için de battaniyenin altında yaşaman, boş durmayım diye kitap okuman gayet sıradan balım. üzgünüm ama kışın bunu ben bile yapıyorum seve seve, ki hiç öyle çok okuyan eden biri değilimdir bilirsin.

yani diyeceğim o ki; o kadar da değiliz be..

rüyalarda buluşuruz.. anca o olur yani

2011-09-04T12:06:00.003+03:00

kediciklere duyduğum nefret artık herkesin malumu.. nefret deyip tepkileri üzerime çekmeyelim de, korku diyelim. o ne yapacağını bilmez halleri, bi o yana bi bu yana koşturmaları, bana değme ihtimalleri yüreğimi ağzıma getiriyor, ödümü patlatıyor! aniden karşıma çıktıklarında etrafımda onlarca insan olmasına aldırmadan -bunu düşünemeden daha doğrusu- çığlığı basışım da bundandır.

2 gün önce abimle yemek yemek için bir yere gittik. mekanın bahçeye bakan camlarını tamamen açmışlar, bizi de cam kenarına buyur ettiler. kedi gelmez di mi dedim abime, o da etrafa bakındı kedi yoktu fakat yine de çalışanlardan birine sordu etrafta kedi dolaşıp dolaşmadığını. çalışan arkadaş da müşterilerin et verdiklerinde geldiğini, normalde dolaşmadıklarını söyledi. oturduk oraya, oturduk ama benim gözüm yine etrafı süzmekte. bir kedi görsem kaçacağım hemen. nitekim gördüm! ya bi de şöyle bişey var tamam kedilerden korkuyorum ve kaçma sebebim de korkum ama yemek yerken etrafta öyle kıvrıla kıvrıla kedilerin dolaşması çok iğrenç değil mi? (bunu söylediğimde biri tiksinmişti, bi daha yemek yerken kedi görmek istemediğini söylemişti. umarım okuyan herkeste aynı etkiyi uyandırır ve herkes yemek yerken kedilerden kaçar, beni anlar!!) neyse efendim ben kalktım tabi o masadan. daha içlerde bir yere oturdum, kedi de gitti zaten. derdi benimleymiş pisliğin. bir de sarıydı, bir de çirkindi kii.. "kedi korkum olmasa hayat çok daha kolay olurdu benim için" cümlesini kurdum o gün abime. gülümsedi, oysa komik değildi.

bunların etkisinde kaldığımdan mıdır bilinmez, geçen gece rüyamda kedi.. kediler... kedi ordusu gördüm :/ korkunçtu! aslında ilk başları güzeldi. şöyle ki, pencereden bir kedi yavrusu giriyormuş bizim eve.. minnacık ama, o kadar şirin ki :) meğersem rüya icabı onlar yürüyemezlermiş, zıplayarak ilerlerlermiş. zıp zıp zıp gezip duruyordu evde şapşal. ilkin üstüme gelecek diye korkuyordum, sonra bu durumun kedi korkumu yenmem için bir fırsat olduğunu düşünüp, o minik kediyi sevmeye karar veriyordum. vermez olaydım arkadaş, hemen pişman etti beni hayvan! bi baktım aynı odada bir tane daha yavru var. neyse deyip sineye çektim onu da, tamam 2 tane olsun nasılsa minikler beni yiyemezler. ama işte nankör hayvan, hemen yüz buldu ya astar isteyecek. bi kanaat et sen, kardeşimle ben kurtuldum en azından, ailemiz fakirdi bize iyi bakamazdı burda bido'larla yaşarsak kolejlerde okuruz pirzolalarla besleniriz onlarca kıyafetimiz olur falan de di mi? ama yook, illa çingenlik yapacak illa. nitekim yaptı.. zıplaya zıplaya mutfağa kaçtı. peşinden gittim ben de tabi. ne göreyim bir de? buzdolabının kapısı açık ve içinde birkaç tane daha yavru kedi var :S ığğğ! bakıp dehşete düşüyordum, ama yetmiyordu.. beni çileden çıkarmaya, aklımı yitirtmeye yemin etmişlerdi sanki. hangi düşmanımın oyunuydu bu? neden buzdolabımdan anne kedi de çıkıyordu? neden doğuma devam ediyordu, bizim ev doğumhane miydi? neden bizi seçmişlerdi? bakamıyordum.. korkum tiksinmeye dönüşmüştü. bu sefer yalan olmazdı "kotkmuyorum ben, tiksiniyorum!" desem. diyemiyordum lakin, hiçbir şey diyemiyordum.. oradan kaçmaya yeltenmişken uyanıyordum.

bir kedilerle barışma niyetimden daha böyle vazgeçtim işte. benden uzak olsunlar, fareye yakın.

beş

2011-08-30T21:40:00.001+03:00

ömrümün beşte biri gitmiş. 5 yıl olmuş tam da bugün.

zincirleme

2011-08-30T00:44:00.000+03:00

başladı mı zincirleme gider ya hep, işte öyle.

önce birini kırıyorum. sonra o moral bozukluğuyla diğerini. kafam iyice sütlaç olmuşken ötekini. amaaan banane onlardan moduna geçince hepsini.

ya da önce birine kırılıyorum. sonra o moral bozukluğuyla diğerine. hazır iyice hassaslaşmışken ötekine. en sonunda hepsine.

hepsinin suçlusu kim desen, ben derim. içimden derim, duyurmam. üste çıkmak daha saçma. saçmalamayı çok severim.

umarım şu değişik halim düzelir bir an önce. sıkıldım bi öyle bi böyle.

--

bi bişey: geçen yazıda kısaca fd demiş ki yorum olarak "son zamanlarda durumun iyi değil. Hani farketmemiz için yaptıysan eğer farkettik." böyle bi çabam yoktu ama olanın yansımasına yapacak bişeyim yok, üzgünüm :/

içyüz

2011-08-27T19:52:00.000+03:00

"sinirliyken çok çirkinim, normalde çok sevimli" diye kandırırdım kendimi hep. yok öyle bir şey. sinirli halim zaten ben halim, sinir anında kendimi kontrol edemiyorsam her şey sütlimanken sevimli olmamın kime ne faydası var?

sinirlendiriyorum bazen insanları. hem de sevdiğim insanları. çok da bir şey yapmayarak.. sonra girdikleri çirkin hali izliyorum eğlenerek. "sen zaten şöyleydin" muhabbeti başladı mıydı (sanaldan laf sokmalar mevzubahisse "o zaten şöyleydi" formunu alır aynı cümleler) seyir keyfi yükseliyor. vay, vay, vay diyorum, "ben neymişim be abi?".. öğrendiğim iyi oluyor bir yandan; hem nasıl bilindiğimi, hem de kötü huylarımı o güne kadar içinde saklayıp günü gelince yüzüme çarpmaya kalkan karakterli arkadaşlar edindiğimi. yaş 25, hala başarısızım bazı konularda evet.

ben de yapıyorum aslında bu çirkinlikleri bazen. yanlış yaptığını farkeden insanların %96'sı gibi ben de hemen bahanemi sunayım: AMA BEN DAHA ÖNCE FARKETMELERİ İÇİN UĞRAŞIYORUM DA! olmadı di mi? olmadı.. yaptığım/yaptığımız şeyin çirkinliğini kapatamadı bu bahane evet.. hala çok çirkiniz. sevmediysek, uymadıysa edeplice ve sessizce hayatımızdan silmeyi başaramıyoruz. illa bütün kötülüklerini ortaya dökmeliyiz, zaten nasıl olduğunu bilmeli o da. bizden de 5 kat daha nefret etmeli. bize böylesi yakışır.

böyle çirkinliklere maruz kalınca insan, pişmanlık durumunda affetmesi de zorlaşıyor haliyle. bi "benimle şu hareketimi sevmediğinden ayrı düşmüştü" demek var, bi de "benim şu hareketimi bahane edip aslında hiç bişeyimi beğenmediği için bunu da dile getirdiği için ayrı düştük" demek var. unutmak güçleşiyor sevdiğiniz biri size "sen zaten böyle de iğrençtin, şöyle de aptaldın" dediğinde giderken. unutulmuyor çoğu zaman. ama her zaman değil, unutulduğu zamanlar da oluyor.

birisi size kötü şeyler yaptığında, kötü laflar ettiğinde ve sonra -belki saatler, belki günler, belki aylar sonra- pişman olduğunda eğer nu affedebileceğinizi düşünüyorsanız, kalbinizden affetmek geçiyorsa; 2 defa düşünüyorsunuz. 1: unutur muyum yaptıklarını? eskisi gibi olur muyum ona karşı? 2: yaşadıklarımızı bilenler hakkım(ız)da ne düşünür? kınarlar mı beni onu affettiğim için?

ben hiç 2. sebepten ötürü vazgeçmedim sevdiğim insanları affetmekten. bu yüzden tahmin ediyorum (bilme derecesinde tahmin ediyorum) çok fazla kınandım. bir süre takıldığım oldu bunlara, yani daha kaç gün önce onun hakkında neler söylüyordum, o neler söylemişti benim hakkımda, şimdi ise barıştık ve insanlar bizim hakkımızda konuşuyor "onca şeyden sonra nasıl böyle olabiliyorlar" diye. üzülüyordum ben de düşünüp, insanların hakkımda böyle düşünmesine. sonra yanlış şeye üzüldüğümü fark ettim tabi.

buraya kadar yazdıklarımı bir yana koyalım şimdi, bu yazdığım her şeyden, hatta toplamından katbekat çirkin başka bir şeyden daha bahsedeceğim: x kişiye sinirlenip, x kişiye laf etmek yerine x kişinin sevdiği bir başkasına laf etmek.. bel altı vurmak mı denir buna, en hafif tabiri odur herhalde. daha ağırlarını arayacak olursak tonla var ama gerek yok şimdi. işte böyle bir durumda insan delirir. düşünüyorum delirmek yerine koyabileceğim başka kelimeler var mı diye ama yok sanırım, ben sadece deliriyorum bu durumlarda. bana beyaz bayrakla gelen nerdeyse herkese olumlu dönüş yapıyorum ama onlara değil. sırf benim canım acısın diye ailemden birine laf atan, 2 gün sonra da kıvırıp dönüş yapan adamı affetmemiştim. affetmemek ne demek, bir de ağzımı bozmuştum daha önce hiç bozmadığım kadar. haklıyım, bozarım tabi! çünkü delirdim. yine olsa yine yaparım. sinirin de bi sınırı olmalı zira, ayşeye sinirlendiysen ayşeye kız, fatmaya sinirlendiysen fatmaya.. ayşe yüzünden fatmanın, fatma yüzünden ayşenin hakaret yemesi hiç adil değil.

konuyu oldukça dağıttığımın farkındayım; iftara 3 dakika kaldığının da.. :) öfkenin şerrinden sığınarak ayrılıyorum burdan. görüşmek üzere.

çıkmaz

2011-08-26T03:00:00.000+03:00

ne yapmam, ne hissetmem gerektiğini bilemediğim bir yerde buldum kendimi gecenin üçünde. ya bu yerden çıkacağım, ya sabaha çıkmayacağım.

istediğim, inşirah.

mübalağa sanattır

2011-08-25T02:19:00.000+03:00

son günlerde bir baş ağrısıdır gidiyor. ben ki, ayda yılda bir başı ağrıyan kız; günlerdir ara ara kaybolup ara ara ve saçmasapan bir şekilde tutan baş ağrısını çekiyorum." cıkk.. hiç hoş deil.("

/

tik manyağı oldum. sürekli yeni tikler uydurup takılıyorum. ne lanet bişeymiş bu ya. dalgasına bi göz kırpmayagöreyim.. günlerce göz kırpıyorum! (mübalağa sanattır.)

/

merdivenlerden o kadar hızlı ve paldır küldür iniyormuşum ki, babam gece uykusundan uyanıyormuş korkuyla :S bugün söyledi adamcağız:( ne kadar ayıyım afedersin blog :(

/

-ya boşa yaşıyorum sanki, 11 senedir hiçbir şey yaptığım, hiçbir işe yaradığım yok, bunalımdayım resmen.
-ya ama bu da senin tercihin sonuçta ne biliyim, istesen bi şeyler yapabilirsin.
-amaan, şunu yapsam sonra nolucak hiç bişey. bunu yapsam nolucak hiç bişey.
-böyle dersen olmaz tabi:/
-oof of mutsuzum.
-ya çok fazla farklı durumlarda değiliz ama ben ortada mutsuz olacak bişey yoksa mutlu sayıyorum kendimi; sen mutlu olacak bişey yoksa mutsuz sayıyorsn.. :/
-zaten seni de anlamıyorum, neden mutlusun neden takmıyorsun hiç bişeyi???
-ahaha bunalıma mı gireyim ben de:D
-gir abi!
-höh!

/

ramazanın bitmesine ve dolayısıyla benim adam gibi, ciddi ciddi, düzenli bi şekilde ders çalışmaya başlamama çok az zaman kaldı. ama daha ben kütüphaneciğimdeki kitapları bitirecektim güya :( duyan da çok kitap var sürekli okuyorum yine de bitmedi sanar. yok la yok yok, az var ben hiç okumuyorum ondan bitmiyor.. ne kadar sorun bi insanım ben ya.

/

askerdeki arkadaşımı özledim.

/

keza bessat çee'yi de. harunu, hayaleti, akbabuşu da.

/

bi kıyafet beğenip de deneyince kol/etek boyunun olması gerekenden kısa olduğunu farketmek ne kadar acıdır bilir misin yeğen? ben bilirim ben bilirim :( bol pantolonumun üzerine alacaktım bugün bişey, çok da tatlı bişeydi ama bi 4-5 parmak uzun olaydı iyiydi :( alamadım ühü.

/

başım ağrıyor ve sıkıldım. iyi geceler.

bidomazo

2011-08-22T20:00:00.001+03:00

-başkası yapsa şunu kızarım. hem de boğazını sıkarım kızmaktan, o kadar çok kızarım.. deli misin sen be derim, insan bile bile kendine zulmeder mi falan derim. ama bunların hepsini daha da beterini ben yaparım. kendine karşı hem daha hoşgörülü hem de daha acımasız oluyor insan, sen de bilirsin bunu. kendime laf edemiyorum, belki de yakıştırıyorum. yakışıyor tabi yakışmaz mı, acı çekmek bana çok güzel yakışır:) cuk oturur üzerime, ona rağmen göbeğimi çıkarmaz. böyle saçma bahaneler üretiyorum işte. üzülüyorum ben mütemadiyen :/

-duyguları yargılama işine pek girişmem ben, sevdiklerimin yakınlarımın tavırlarına davranışlarına çok laf ettiğim olabilir bazen ama duyguları hakkında pek yorum yapmamaya çalışırım (yaptıklarım varsa söylesinler de özür dileyeyim). çünkü bunun ne kadar üzücü ve kırıcı ve sinir edici bi şey olduğunu bilirim. kimse yapmasa keşke. kimden bahsettiğimi ben de tam bilmiyorum şu an ama onlar her kimse bunu okuyup pişman olsalar bu davranışlarını terk eyleseler keşke.

-dün öyle bir laf ettim ki sevgili blog, düşündükçe hem gülüyorum kendime, şapşallığıma; hem de yaşlılığımı ispatlayan bu laf yüzünden bunalımlara giriyorum. bizde kuzenler vardı dün. kuzenin kaynı da gelmişti extradan, ama kuzende de öyle bi tane kayın yok birkaç tane var. hepsini tanımam ben. işte dün gelenin adını söylediler, "aaa, bu o muymuş?" dedim içimden. sonra gidip kuzene sordum:

-bu en küçükleriydi di mi? kaç yaşında şimdi?
-evet, 19 yaşında:)
-anaa... ufacık bişeydi yaa.. :)

bunu söyledim blog ya inanabiliyor musun? yaşlı teyzeler amcalar gibi, bayık insanlar gibi, tuttum "vay be daha dün ufacıktı" muhabbeti yaptım :'( bir daha yapmayacağıma dair sözler vermek istiyorum, o anı hayatımdan silmek istiyorum :((

-hah dur dur, güzel bi şey söyleyeyim de yukardaki maddenin havasını değiştireyim bi nebze bari. ~2 yıldır konuşmadığım arkadaşımla barıştık biz :) istanbul'a gelsin hemen görüşeceğiz ^^ çok mutlandım ya, çok yakın olup da ayrı düşmek çok kötüydü.. çok şükür!

-yakın zamanda abimi nişanlayacağız sanırım, hem de hem benim, hem annemin, hem ablamın, hem de babamın çoook sevdiği; ismini abimle yanyana getirerek fikrini sorduğumuz herkesin son derece olumlu yorumlar yaptığı bi kızla :) inşallah olur, inşallah hayırlı olur.. alışveriş heyecanı şimdiden sardı beni :P

-son haber: sınav sonuçlarım da güzel geldi ve lise dönemi kapandı sayılır:)

üzgün başlayıp mutlu biten bir yazının daha sonuna geldik. baştan sona mutlu yazılarda buluşmak ümidiyle, esen kalın.

Blogger N'lerini seçiyor !

2011-08-22T14:19:00.002+03:00

bloglararası iletişimin zirve yaptığı güzel günler yaşıyoruz şu ara sevgili kardeşlerim. bu durumun sebebi ise bir süredir seyyah misali dolaşan işbu mim imiş. güzelmiş hoşmuş, bido bunu beğenmiş. hatta finduilas, blogmania ve hayal meyal'in de en'lerinde yer almış. onlara da teşekkür etmiş :* (meraklı diyenlere extradan teessüf de etmiş:P) sonra da başlamış kendi en'lerini yazmaya.

önce (hepsine birden uymayacağım) kurallar:

Yazının başlığı " Blogger N'lerini seçiyor ! " şeklinde olmalı.. Bir bütün halinde ilerlemeliyiz. Her kategori için en fazla 3 kişi yazabilirsiniz.. (Sadece bir kategori için 5 tane yazma hakkınız var. Çoğumuzun blog açmasına sebep olan şey, kendimizi anlatmak.) Ekstradan 1 kategori daha ekleyip, seçiminizi yapabilirsiniz. Kategori açarken tercihinizi mümkünse en zeki, en güzel, en akıllı gibi şeylerden yana kullanmayın. Tamam birbirinizi tanıyor olabilirsiniz. Ama burda genel bi seçimden bahsediyoruz ve birbirimizi sadece yazılarımızdan tanıyoruz. Yazılardan yola çıkarak sonuca varabileceğimiz kategoriler olmalı. (Kişileri rencide edecek, küçümseyecek türden kategorilere kesinlikle yer vermeyin.) Aynı kişiyi birden fazla kategoriye yazabilirsiniz. Mim yazılarınız kesinlikle okunacaktır. Yazılarınız okunduğuna dair yorum bırakılacaktır. Bir gün içerisinde yazılarınıza yorum gelmezse mail atarak haber verirseniz en doğru sonucu elde etmiş oluruz.(birinceses@gmail.com)

En İyi Tasarıma Sahip Blogger: t.u.b.a , GodSyndrome , Siminya

En Güncel Blogger: Her Boku Bilen Adam , Hayal Meyal , BlogMania , Delinin Kuyusu

En Meraklı Blogger: shema ahalisi yazarları, hepsi :P

En Çok Bilgilendiren Blogger: hastalardan öğrendiklerim , Faruk Özcan , Rafların Arasından

En Çok Kendini Anlatan Blogger: Leah , Polly , Ayçi , Feza

En Çok Eğlendiren Blogger: Kornelyus , Dereotundan Nefret Ederim , Jokerler , Malın Gözü , Finduilas , Ben Bu Yaz Nerdeydim?

En Akıcı Yazan Blogger: Yorgan/Döşek , Siminya , mit

En Duygulu Blogger: Gereksiz Yazılar , a.nur (Persona Non Grata) , İltifat Matbaası (Godsy) , Yusufname

En Atarlı Blogger: sLnnn (Mrs.Lovett) , Leah , Üfürükten Prenses

benim en'lerim bunlar :) en'lerimdeki herkes mimlenmiş sayılıyormuş, bir de mim yazısının linkini kurallar'daki mail adresine atarsak mimi başlatan arkadaş da okumuş oluyormuş, velhasıl iyi oluyormuş. haydin kolay gele!

piş-man

2011-08-20T23:09:00.000+03:00

anladım: iş işten geçmişse, olanı engellemek imkansız. aynen bu derecede imkansız olan diğer şey, olmayanı oldurmak.

oldu, olamadı. görmezden geldim, hata ettim. yapacak bir şey yok.

pişmanım. bu kadar..

hiç gülmüyorsam, üzülüyorsam, konuşmuyorsam bir sebebi var..

2011-08-20T02:05:00.000+03:00

ben de üzülüyorum açlıktan ölen insanlara, bilhassa çocuklara. ben de kahroluyorum gelen şehit haberlerine. benim de içim acıyor depremin yıldönümlerinde. inandırmak çabasında değilim de hani söylemek istedim sadece.

ciddi konularda yazamama, hatta tek laf edememe gibi bir sorunum var. bilen bilir. hele hele üzücü olanlarında. karşımda ağlayan birini görsem, kilitlenir kalırım ben. teselli edecek bir cümle bulamadığım gibi, sarılmayı bile akıl edemem. yapamam çünkü, çünkü ben de böyleyim işte..

herkesin söylediklerine ekleyecek cümlelerim de yoktu bu konularda. herkes de zaten birbirinin laflarını tekrarlamıyor mu? denecek başka ne var ki? hele de terör-şehit-vatan mevzuunda..

offf, içim daralıyor benim yeminle. nefret ediyorum, "vatan sağolsun yeter ki, bütün evlatlarım vatana feda olsun" mantığından da, "yaa demek askeri vurursunuz, hepiniz geberin köpekler" mantığından da, "askeri vuruyorlarsa bir sebebi var, dertleri var, cağnım pekaka" mantığından da.

vatana feda olmuyor o evlatlar, onlar şehit olunca da vatan sağ olmuyor malesef. olsa yıllardır olurdu di mi? yok yere gidiyor minnacık çocuklar. zorla, korka korka gidiyorlar askere, dönemiyorlar. ne kötü di mi? istemedikleri halde kutsanıyorlar. ecele lafım yok, amenna elbette ama bu başka bişey ya..

sonra, şu kökünü kurutma olayı. masum ailelerin zorla dağa çıkarılan masum çocuklarını (hepsinin aynı olmadığını biz de biliyoruz) tarayınca mı çözülecekmiş bu sorun? hadi ya? başıma bir iş gelmeyecekse, ben o bok yoluna giden çocuklara da çok üzülüyorum.. zorlanmışına da, kandırılmışına da.. arkalarından dua edenleri bile olmuyor, "geberdi köpek" diye anılıyorlar. hem de bunu hiç istemeden. birilerinin bişeylerine alet olarak. yazık.

sonuncusu ise, yani pkk'yı kürt halkının temsilcisi olarak gören, aslında barış isteyen bir örgüt olarak gören iyimser, hatta iyimserliğin cılkını çıkarmış sempatik insanlar. onlara da bişey söylemek isterdim tabi ama çok da edepsizleşmeye gerek görmüyorum şu anda. sin'miş, kaf'mış ne lüzumu var di mi gece gece? yok..

"eee ona yok buna yok, ne yapıcaz o zaman" diyosan, haklısın. ben de diyorum onu ama cevabın benden çıkmayacağı çok aşikar..

---

Allah'tan rahmet diliyorum bütün şehitlerimize.. depremde kaybettiklerimize.. açlıktan ölenlerimize.. bir daha yaşanmasın istiyorum hiçbiri..

bi git la

2011-08-15T05:13:00.001+03:00

selam fakat şöyle bi sorunumuz var şu an, yazdıklarım altı çizili çıkıyor. yayınlayınca böyle olmaz umarım. neyse efendim hemen her sahur sonrası olduğu gibi bu sahur sonrası da klasik sanal eğlencelerimizi yaparken abime sarayım dedim. gerçi öyle demedim, feysbukta profil resmini değiştirdiğini farkedince girip baktım ki, 3 arkadaşıyla birlikte çekilen bir resmini koymuş. ben de bi oyun oynamaya karar verdim. meğersem biz onunla sanaldan tanışmış da kardeş olmuşuz, daha birbirimizi görmemişizmiş gibi yaptım ve "hangisi sensin?" diye yorum yazdım resminin altına. anlamadı tabii. mealini sorup işin aslını öğrenip bi süre sil onu diye çemkirdikten sonra ise şunlar yaşandı:

evet, tam da bundan 10-15 dakika önce "facebook'a yaşça büyük akrabalarımız girmesin, saygılar yitirilmesin" konulu bir sohbet gerçekleştirmiştik.. kötü oldu tabi böyle denk gelmesi ama o da yaşanması gereken bi şeymiş demek ki.

iyi sabahlar.

ruhsal durum

2011-08-13T11:16:00.000+03:00

aylar önce yaptığım hataların acısı, o hataları kısa sürede anlayıp dönmeme rağmen hala çıkıyor, hala çıkıyor.. unutmak nimetmiş evet, ama insan hafızası bazen çok da gıcık olabiliyormuş.. bir türlü çıkmıyor aklımdan bazı şeyler, önüme bakamıyorum, resmen acı çekiyorum onlar yüzünden. pişmanlığımı katlayan durumlar da var tabi. sonuç olarak çok pis ders oldu bu bana, evet bu iyi bir şey ama içinde bulunduğum durum gerçekten zor..

---

ne yapacağını bilememek var bir de. emin olamamak. şunlar şunlar değişir mi acaba, değişirse ben değişir miyim acaba diyip durup bidaha diyip içinden çıkamamak. kötü mü ediyorum, salak mıyım ben düşüncesini kafadan atamamak. şartlanmak dedi buna bir arkadaşım, doğrudur. doğru olduğunu bilmek ama düzeltememek.

---

kızıyorum ayrıca çok fazla insana. dün mesela anneme kızdım, yüz defa anne anne diye bağırdığım halde odasının kapısında, uyanmadı diye. beni korkutmaya hakkı yoktu. daha önce de biz kuafördeyken bakkala gitmiş, saatlerce (abartırım!) gelmemiş, kapıyı açmadığını düşündürüp deli etmişti. böyle durumlardan sonra hep "sarıl annene" diyorlar ama sarılamam ben. bağırırım. hem bir o da değil. başkalarına da kızıyorum. şaka dediğinin bir sınırı olur, bunu da insan 18'inde öğrenir en geç. 18 yaşı devireli yıllar olmuş, hala saçmasapan şakalar yapılıyor. komik değil ki, komik olmayan şakanın manası ve amacı ne?

---

ama hayat bazen de adil işte. sen millete o kadar ahkam kes, patavatsızlıktan hiç hoşlanmam de, git patavatsızlığın, odunluğun en alasını yap. neyse en azından özür dilemeyi biliyorum (diyerek kendimi temize çıkarayım). o da affetmeyi biliyormuş sağ olsun. inşallah yarın öbür gün aynı saflığı başkasına yapmam.

---

neyse gideyim de yemek yapayım ben, akşama bir sürü misafir..

meşaz kaygısı

2011-08-08T03:21:00.000+03:00

derlerdi hep "25'ten sonra bu işler çok zor" diye de inanmazdım. daha seçici olunurmuş misal. halbuki insan daha gençken daha seçici olmalı di mi? ama yok efendim, diyenler %100 haklıymış. yaşlanınca her şey çok zor kardeşler, her şey :/

bunun yanı sıra (yanı sıra bitişik mi yazılır ayrı mı?) neyse işte bunun yanısıra mıymıy ya da mızmızlığımdan çok dertliyim. herkesin 10 dakikada toparladığı bi mutfağı ben yarım saatte toparlarım. 20 dakikada yıkadığı bulaşığı 45 dakikada yıkarım. 100 sayfa okurlarken onlar, ben 20 sayfa okurum :/

fakat tüm bunlara rağmen, sevdiklerine değer veren insanlara bayılırım. kim olursa olsun sevdiğin, laf söylenince şöyle bi hopp demen lazım di mi? aman liberaliz, ay yok demokrasi ayağına herkes herkese her şeyi söyleyebilir, elleşmeyincileri sevmiyorum. diğerlerini seviyorum. kim bunlar? tabi ki benim bazı arkadaş ya da kardeşlerim. selam olsun.

bu aralar herkese "ramazandan hemen sonra buluşuyoruz" diyip duruyorum. hangi biriyle buluşacaksam ramazandan hemen sonra:D kısfmet tabi bu işler.

bi de aslında bazen kavga etmeyi de çok seviyorum ama genelde sakin insanlardan çok hoşlanıyorum. böyle sürekli tebessüm hali, kızınca bile sakince trip atma hali, ne bileyim iştee hoşlanıyoorum :) "o anlamda değiiil!"

o değil de, bazı kızlar çok üzer. uzak duralım durduralım. çok da adiler hem.

hmm bi de, demin arkadaşım sordu, ramazan nasıl gidiyor diye. zor dedim, açlıktan ölüyorum dedim. öyle deme lan şeysini kaçırcan ramazanın dedi. e aa öylee:/ yalan söylesem iyi miydi :(

en büyük korkularımdan biri bir gün aslıma dönüp bir malatyalı gibi konuşmak. geliyi, gidiyi falan. malatyanın her şeyi candır ama bu şive ı ıh:D

zaten insan gibi yaşamıyorum ne zamandır. Allah beni düzeltsin...

gittim.

o değil de..

2011-08-07T03:15:00.000+03:00

ramazan girmeden önce o kadar hevesliydim, bissürü misafir çağırırız sonra bissürü yemekler yaparım ne de güzel olur çok da güzel olur modundaydım ama şu an yapıcak değişik tarifler bulamadığım için acayip sıkıntıdayım :/ içim daralıyor böyle, oyy diyorum napıcam ne edicem ben nerelere gideyim sen yanımda olmayınca (şarkıya bağlıyorum sıkıntıdan DÜŞÜN!) çok fenalardayım blog bana bir yardım!

onun dışında, şu güzel blog aleminde beni çok merak ettiğini, çok tanışmak istediğini söyleyen bir birisi varmış. ben de onunla tanışmak istiyormuşum aslında ama merakına değmediğimi öğrenmesini de istemiyormuşum bir yandan.. sırf gözünde tılsımlı kalabilmek için vaz mı geçsem tanışmaktan acep?

ha bi de birisi var ki en değerlilerimdendir kendisi; fakat öyle bir delirtiyor ki beni bazen anlatamam. her telefon konuşmamızda, istisnasız her uzun telefon konuşmamızda konuyu "ben neden mutsuzum, ben neden hala yalnızım"a getiriyor ve uzunca bir süre bundan yakınıyor bana. sıkılıyorum, belli etmemeye çalışıyorum. hayırlısıdır diyorum, ne biliyim işte bu kadar düşünme diyorum, "sen neden takmıyorsun hiç bişeyi" diye bana çemkiriyor :/ onu da geçiyorum, dün bir şey oldu ve patladım. konuşuyoruz, konu yine aynı yere geliyor, "aha yine buraya bağlandı konu" diyorum, "e ben zaten bunu konuşmak için aradım" diyor:/ kabus başlıyor. birkaç defa neden mutsuzum cümlesini kurduktan sonra yıllanmış sevgililer gibi susuşuyoruz telefonda, ben de konu değişsin, zaten o konuda diyecek bir şey de yok diye "işte haftaya da şöyle şöyle olacak biliyo musun" diye laf açıyorum. "OFFF BANANE BUNDAN YAA ÇOK MU UMRUMDA SANKİ" diye bana bağırıyor. bahele ne kapıyon şimdi, dedim; "seninle konuşurken neden duvarla konuştuğumu hissediyorum ben" dedi. "sorularının cevabını verecek merci ben olmadığımdan olabilir mi" dedim, "kimmiş o zaman?" dedi, "yani kimsedir bence" dedim. "ha ben boşa mı konuşuyorum" dedi, bilmiyorum dedim. kapattık zoraki iyi geceler dilekleriyle. yahu ben çözebilir miyim senin yalnızlık ve mutsuzluk sıkıntını? çözemem. ha tamam dertleşelim der anlatırsın eyvallah da, her konuşmada bunu söylemek nedir? ona rağmen sıkılmama rağmen belli etmemeye çalıştım, dinledim ettim ama saçmasapan bi konu yüzünden de bana bağırmanı yutamam di mi? öfff!

ayrıcana abim cephesinde sular durulmuyor. ama bu konuda bilgi vermekten kaçınasım var.

bugün bir çocuk daha hayranlarım kervanına katıldı. bana durup durup, durduk yerde "abla sen çok güzelsin" , "gözlerin çok güzel, valla" gibi laflar etti durdu. kendimi azıcık güzel hissettiğim bi günde deseydi de bunları, sevinseydim keşke. bugün o kadar çirkindim ki lakin, konuyla ilgili tek yorumum "yazııık, daha 7 yaşında ama gözleri ileri derecede bozuk:(" oldu.

ve saat 03:11'ken mesaj yollayan türkselin Allah cezasını!

uyuşuk

2011-08-04T15:40:00.001+03:00

hadi buna alıştık, hiçbir şey hayal ettiğin gibi gitmez, bunu kabullendik eyvallah. ama uzun uzun düşünüp, hesap edip, sonunda mantık zeminine oturttuğun şeyler de yön değiştiriyor ya, işte buna çemkiriyorum. 39. saniyedeki gibi, bağırmak istiyorum NEDEĞĞNNN!!! diye.. (büyüksün yaralı sıtayla üstad)

öyle oluyor işte. sen düşünüp ölçüp tartıp biçiyorsun, aaa bir de bakıyorsun olmamış! ya da erken karar veriyorsun. her türlü hatalısın. ölmeli misin nesin?

çok düşüğüm birkaç gündür. bir yandan bazı şeyler için umutlu, istekli, sevinçli, mutluyum; diğer yandan başka şeyler içimi sıkıyor, bunaltıyor, cızlatıyor, kendimden soğutuyor. "her şey de iyi gitmez ya, şükret" diyorsun ama, çok da şükür elbette ama iyi gitmeyen şeyler yoruyorsa? havlu attırıyorsa? tamam tamam, yine de şükür tamam..

ölü gibi yattım bugün. sabah mecburen kalktım, mukabeleye gittim, geldikten sonra yattım. ezan okundu, kalktım. 2 saattir falan da ince, hafif ama saçma bir baş ağrısıyla boğuşuyorum. aç ya da susuz değilim. mutlu da değilim. üzgün müyüm? bilmem, sanki o da değilim. bekliyorum, bu bölümde kahramanımızın başına neler gelecek diye bekliyorum. heyecanlı da değilim. hissiz, ruhsuz, aptal gibi bir şeyim.

dün mail yazdım birine, uzun uzun, upuzun bir mail. dün gece, sahur yakını. gönderecekken, vazgeçtim. kapattım bilgisayarı. "iyi ki göndermemişim" dedirtecek bir şey oldu sonra. ama ona da çok sevinmedim. göndermiş olsam çok üzülecektim, buna şükrettim biraz sanırım, hatırlamıyorum da pek. oldu bir şeyler, sonra yattım. kalktım, gittim, geldim, yattım... devamını biliyorsun.

bekliyorum işte. hiçbir şey yapmadan, öyle bekliyorum.

inadım inat

2011-08-03T02:26:00.000+03:00

hep telefonunun çalmasını bekleyip, çalınca da meşgule düşürmek gibi bişey işte.

gibi görünse de öyle değil. devamını getiremiyorum, üzgünüm, sebebim çok.

---

zengin çocuklarına döndüm, hiçbir şeye hevesim yok. önce var, sonra yok. ulaşmadan bile kaçıyor bazen. elime bi kitap alıyorum, gerisi yok. gülme garantili çok komik dizi izlemeye niyetleniyorum, ı ıh olmuyor. odamın şeklini değiştireyim halısını değiştireyim şöyle böyle yapayım diyorum, bir iki düşününce isteğim kalmıyor. ne bileyim, böyle bi yaşlanma belirtileri sanki..

---

iğrendiğim, ciddi kötülüklerini gördüğüm bi kaç insan dışında herkesi affetmeyi, herkesle aramı düzeltmeyi istiyorum bu aralar çokça. öncelik en sevdiklerimin olsun dedim, mesaj attım, cevap gelmedi :S halbuki o da bana mail ile ulaşmaya niyetliymiş diye duydum.. görmemiştir belki henüz. iyimser olmak gerek di mi?

---

yıllar sonra yeniden deli gibi cengiz kurtoğlu dinlemeye başladıysam vardır elbet bir sebebi..

---

herkes ona laf atma, pislik atma çabasına girdikçe; herkes onun adını ağzına almaya korktukça benim, onu sevdiğimi daha yüksek sesle bağırasım geliyor. seviyorum işte, var mı diyeceğin?

---

bir anda sinirlenme huyumu törpüleyebildiğim kadar meraklılığımı da azaltabilsem keşke. bana söylenen kadarını bilmeye razı olsam, bana söylenenden tek bir halt anlamasam bile "bunun anlamı nedir" diye sormasam, öğrenmesem, bilmesem. insanların üstüne düşmesem, herkesi kendi havasında bırakabilsem.

---

"inanırsak olur bence" felsefesini benimsetene selam melam yok ama o felsefe çok güzel. gaz doluyum şu anda, kendime gaz verip duruyorum. bugün net bir hedef belirledim ve o yolda yürüyeceğim inşallah. Allah yardım eder mi? eder, etmezse benden hiçbir şey olmaz. senden de olmaz bakma öyle.

---

şu an en çok istediğim şey kafamın bulanıklığından kurtulmak.. gerisi çok kolay. beynimi yıkayacak biri lazım bana. var midur?

ama blog alemi de çok güzel be yaa..

2011-07-31T00:27:00.000+03:00

her şey; twitterda, blogunun 1000. izleyicisiyle buluşacağını duyurmasıyla başladı.. o gün çok kıskanç biri oldum.. yazdım bunu bi kenara, ve bir aslan, kaplan, kedi, belki de fare gibi avımı bekledim. çok bekletmedi sağ olsun.

bir gün bir gün bir bi dost, twitterlarda pastadan börekten konu açar. bunu gören obur kız Leah, hemen başlar çemkirmeye! bi dost sakin, bi dost uzlaşımcı, bi dost sevecen tabi.. "bininci izleyicinle buluşacağına benimle buluş da sana da yapiyim!" gibi bişey* yazar. Leah arkadaş canlısı, Leah sıcakkanlı, Leah sosyal tabi.. ahan da der, buluşurum ki der! bi dost sevinçli. hemen orası kasar özele geçer. fakat ve lakin bir türlü uygun zaman bulamazlar. amaaaan, derler, hemen birkaç gün içinde buluşmak zorunda değiliz ya? 25 gün sonrasına randevu verirler birbirlerine. o gün bahane kabul edilmeyecektir, sevenler kavuşacaktır, inşallah'tır.

günler gelir, günler geçer, bu iki kızceyiz buluşuverirler.. avına arkadan yaklaşır bi dost. Leahcan'ın ne giydiğini biliyordur, buna karşın yüzünü hiç görmemiştir, saçlarının rengi hakkında bile fikri yoktur. kıyafetten karar verir onun Leah olduğuna ama cesaret de edemez yanına girip "pardon?" demeye.. telefona sarılır hemen. fakat çok geç'tir. zira Leah arkasını dönmüştür o esnada ve bi dost'u tanımıştır.. bi dost, ismini Leahcan'ın dudaklarından okurken gülümser. tâ ki Leah hanımefendinin uzun boylu bir hatun olduğunu farkedene dek.. öpüşürken eğilmek zorunda kalan Leah, ayaklarında bir çift göz olduğunu bilmem farketmiş midir? vardı, ayakkabılarının topuklu mu düz mü olduğunu kontrol eden ve gerçeği (kendisinin 8-10 cm kısa olduğunu) görünce hüzünlenen bir çift göz vardı ayaklarında. sağlık olsundu.

birinci tekil anlatıma geçmek gerekirse sevgili blog; hakkında bu kadar az (belki de hiçbir) şey bildiğim bir insanla sanırım ilk kez buluştum. bu yüzden -twitterda fazlaca muhabbetimiz olmasına rağmen- acaba konuşabilecek miyiz, acaba kız sıkılacak mı, acaba nasıl olacak sorularıyla dolu bir kafayla gittim yanına. bazen buzdolabıyla yarıştığım malumun çünkü. ama hiç de öyle olmadı yahu. yani hakkaten yalakalık yapmıyorum ve ayrıca ne işime yarayacak ona yalakalık yapmak, ama Leah o kadar konuşkan o kadar sıcaktı ki, 2 dakika susuşmadık. "anlatmaya başlayayım ben kendimi" diye girdi, kaç yılınca nerede doğduğundan başladı, bugüne kadar'ını anlattı :) e o anlatınca ben de durmadım tabii, oydu bendi, bendi oydu derken zaman ışık gibi akıp geçti. planladığımdan yarım saat sonra ayrıldım ondan. sevdim blog, suç mu? hem ne diyor ibo üstad? "sewwmenin günah olduğunu bilseydim yemin ederim seni sewmezdim!"

ah dur dur, şunu yazmayı unutursam kahrımdan ölür giderim maazallah. dedim ya birbirimiz hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyorduk buluşana kadar diye; işte buna yaşlarımız da dahildi. ben onu olduğundan biraz büyük zannediyordum mesela. o beni kaç zannediyordu bilmiyorum ama 25 zannetmediği kesin :( neyse işte, önce bu sorunu halletmeliyiz diye düşündüğüm içün daha bi yere oturmadan yaşını sordum hemen.. söyledi, ben de söyledim, "AAA AMA HİÇ GÖSTERMİYORSUN, 25 GİBİ DURMUYORSUN" dedi. heheheeeeeeeee nası sevindim blog nası mutlandım bi bilsen :D

derken bir buluşma yazısının daha sonuna geldik işte. uzun zamandır blog aracılığıyla tanıştığım kimseyle görüşmemiştim, çok iyi de oldu çok da güzel iyi oldu taam mı :) Leah bebişime burdan sevgilerimi yollar, öpücüklerimi yollar, bi sonraki buluşmayı beklemeye başladığımı hatırlatır ve satırlarıma son veririm. hadin görüşürüz!

* ya aslında böyle diyalog anlatırken yaklaşıklı cümleler yazmaktan nefret ediyorum ama twitter sistemi çok garip, eski tweetlere ulaşmak da bir hayli zor olduğundan kelli böyle anlatmak zorundayım.

beni kutlamalısın

2011-07-26T22:52:00.000+03:00

-geçen yazının 4. paragrafında çemkirdiğim arkadaş o yazıyı okumuş ve orda kendisine çemkirmem hoşuna gitmiş. "haha bana dengesiz demiş" diyip diyip gülmüş bi süre. e ama ben bundan cesaretlenip hep yapmaz mıyım aynı şeyi? her sinirlendiğimde blogdan laf atmaz mıyım ona? (kenan doğulu söylüyor: atarım bilirsin!)

-11 yaşındaki yeğenimin de içinde olduğu araba kaza yapmış, kuş kadar canıyla arabadan dışarı fırlamış benim meleğim :/ hiç bişeyi yokmuş çok şükür ama nası korkmuştur. kıyar mıyım? asla :/

-aynı çocuğun küçükken korktuğu 2 kişiden biri olmam da komedidir yalnız. tamam, sinirlenince iğrenç ve korkunç bi insan olabiliyorum ama bunu onun anlaması, ciddi bi tavırla "otur yerine" dediğimde kıpırdayamaması falan hakkaten komikti. ikizim olacak manyak da beni çocuğun üstüne salıp kahkahalara boğulurdu zaten. pis kız, hadi beni şebek etmekten utanmıyorsun da çocuğa da mı acımazsın?

-şu fani dünyadaki en büyük zevklerden biri de Yakup Buğra'yı kızdırıp tepkilerini izlemek.. yok böyle bi eğlence :D

-bepanthen merhemin iyileştiremediği elimi (sorun güneş yanığı) norveç formüllü kremin iyileştirmesi de hayatın cilvelerinden işte.

-şimdi sınav mınav bitti kalmadı ya, ben de ne zamandır bu zamanı bekliyordum ya; hah işte madem ki geldi, tiz leyla ile mecnun izlenmeye başlana!

-son zamanlarda da hep beceriksiz blogcu stayla yapıyorum farkettiysen, madde üstüne madde.. beğenmeyen küçük oğluna almasın blog!

o değil de bu yazıda abimden de annemden de bahsetmemişim. büyük başarı valla kutlamalısın beni :D

"hayat işte.."

2011-07-25T16:30:00.000+03:00

-hep olmasını istediğin şeyler olmaya başlayınca, olmaya yaklaşınca korkmaya başlamak diye bi ruh hali de varmış işte blog. bu duyguyu da tatmadım demem artık:)

-geçmiş, geçip gitmiyormuş blog. yaşadığın önemli ya da senin önemsediğin olaylar, yaşayacağın her şeyi etkileyebiliyor hatta bazen içine edebiliyormuş. üstüne düşmezsek problem yok gerçi. varsa da azalır. şifreli konuşmak da ne gıcık di mi? bence de..

-işte dün de son sınavlarıma girdim çıktım ben de.. yani bu ne demek? liseli değilim artık demek!! tabi eğer sonuçlarda bi arıza çıkmazsa. bence çıkmaz, çünkü kötü geçen 2 dersim bile fena değildi. inşallah biter artık Allah'ım lütfen. bu arada ne nası bi manyaklık yaptığımı da anlatayım sana blog. normalde ilk 2 dönemde almam gereken geometri 1 ve geometri 2 dersini ben o zaman almadım; çünkü 12-13 dersle boğuşuyordum o zaman ve diğer sayısallara ancak çalışırım, geometriyi sonra hallederiz dedim. sonra da hep sonraki döneme salladım, nasılsa geometri kolay ya.. geometri kek ya.. "üçgenin iç açıları toplamı yüzseksen, çember de ikipire tamam işte" ya.. ha böyle diye diye 7. döneme kadar salladım işte geometriyi. 7. dönemde yani geçen dönem 1. dönem geometrisini aldım, kendi başıma çalışır hallederim zannettim, çünkü alan-çevre hesaplamasından ibaret ya işte.. hah, sonra baktım ki yok olmuyor. oturuyorum çalışmaya, saçmasapan şeyler çıkıyor karşıma. yapamadım velhasıl, sonra baktım geometri 2'nin konuları da çok azmış.. dedim zaten son sınava abim askerden geliyor, ikisini bir çalıştırır bana. sınava 1 ay kala söylemeye başladım hadi hadi diye, ama ne zaman başladık? 1 hafta kala! o 1 hafta içinde geometri 1'e çalıştık, sonra ben cumartesi günü geometri 1'in sınavına girdim, eve gelince de pazar günkü derslere göz attıktan sonra akşam 8 buçukta geometri 2'ye çalışmaya başladık.. gece 1 buçuğa kadar. işte o 4-5 saatte ne çalıştıysak o. ha konular da çok değildi gerçi, bi çember-daire bi de silindirler koniler falan. ama olsun yani yine de 2 koca konu neticede :P neyse Allah'tan zevkli geldiler bana. hatta öyle ki, ben ertesi günü 90-100 alırım falan diyordum. çünkü nerdeyse hepsini şak şak çözmüştüm soruların. öyle olmadı tabi:) sınavda kıl sorular vardı, ya da sınav esnasında gözüme kıl gözüken. bi kaçını işaretleyip sonra dönerim dedim, baktım ben daha bir dersin sorularına açıp bakmamışken sınıfta 2 kişi kalmışız :O diğer arkadaş da mecburen benim bitimemi bekliyor çıkmak için, bitirmiş sınavını.. böyle bi panik oldum, daha 1 buçuk saat hakkım olduğu halde o beni beklediği için hemen bitirip çıkmak istedim :( onçün birkaç soruya tekrar bakamadım, baksam da panik anında aklım tıkandığı için yapamadım, öyle attım çıktım :S emin gibi olduklarımda sorun çıkmazsa (inşallah) geçerim zaten her türlü. derken konuyu baya bi dağıttığımı farkettim ve kapatıyorum bu bahsi.

-mesela biriyle aranda bi sürtüşme geçiyor. sen onun yaptığı şeyi farklı değerlendirdiğin için alınıyorsun, o da açıklamasını yaptıktan sonra hala alınganlığının geçmemesine kızıyor. sonra işte aradan zamanlar bilmem neler geçiyor, benzer olay diğer taraftan gerçekleşiyor. o senin yaptığını farklı değerlendirdiği için alınıyor, sen de durumu açıklıyorsun ama senin dediklerini duymuyor-anlamıyor vs. bunda da kendini haklı görüyor. işte bu çelişik durumdan nefret ediyorum sevgili blog, hiç hoş değil. dengesizliğin âlâsı diyebiliriz biz bu duruma. diyelim.

-karpuz kestiğinde bazen kabuğun orda birazcık fazla kalıyor ya hani, işte onu incecik kesip rulo yapmayı sevdi deli gönül. karpuz dürüm yaptım ben :P

-ilaç bile içtiğim halde (ki senede 5'i geçmez içtiğim ağrı kesici sayısı, benim için büyük olaydır) geçmeyen baş ağrısından da nefret ediyorum blog. ediyorum işte, var mı diyeceğin? :(

-aşağı yukarı 3 hafta öncesine kadar "hadi izle de bitir şu bessatı artık bir an önce, ramazana kalmasın, seninle finali tartışmak istiyorum, ağzımdan bişeyler kaçırmaktan korkuyorum" diyip dururdum abime, o da bana "ağırdan alıyorum iyi oluyor öyle, bessat aceleyle izlenmez" derdi. bir de baktım ki bütün bölümleri izlemiş bitirmiş 2 hafta içinde.. ilk 3 bölümü zorla izletmiştim de ona, bana "bu bessatı bi senden duyuyorum, herkes izliyor diyorsun ama herhalde izleyenler liseli takımı falan.." demişti. insanlara, özellikle de abime lafını yedirmek gibisi yok be blog :D benim sevdiğim şarkılarla da başta dalga geçer, sonra manyağı olur.. büyük insanım blog. :P

-bu sene adalara gidemezsem taciz ederim, demedi deme.

-hepsi bi yana da, hayat ne güzel la la la la laaaa...

bu işler artık bana inan ki koymaz

2011-07-14T05:13:00.000+03:00

geçen sabah çok erken uyandım. anneme tembihlemiştim beni babamlarla birlikte kaldırmasını. kaldırdı o da, ama ben hemen yüzümü yıkayamadım. yalpaladım durdum, sonra gidip bi odada yere uzandım. bunu neden yaptığımı bilmiyorum, yan odada koltuklar da vardı zira. neyse efenim ben orda birkaç dakika tatlı tatlı uyurken, annem beni arıyormuş evde. uyanır gibi oldum, baktım abimle konuşuyor bir şeyler telaşlı telaşlı. işkillendim. nerde bu nerde nerde gibi bir şeyler dediğini duyunca haklı çıktığımı anladım. sonunda buldu beni. ne olduğunu hatırlamadığım birkaç sitem sözcüklerinden sonra, "evden mi kaçtım sandın?" dedim. "evet, ayakkabılığa baktım ayakkabılarının orda durduğunu görünce rahatladım.." dedi. "çok korktun di mi?" dedim, "evet" dedi. "keşke kaçmasaydı da vecihi'ye verseydim dedin di mi?" dedim, "kime??" dedi. "vecihi" dedim, "ayy ne kadar da yakışıklı, ayşen gruda da nası güzel"den girip alakasız alakasız konuşmaya başladı. sustum.

---

şunu bir kez daha görmüş oldum ki; inatlaşınca, sert yapınca ayağına gelmesini beklediğin insanlar gelmiyor. evet duygu sömürüsü de bazen işe yaramayabiliyor ama inatlaşmaktan daha etkili olduğunu söyleyebilirim. gerçi ben duygularını sömürmek için yapmadım, içimden neler geçtiğini bilsin istedim. abimden bahsediyorum. küsmüştük ya birkaç gün önce, yani küsmüştüm. yani küstürmüştü beni >:| bekledim günlerrce, gelmedi. ben de bugün mesaj attım sabah. önce gıcık olsun diye bir şeyler yazdım, sonra baktım o da karşılık veriyor, iş iyice şeye sarıyor, böyle olmaz dedim. bunları farkımda olmadan dedim ama, hani düzelsin aramız da hadi böyle yapayım da diye düşünerek yapmadım. baktım üzülmeye başladım gene, "neyse şeyi söyliim de içimde kalmasın." diye başlayan bir mesaj attım. mesajın devamında, o küstüğümüz konunun aslının aslında pek önemli olmadığını, bana yardım etmek zorunda zaten olmadığını ama baştan söylese başımın çaresine bakabileceğimi, fakat beni kıran o cümleyi kurmasına gerek olmadığını, doğum günümde onun yüzünden 5 saat ağladığımı, çünkü ben onunla işime geldiğinde kardeş olmadığımı (onun gibi), ve bütün bunların bana abi bile olsa bi insanı sevmekte abartıya kaçmamam gerektiğini öğrettiğini falan da yazdım. o da bana cevaben, .. -ya bunu üstü kapalı yazarsam çok saçma gibi duracak, en iyisi yazmayayım bir şey- işte bir şeyler yazdı o da, sonuçta mutabakat sağlandı. akşam eve geldiğinde her zamanki gibi pislik yapmaktan geri durmadı:) "ağladın mı seeeeeen" dedi. ben de ona ağlayan çocuk taklidiyle "doğum günümü kutlamadın :((( sanki feysbuk kardeşiyiz de bi ordan kutladın, eve gelince yüzüme bile bakmadan odana geçtiğğğnnn:(((" dedim. feysbukta soğuk cevap verdiğim için kutlamamışmış. pıhhh! "hediye almaktan da yırttın demi" dedim, "yoo alıcam hediyeni" dedi. yüreğime su serpildi o anda blog. netbook alabileceğini söyledim, ciddiye almadı beni ama hemen ardından "bilgisayarım yine kendi kendine kapanıp durmaya başladı" deyince düşünür gibi oldu. ama almaz bence, beklemiyorum onu. geçen kuyumcuya gittiğimizde gösterdiğim bilekliklerden birini alabilir belki, ona da sevinirim bak. gerçi süpriz hediye istiyorum ben, annemlere de bana süpriz yapın diye tembihliyorum hep ama yapmıyorlar, sonra beğenmem zannediyorlar :/ offf hayat çok zor ve en büyük derdim bu olsun bence de...

---

panpam (:P), ciğerim, canım arkadaşım askere gidiyor blog :/ abimin hasretini yeni atlatmışken bir daha mı gün sayacağım ben? ühü. (hep kendimi düşünüyorum ya, hep hep hep...)

---

hani şu gıcık olunan erkek bahaneleri var ya, onlar her zaman yalan olmuyormuş ve sadece erkeklere has şeyler de değillermiş :S daha fazlasını yazamıyorum, içime atıp atıp sonunda patlayarak öleceğim sanırım. şimdiden rahmet dilemek lazım.

---

soru: bir ilişkinin süresi x ise, o ilişki bittikten 2x süre sonra hala unutamadıysan ortada bir sorun yok mudur?
el cevap: 2x süre sonra barıştıysan sorun yoktur. iyi de etmişsindir.

zaman bazen çok garip şekilde iyileştirici olabiliyor-muş. yaşadım, gördüm. barıştım.

---

derken saat de 5 olmuş.. haydi uykuya.

kodu.. kodu söyleyim ben sana kodu..

2011-07-11T00:22:00.001+03:00

sorun belki de bendedir, öyle olduğunu düşünmesem de ihtimal vermiyor değilim. belki gerçekten ne olursa olsun küsmemeliydim abime. ama yapamadım işte. o kadar hoşgörülü, o kadar iyi yürekli olamadım ben hiçbir zaman. olmak da istemedim hiç.

benim için ne kadar önemli olduğunu bildiği konularda bana yardım etmemesi kötü bir şey, evet. ama yardım edeceğini söyleyip de etmemesi, daha kötü bir şey. "hadi gel, yok vazgeçtim git. biraz sonra gel, bugün git yarın gel" diyerek oyalaması, oynatması, dalga geçer gibi yapması daha daha kötü bir şey. ben ona kötü bir şey yapmamışken, birdenbire eşşekten düşmüşe dönmemi sağlayacak şekilde, bağıra çağıra, yaşadığı ve kızdığı her şeyin hıncını benden çıkarması en kötü bir şey!

o kadar olamadım ben işte. hazmedemedim o kadarını. ayıptır, bilirim; benliğin pisliğidir hep; ama düşünüyor insan işte, "bu muydu karşılığın? ben sana böyle mi yapardım?" diye geçiriyor içinden. insan işte.

bugün benim doğum günümdü. girdiğim yaşın iticiliğine yakışır bir doğum günü geçirdim. 25. yaş kadar sevimsiz. bunalımlı. iğrenç. hayatımın en kötü doğum gününü yaşadım. sayesinde.

arkadaşımla telefonda konuştuk bugün, hâlâ küs olduğumuzu duyunca çok şaşırdı. yaptıklarını anlattığımda daha çok şaşırdı. zaten kime anlatsam şaşırıyor, bunlar sinirli insan davranışları, bişey yapmadığın halde neden böyle davranıyo anlam veremiyorum diyorlar. ben de anlam veremiyorum zaten. anlamlı bir tarafı olduğunu da zannetmiyorum. her neyse, arkadaşım dedi ki, "bence doğum günün için bişeyler yapmıştır/düşünmüştür." ben de ona yanlış düşündüğünü söyledim. biliyordum çünkü umursamayacağını. ama eve geldi sonra, çıktı odasına, önümden geçip. yüzüme bakmadı dönüp. doğum günümü kutlamadı. sonra defalarca geçti yanımdan, hiçbirinde bakmadı bana. çok koydu yahu. 5 saattir durup dinlenip ağlıyorum. hayır zaten bilmiyor muydum, biliyordum. ee o zaman? ee o zamanı yok işte blog, insanız dedik ya. inek görünümlü insan. dışı nefis inek kaplamalı, ruhu insan. sonuçta insan işte!

şikayet ederim ben de.. .. amin.

DGKO yaz 4444'e gönder, Doğum Günüm Kutlu Olsun!

2011-07-10T00:30:00.000+03:00

selam, ben kendine süpriz doğum günü yazısı yazan kız! (bir yaşımı daha sürpriz kelimesine alışamamakla harcadım işte blog, nasıl ama?)

geçen yılki gibi süper bi doğum günü yazısı yazamıyorum şu anda, çünkü niye onu da bilmiyorum ama kısmet değilmiş deyip geçebiliriz.

25. yaşıma karışık kafayla, hem de çok karışık kafayla, hem de en karışık kafayla (:P) ve fakat sakin bir şekilde giriyorum.. halbuki aylar öncesinden kendime bir bunalım hazırlamıştım, 10 temmuz 2011'de alır girerim diyordum ama olmadı. amaaaan, yirmi beşsek yirmi beşiz, nolmuş yani modundayım. e öyle de ama şimdi blog.

tabi böyle rahat olmamda, bugün tanıştığım bir zeyneb'in de etkisi yok değil. küçük görünüyorsun dedi bana!!! 25 yaşındayım deme dedi, 18-19 de dedi!!! tamam biraz abarttı ama olsun yani :p

bi de bugün erkenden ilk doğum günü hediyemi aldım:) son olmaz inşallah, bissürü hediye göresim var:P

uzatmak istemiyorum sırada başka adaylar da var çünkü, kendim kendimin doğum gününü kutlar, sağlık, mutluluk, huzur, kısmet vs dilerim. ve şu karşı kanepeye uzanır, 00:00'da gelecek mesajların beni uyandırmasını beklerim..

o değil de, iyi ki doğmuşum:)

23:12

senin canını yerim

2011-07-06T17:25:00.000+03:00

(başnot: kalmıştı 4 gün doğum gününe genç kızın)

nasılsa küsüz bahanesiyle doğum günü hediyesi almaktan yırtmak için mi yaptı, yoksa gerçekten iğrenç bi insan mı bilmiyorum ama abimi boğmak istiyorum şu anda. birkaç gündür zaten saçmasapan havalardaydı, ama üstüne gitmiyordum takmıyordum dediklerini. dün abartınca küstüm ben de. onun da işine geldi, sevindi sanırım küstüğüme. takılsın kafasına göre şimdi. yo yo, "o beni çok arayacaaaaak, çok pişman olacaaaaakk!!" falan demiyorum. olacak ama ben demiyorum :p olmaz da zaten, bi tek gömleklerini ütülemesi için anneme ısrar etmek zorunda kaldığında arar beni, o kadar. gözündeki önemim o kadar çünkü. sağlık olsun.

işbu küslük sebebiyle dün akşam resmen çöktüm. ya çok komik olduğunu şu an farkedebiliyorum ama insan üzüntülüyken ne yaptığını bilemiyor gerçekten; ben de hakkı bulut'tan "kul hatasız olmaz" dinleyip yer yer ağladım dün akşam :/ hahaha cidden yaptım bunu. hemen kınama ama ya, hakkı bulut yıllar önce bir televizyon programında bunu söylerken küs olduğu oğlu gelmişti oraya, "o benim canımmdan.." derken adam bayılmıştı. o günden beri bu şarkıya çok duygulanırım. o günden önce zaten şarkıyı bilmiyordum. şarkıyı bildim bileli böyleyim diyelim o halde. neyse abi konu o değil, konu benim böyle saçma şeyler yapıp, akabinde birdenbire deliye bağlayıp her şeye gülmem! 1 saat önce ağlayan suratsız bi insanken 1 saat sonra interneti "ahahahaha hahaha askfjglgl :D:D:D" gibi şeylerle doldurdum. aslında yıllar önce chatten tanıştığım (yüzyüze tanışmadım) biri msnde abartılı gülen smileyler yolladığımda "moralin mi bozuk senin?" demişti, yani bu normal bişey olabilir o zaman. tabi ki olabilir, zaten derdi çok diye delirip arsız arsız gülmüyor mu insanlar? ben de arsız oldum :(

hepsi bir yana da, sinirlendiğim zamanlarda sorunu anlatınca "hmm, boşver ya" demek yerine (ki ben genelde öyle derim, kendimi sevmiyorum.) çözümlerle gelen insanları çok seviyorum blog. o an sinirli olduğum için çemkirebiliyorum gerçi onlara, içimden de "başlarım senin önerine, benle bir olup abime söveceğine şunu yap bunu yap diyorsun!" diyebiliyorum ama bu tamamen benim eşşekliğimden. sonra düşününce çok sevilesi olduklarını anlayabiliyorum. zaten de seviyorum. sorun yok demektir.

son olarak birine mesaj gönderiyorum: küstük sonunda mutlu musun???? :D

ne bileyim

2011-07-03T13:00:00.000+03:00

yaptığım birkaç saçma şey yüzünden kendimi affedemiyorum. fakat gene olsa gene yapacağımı da biliyor, daha bi sinir oluyorum.

hep başkalarında eleştirdiği, son derece yanlış bulduğu, vicdansızlık bu aptallık bu dediği şeyleri neden yapar insan yahu? sırf asla dediği için mi? acımasızlık bu ama..

---

dün bir resim (diiil fotooraaaf!) gördüm, daha doğrusu bilhassa bulup baktım. kilo almıştı sanki? yaşlandıkça kilolanıyor insan. sorun yoktu ama, iyiydi.

---

gece çok geç yattım. 3 civarı annemle karşılaştım. uykudan uyanmış gözleri mahmur bir halde bana "başım ağrıyor. pilav ısıtıyorum, yersem belki geçer" dedi. "pilav yiyince geçeceğine mi inanıyorsun?" dedim, uykusuna ayakta devam ederek yanıtladı bu sorumu. çok fena şirindi, öyle böyle değil.

---

doğum günüme sadece 1 hafta kaldı. öyle heyecanlıyım ki. evdekilere "bana güzel hediye alın! 25'ime giriyorum!" şeklinde yaptığım baskıların sonucunu alacağımı düşünüyorum. çok güzel hediyeler bekliyorum ama şimdi sorsan mesela nedir o çok güzel hediyeler, ne olabilir desen, bişey diyemem. çok güzel bi hediye var mıdır şu ara bana alınabilecek bilmiyorum. çok güzel hediye diye bişey yoktur belki. aa, ama dün abimle kuyumcuya gitmiştik, tatlı şirin bi-iki bileklik gördüm, bana bunları alabilirsin dedim.. almaz gerçi, altın çok pahalılaştı (:P) ama onlardan biri olsa güzel olabilirdi. alınsa takar mısın de, onu da bilmiyorum. ruhumu daraltıyor bileklik, yüzük olayı. kolye zaten takamıyorum. off ne bileyim.

---

ihtiyaç molaları dışında full time ders çalışmam gerekirken aklımın dersten başka her yerde olması cidden çok yanlış. ama kendimi bu yanlışlarımla seviyorum işte :/ hatta kendime aşık da olabilirim. aşktan gözlerim kör olmuş gibi. sevilecek bi yanım yok ki!

---

peki, o halde döner dürümün içine turşu koymayıp sivri biber koyanları kınayarak veda edelim. ettik.

karar

2011-06-30T00:20:00.000+03:00

insandaki irade gücüne hayranım.

dün aklınızdan çıkmayan, her an gülümseyerek düşündüğünüz, hayallerinizde başrol verdiğiniz, 2 gün sesini duymadığınızda eksiklik hissettiğiniz, 1 hafta görmeyince zor nefes aldığınız insanla bugün bir karar alırsınız. yarın, o hiç olmamış gibi hayatınıza kaldığınız yerden devam edersiniz. siz bile şaşırırsınız bu duruma ama aynen böyle olur işte. sadece bir cümle her şeyi değiştirebilir. hatta belki tek kelimelik bir cümle. bi anda beynine işler, bazen kalbine; bütün duygularını, önceliklerini, hayallerini, planlarını.. hepsini değiştirir. yarın o yoktur, yalnızlık da yabancı gelmeyecektir. karar verilmiş, işleme konmuştur. bitmiştir.

---

insan çok değişik. çok güçlü. insanı yaratan'a hayranım.

konuyu değiştirelim

2011-06-29T16:29:00.000+03:00

-lisenin bitmesine 25 gün kala yazılıyor bu satırlar, hey heyy! ha 25 gün kala derslerine çalışmaya başladın mı dersen, hayır :S 7 tane dersim var yüksek notlar alarak geçilmesi gereken, ama ben daha doğru düzgün çalışmaya başlamadım. neden? bilmem, içimden gelmedi. aferin böyle devam et. tamam.

-bazen bakımlı rolü yapayım diyorum, çok zorlanıyorum. ellerinle ayrı uğraş, tırnaklarınla ayrı, ayaklar, yüz, göz, saç, şu bu ohoooo. çok zor iş yahu hakkaten tepeden tırnağa bakımlı olabilen kadınları kıskanıyorum. azim abidesi onlar. hayır ciddiyim yahu.

-dün abime bir blogcuyla ilgili bişey anlattım. o da bana sordu, "bu blog olayı nedir yani ne yazıyolar?" diye. "ya ne biliyim işte çeşit çeşit, siyasi yazıyo mesela bu dediğim arada. güzel yani" gibi bişeyler zırvaladım. "ee sen nerden buluyosun bunları? google'a siyasi blog mu yazıp aratıyosun?" dedi ya. ahahaaaa. adam yıllardır internet kullanıyor, girdiği siteler facebook, haber siteleri, spor siteleri, bi de okulunun forumu.

-bazı şeylerin bidaha eskisi gibi olamayacak olması beni çok derinden yaralıyor. ama fazla derine inmiyorum, çünkü orda sen varsın ^^ (öğğğk :/ )

-annem, ona bir mikrodalga alana kadar mısır patlatmama kararı aldı. vicdansız kadın. alcaz işte 2 kere daha yapsan ne var :/

-ne halt ettiğimi bilmediğim günlerdeyim bi de ben. abime mesaj atıyorum mesela "ikindiyi kılınca sahile ineriz söyliyim." diye, ama ikindi sonrasına yapıcak başka şeyler ayarlıyorum. ay ne havalı konuştum yaa, yapıcak başka şeyler ayarlıyomuşummmm :D ders lan o ders ahaha. neyse işte. heralde benimle uğraşmayacağını düşündüğümden, emin olduğumdan.. ühü pislik :(

-ikindi olmak üzere, kaçtım.

dünyam sensiz bahtiyar

2011-06-26T16:42:00.000+03:00

-eve girmeye çalışan kediye "şşşt yeter sen de çekil tadını kaçırdın artık" diyen insan şekerdir, yaşı 58 olmuş 68 olmuş farketmez:)

-dün friendfeedde tanıdığım, 1-1,5 senedir buluşmak için uğraşıp da bi türlü buluşamadığımız biriyle görüştüm. tanıştığım insanlar hakkında bloga iyi şeyler yazmaktan hoşlanmıyorum gerçi, daha da yapmam demiştim ama gene yapıcam. çünkü sevdim. çünkü sevimliydi. benim suçum yok yani, sevimli olmasa sevmezdim belki. bunu o istedi :/

-zayıflamak için (ya da artistik tabiriyle sağlık için) su içmeye başladım. ama bunu sürekli oturarak yapıyorum. bi yandan zayıflamak için bi şeyler yapıp diğer yandan kat kat göbek oluşmasına destek vermek çelişkili, kabul ediyorum.

-telefonumun cillop gibi bataryası vardı günlerce dayanan, oyun oynaya oynaya içine ettim :S 2 günde bir şarj istiyor ve sinirlerim tepeme çıkıyor.

-küçükken "benim annem neden genç! sınıf arkadaşımın annesi 40 yaşında, benimki neden değil, neden 29!" diye hayıflanırdım. bizde niye yok derdim. kadın yaşlandı da muradıma erdim şimdi herhalde. ne kötüyüm be, benim gibi evladın varsa düşmana ihtiyacın yok işte :/

-bazı üstü kapalı laflar çok can sıkabiliyor blog. hatta çoook sevdiğin insanlardan bile soğutabiliyor.. ya da en azından mesafe koymanı gerektirebiliyor. içine oturuyor böyle, düşünüp düşünüp üzülüyorsun. üstü açılsa neler çıkacaktı içinden kimbilir diye beynini yiyorsun fakat bilmek de istemiyorsun. kötü şeyler işte blog, boşver sen.

-şöyle de bir şarkı vardır.

-bir de bu maddeyi çok sinirli olduğum, sayfalar dolusu hakaret yazmak istediğim, göründüğü gibi olamayan birine ithaf ediyorum. ettim saysın bütün hakaretleri. hepsi geliyor içimden, emin olsun.

-ayrıca burdan rectoa'ya sesleniyorum: yapma.

müzik

2011-06-24T19:53:00.000+03:00

ben bilgisayar başındayım, o karşımdaki kanepede. elindeki telefondan gelevera deresi'ni dinliyor.

-kapat onu, ben bişeyler açayım.
-hayır bu iyi.
-tamam, onu açayım o zaman.
-ses de iyi?
-kapat.

şarkı bitti. telefona sarıldı.

-sen bunu hiç denemedin dimi? niye?
-ömer faruk tekbilek?
-evet.
-ben sözsüz müzik sevmem abi. kapat onu.

şevval sam-divane aşık gibi'yi açtım. birkaç saniye sonra:

-ben de bu şarkıyı sevemedim.
-sevemedin mi?
-evet bi türlü sevemedim.
-..
-kapat hadi sen hakkını kaybettin.
-iyi peki

ahmet kaya-saza niye gelmedin'i açtı. dinledik. bitti.

sıra bana geçince kazım koyuncu-oy asiye yaptık. beğenildi. bi de üstüne pilli bebek-beyhude açtık, ses çıkmadı. derken kapı çaldı, elektrikçi geldi. bu kadar.

bilmek-anlamak

2011-06-24T00:50:00.000+03:00

biliyordum bidaha eskisi gibi olmayacağını. belki hiç bişey olmayacağını. ben karar vermiştim buna. ya da: ben de karar vermiştim buna. öyle istedim, madem olmuyor, olmasın dedim.

biliyordum artık hiç bişeyi olmadığımı. biliyordum. yeni anladım. beni es geçti, o zaman anladım.

birini daha kaybettim ben. bir kardeşimi daha kaybettim. hayırlı olsun.

aklımda kalan

2011-06-22T16:36:00.000+03:00

dün yeni kayıt sayfasını açıp upuzun bişeyler yazmış, kalanını da sonra yazarım deyip başka şeylere dalmıştım. ertelenen blog yazılarının asla tamamlanmayacağını senin kadar ben de biliyorum, merak etme. ama insan işte.

şimdi hepsini gereksiz buldum. açıp tekrar okumaya bile tahammül edemedim yazdıklarımı, hatta sayfayı dahi açmadım.

özet geçip 2 tane çok mutlu olduğum şeyden bahsedicem, sonra çenemi kapatıcam. adana'ya gittim-geldim. orda halamın torunu olan 4 yaşındaki çocuğun bana durup dururken "bardağımı sadece senin götürmeni istedim" diyip gülümsemesinden ve dayımın torunu olan 3-4 yaşlarındaki kızın gene durup dururken, kendi kendine oynarken herkesin içinde gelip bana sarılmasından, sonra annesinin yanına koşup, annesinin kulağına "istanbula gidince onlara gidelim olur mu" demesinden çok mutlu oldum. halbuki orda mutlu olduğum çok şey yaşamıştım, bi bunlar değildi. ama aklımda kalan bi tek bunlar. sanırım yaşlanıyorum, ama bunu dert bile etmiyorum.

hepsi bu kadar.

heves-kursak

2011-06-14T23:16:00.001+03:00

adana'ya gidince bi kıza görücü olacaktık ya, artık olmıycaz. çok üzüldük :(( şaka şaka çok üzülmedik, sadece babam çok üzüldü. babam da bi garip zaten, görmedi bile daha kızı ama millet çok iyi çok tatlı dedi diye gelini olarak benimsedi iki günde. o böyle istekli davrandıkça abim soğudu, oysa askere gitmeden önce birini bulun da evlenelim diyip duruyodu. askerlik insanı değiştiriyormuş evet, bizzat gördük. neyse işte öyleydi böyleydi diye uzatmayayım, sebebini de söylemiycem (gıcıklığına) o iş olmadı, vazgeçildi. babiş üzüldü, abi rahatladı, diğerlerini de bilmem ama bido üzülmese de hayatından bir heyecan eksildi diye biraz burkuldu :p hayırlısı.

şimdi tabi napıcaz, önümüzdeki maçlara bakıcaz. halihazırda da bi aday var. fakat ve lakin bizim oğlan askerlik isteksizlğinden hala kurtulamadığı için dur hele diyor. off. ama evlen de artık yeğen sevek! (çocuktan ümidi kestim artık :pp)

o değil de (konuyla hiç de alakası yok ama) hani herkes başkalarına çok değer verdiği için üzüldüğünü söyler ya; ben öyle yapmıyorum ama ben de üzülüyorum. neden? çünkü kendimi çok önemsiyorum. sanıyorum ki çok seviliyorum, çok değerliyim birilerinin gözünde, onçün rahat davranıyorum. aa sonra bi bakıyorum öyle değil. kötü oluyo tabi ama bunu da öğrenicez inşallah. önemsiz olduğumuzu kabullenmeyi.

hadi balkalım.

seçtik

2011-06-12T15:54:00.000+03:00

nasılsa diğerleri barajı geçemeyecek, oyum boşa gitmesin bari mantığıyla ak parti'ye oy verdiğinizde; aynı mantıkla diğer 2 partiden birine oy verenlerden çoğu zaman hakaret, nadiren de daha makul bi dille yapılan uyarılar, eleştiriler duyarsınız. onlar ne olursa olsun verirler o 2 komik partiye, ama konu ak parti olunca her şey değişir. alternatifin nedir, ak parti yerine hangisine vereyim dersin, "hangisine vereceğini bilemem ama ak partiye verme" derler. oldu paşam, başka?

sonra, eğer ak partiliyseniz ve diğer herhangi bir partiye oy verenlerden nefret ediyorsanız, sevmediğinizi söylüyorsanız falan direkt tahammülsüz, saygısız, tek tipçi, şeriatçı, bilmemneci olarak yaftalanırsınız. ama başka herhangi bir partiliyseniz ya da free takılıyorsanız ve ak partiye oy verenlerden nefret ediyorsanız, onları anlayamıyor, affedemiyorsanız, "ay artık kimse kusura bakmasın ama o partiye oy verenlere karşı tahammülsüzüm, onları etrafımda görmek istemiyorum"sanız, "çok haklısın bebişim"sinizdir en fazla.

çok afedersiniz ama ben de bu ikiyüzlülüğünüzden nefret ediyorum. o iki yüzünüzü birbirine çarpmak ve dağıtmak istiyorum.

anlaşılmaz işler bunlar bir tanem

2011-06-10T14:24:00.001+03:00

beni tanıyan bilir, tanımayan da tahmin eder ki ben (sanal alemde) öyle pek birilerinin nazını çekebilen, anlayış timsali, alttan alıcı bi insan değilimdir. beyni tek tarafa çalışan, kendine yakın düşünenler dışında kimsenin halinden anlamayan (benim tarafımda bile olsa) insanlardan nefret edebilen direkt soğuyan bi insanımdır.

bütün bu pis huylarıma rağmen çok müsamahalı davrandığımı düşündüğüm 1-2, belki de 3 kişi de yok değil. fakat şu an -1 oldu o kişi sayısı. neden? çünkü işine geldiği zamanlarda "ayy bidocum bebeyimsin hadi şunu yay, ayy bidocum aslansın hadi şunu paylaş" diye el ayak yalayan, işine gelmeyen mesajları görmezden gelen cevap dahi vermeyen, kendisini üzen insanları sevenleri ona karşı doldurmayı amaç edinmiş, insanlarla yakınlığını popülaritelerine göre ayarlayan, fakat hakkını da yiyemeyeceğim zaman zaman iyiliği de dokunmuş, derdimi de dinlemiş bi "arkadaşım"la yollarımızı ayırmış bulunmaktayız. sanırım. sanırım deme sebebim de kendime o arkadaş için toleranslı olma sözü vermiştim ve o benden vazgeçene kadar ben ondan vazgeçmeyecektim. ne olursa olsun. öyle de yaptım. fakat o SIRF siyasi sebeplerden (altını çize çize bidaha bidaha söylüyorum, evet sırf bu sebepten) benimle olan ilişkisini kesti. sanırım:) içim rahat olduğu için çok mutluyum. iyi ki de beklemişim bunu onun yapmasını. iyi ki de yapmış o da.

hmm bi de, "adını deliye, **tünü çalıya koymak" diye bi laf vardır. yoo bi alakası olduğundan değil, aklıma geldi de..

kader

2011-05-30T23:56:00.000+03:00

günde 3 defa değişen ruhsal durumum yüzünden ergen gibi göründüğümün farkındayım ama inan benim bir suçum yok, hep benim dışımda gelişen olaylar, benimle alakasız ama beni de etkileyen şeyler, şunlar bunlar yüzünden böyle oluyor.. özür dilerim. kimden+neden bilmiyorum ama diliyorum işte. çünkü saçmalama hakkını görüyorum kendimde şu an..

bazı şeyler karşısında ne yapsam, nasıl davransam, ne tepki versem ya da versem mi vermesem mi bilemiyorum.. vermeyince hiç bişeyin değişmediğini, verirsem de başımda patlayacağını bilmek hayattan soğutuyor. arkamda canavar var, beni yiycek, ama bi adım sonrası uçurum. ee, ne yapıcam ben? kendimce salak salak kararlar alıyorum bazen. o kadar salak ki ama, birilerine kızıp gidip bissürü alışveriş yapıca diyorum mesela. şunu da alıcam, bunu da.. ya da tam tersi oluyor, tükürürüm böyle hayatın içine deyip bidaha hiç bişey almamaya karar veriyorum. hatta dişlerimi fırçalamamaya, saçımı taramamaya, dışarı çıkmamaya, tırnaklarımı kesmemeye, pis olmaya. işte aptallık. kimin umrunda? görmüyolar bile seni küçük aptal, havan kime senin? görseler ne ayrıca, değişen ne? hiç bişey.

kabullenmek lazım belki bazı şeyleri artık ama sürekli yeni yeni oluşan saçmalıklar buna bile izin vermiyor. belki de değişir bişeyler artık, Allah büyük değil mi?

çocuklar gibi şendi..

2011-05-30T16:16:00.000+03:00

yaklaşan düğünler heyecana gark ediyordu genç kızı.. alacak kıyafet bulamama endişesinden gece gözlerine uyku girmiyordu.. abartıyordu.. o kadar da değildi.. ama hiç takmıyor da değildi..

birkaç gün önce şöyle bir bakınmıştı.. korktuğunun başına gelme ihtimalini artırmıştı bu bakınma, zira yoktu; uygun bir kıyafet yoktu işte!

ikiziyle konuşmuştu.. ikizi ona fatih'e gideceğini söylemişti.. o da gitmek istedi, lakin temizlik yapmalıydı.. ertesi gün misafirleri gelecekti.. ikizine tembihledi, "bakın" dedi, "güzel elbiseler varsa benim için de bakın, ben de oraya geleyim bir ara" dedi..

bakınmıştı ikizi.. aramıştı genç kızı, "çok güzel 2 elbise gördüm, birini denedim bende güzel durmadı, diğerini alacağım" demişti.. genç kız heyecanla "denediğin nasıldı, onu da ben alsam?" diye sordu, "zaten onu sana düşündüm ben de" cevabını aldı, ve öğrendi elbisenin özelliklerini.. mağazanın adını, yerini öğrendi.. güveniyordu ikizine, zevkine.. beğeneceğinden emindi.. sevindi, çok sevindi.. çocuklar gibi şendi..

(sıkılmıştı genç kız böyle yazmaktan :p hemen düzelmeye karar verdi. düzeldi. m. düzeldim. belimi ölçtüm bugün, bir de düğüne kaç gün kaldığına baktım, bir de ekrana bakıp pilates yapmak zor geldiği için hareketlere baktım ve not aldım sırasını falanını, ve düğüne kadar gece yemeyi bırakırsam ve pilates yaparsam her gün ve su içersem fazla bir şey kalmayacağını düşündüm ve bunları yapmayı kafaya koydum. umarım gene sıkılmam. umarım başarırım, çünkü bu gidişle tombalak bi kız olacağımı farkettim ve bu çok sinirimi bozdu. Allah muvaffak eylesin.)

komik

2011-05-30T00:44:00.000+03:00

bu akşam halamların bize gelme ihtimali vardı (ama ben asla o ihtimali sevmek üzerine espri yapmayacağım) ve bu yüzden abim 8 buçuğa kadar onları bekledi, daha da gelmezler heralde diyip arkadaşlarının yanına gitti. giderken anneme "gelen olursa hemen arayın dönerim ben eve" demiş.

gelen olmadı. babam uyudu. annemler arka sıradakileri, ben de behzat ç.yi izledim. saat oldu 12. 00:05'te abime mesaj attım. "Abi nerdesin halamlar geldi dön çabuk" diye. 9 dakika sonra telefon çaldı. efendim dedim, kapıyı açmam istendi. açtım.

-mesajını yeni gördüm soytarı, 11'i 5 geçe halamlar geldi diye atmışsın:)
-shsgdgff 12'yi 5 geçe attım ben onu bikerem
-bende öyle gözüküyo
-aadgdjfkgfld

-ahasdjkdfjfhf
-ne gülüyosun kızım sanki yemişim gibi?
-komikti bence:D
-evet, komik.
-hahsdgdhfj

(delirdim)

beni dövmediğin için sana minnettarım, sen mükemmel birisin

2011-05-27T00:11:00.000+03:00

"seni her Allah'ın günü dövmek lazım! aldatacaksın senin gibileri!"

bu sözleri duymuştum, yanında sayısız küfür ile birlikte yeni evli bir çiftin erkek tarafından; istemeden. neden tartıştıklarını, birbirlerini sevdiğini bildiğim 2 insanın nasıl öyle yırtınırcasına birbirlerine bağıracak hale geldiklerini bilmiyorum. hepsi garipti bunların, ama yukardaki sözler en garip olanlardı şüphesiz.

bizim buralarda erkeklerin üstün görüldüğü, dünyanın onların etrafında döndürüldüğünü hepimiz biliriz zaten. evet öyledir, Türklerin erkekleri çok önemli, şaheser yaratıklardır.. üzülmemeleri lazımdır, ne yaparlarsa sineye çekmeliyizdir. yoksa bi başımıza ne yaparız, gene kötü de olsa o bizim herifimizdir, onsuz hayat yaşanmazdır.. bilmemne de bilmemne.

aslında bunlara alıştım. yani çevremde hakkaten çok var bu zihniyette insan, ve bu lafları çok fazla duyuyorum, rahatsız olmuyorum bile artık. kabullenmek? asla! sadece kulaklarımı el değirmeden kapatmayı öğrendim. fakat tahammül edemediğim bazı şeyler var. mesela erkeklerin arsızlığına, çirkefliğine dayanamıyorum. erkeklerin eşlerini dövmemelerini, onlara ihanet etmemelerini sanki hakları olan bir şeyi yapmıyormuş gibi, lütuf gibi sunmasını hazmedemiyorum. başta alıntıladığım cümleler de bu zihniyetin ürünü. kadın her ne yaptıysa (asla başka bi adamla bişey yapmadığından eminiz) dayağı, boynuzlanmayı hak etmiş de; kocası bir melek olduğundan bunları yapmamış, bunu da kadına hatırlatıyor.. "seni dövmüyorum bile, başkalarına bakmıyorum bile daha ne istiyorsun, daha ne bekliyorsun bütün emirlerimi yerine getirmek için??" diyor.. haklı tabi, erkek dediğin döver de söver de 3-5 kişiyle takılır da.. normali bu çünkü, yapmıyorsa direkt müzeliktir öyle değil mi?

kadın evliliğinden şikayetçidir, kendince bir çok sebebi vardır, ama bi lafını edecek olsa "dayağı yok 'dışarı hayatı' yok, daha ne istiyorsun çeneni çek otur" denilir. fakat dayağı ve başka erkeklerle takılma huyu olmayan bir kadın, eşi tarafından onlarca sebeple şikayet edilebilir. hatta sırf ev işi yapmadığı için kocasının sevgisini hak etmediği düşünülen, kocasının onu bırakmamasına ya da 2. bir kadınla olmamasına şaşıran "kadın"lar olduğunu biliyoruz.. yuh di mi? bence de yuh.

peki benim bu konu nerden aklıma geldi? tabi ki çok eşlilik tartışmalarından.. bu saçma isteği dillendiren hanımefendi'ye sırf başörtülü diye kendileriyle çelişmek pahasına saldıran ikiyüzlüler gibi olmamak için; ben de sırf başörtülü olduğu için onu anlamaya çalışacak, haklı yanlarını arayacak değilim. çok eşliliğin yasallaşmasını asla istemiyorum asla asla asla. nasılsa erkeklerin %85'inin bu haltı yemesi ve ikinci, üçüncü kadınlara yasal haklar verilmesi falan geçerli sebepler değil çünkü bence. bu iğrençliğin meşrulaşmasını istemiyorum. şu haldeyken %85in yaptığı işi, yasallaştığında %99un gönül rahatlığıyla yapmasını istemiyorum. başkalarının kocalarından medet uman onursuz, aşağılık, rezil kadınların haklarının olmasını istemiyorum. hatta yasaklansın bile istiyorum böyle şeyler. (aa, ne faşist kız di mi? öyle öyle, midesi geniş değil işte ablası, naapsın..)

ben böyle istiyorum. hayal mi? gerçek olamaz mı?

güzel bişeyler

2011-05-25T21:16:00.001+03:00

kötüyüm kötüyüm kötüyüm diye diye daha da kötü olduğumuz gerçeğinden hareketle tam tersini uyguluyorum. haydi güzel şeylerden bahsedelim kuşlar çiçekler kelebekler böcekler ama böcekler güzel değil o zaman -böcekler devam et renkler sesler deniz güneş vs vs vs.

mesela dün manyak güzel bi gün geçirdik. abim, ablam, ikizim bi de ben olarak. sabah 10 buçuk civarı ikizimle buluşup metroyla zeytinburnu'na, ordan da vapurla üsküdar'a geçtik. yani öyle hatırlıyorum, karıştırıyor olabilirim 20+ yıldır istanbulda yaşayan bir istanbul acemisi olarak. ikizim hayatında ilk kez metroya binmiş, onu ezdik ama halbuki ezilesi olan bizlerdik. kız özel arabalarla geziyor! vapura binmeyi çok seviyorum, çünkü denizi çok seviyorum. ama üstü kapalı vapurlara gıcığım, çünkü gökyüzünü de çok seviyorum. ve dünkü vapurlarımızın üstü kapalıydı hep. olsun.

dün 4'ümüz de ilk kez kız kulesinin için girdik. bunu çok gerekli bulmamıştık aslında ama ikizim isteyince haydin dedik girdik içeri. kulenin dibinde olduğumuzu vurgulamak amacıyla hem bizi hem de kuleyi kadraja almak için epey uğraştık ve kuleli fotoğraflar çekilebilmeyi sonunda başardık. (bunun için çıktığımız yarım karış eni olan bir yerden düşmediğimize şükür.)

üsküdar'da yeteri kadar vakit geçirdiğimizi düşününce bi süre nereye gideceğimiz konusunda kararsız kaldık. bunun sebebi de aklıma waffle düşmesiydi bir anda. ben diyince ikizimin de canı istedi çünkü, "ortaköye mi gitsek" dedi ve olaylar gelişti. ağabey bizden bir seçim yapmamızı istedi: "eğer balık ekmek yiyecekseniz eminönünden ortaköye geçemeyiz. ya burda balık ekmek yiyip ortaköye geçicez, ya da ortaköyü unutucaz." ben de çok dahice bi fikir ortaya attım ve "ya waffle bi tek ortaköyde mi var? eminönüne gidelim oralarda buluruz nasılsa bi yer. bulamazsak da kader kısmet" dedim, ikizim beni "evet, aslolan balık ekmektir" sözleriyle onayladı. nitekim eminönüne geçtik. balık-ekmeklerimizi turşuyla yedikten sonra (yine en geç ben bitirdim tabi ki) sultanahmet camiine gittik. ehl-i namaz'ı caminin bahçesinde beklerken minnacık gerizekalı bi köpek yüzünden rezil olduk. neresinden çıktığını anlayamadığımız cırtlak sesiyle havlayarak birden hızlıca önümüzden geçip korkuttu, bağırttırdı bizi şaşkoloz.

sultanahmette işimiz bitince (yani sanırım sultanahmet'ten sonraydı, karıştırıyorum sıraları:P) gülhane parkına doğru yol aldık. orada uzunca bir oturma yeri bulduk, pembe topuklu ayakkabılı bir kız da vardı oturduğumuz yerde ve bizim saçmasapan laflar edip gülüp durmamıza arada tebessüm ettiğini yakalıyordum. hakkaten komik veya şirin mi buluyordu bizi, yoksa salak olduğumuzu mu düşünüyordu emin değilim :P gülhanede çok durmadık, zaten çok içine de girmedik girişe yakın bir yerde biraz dinlenip çıktık. ay dur dur daha çıkmadık. çıkarken bi de baktık ne görelim? oturan bir Atatürk heykeli. "hadi gız," dedim ikizime, "gel atamızın dizinde resim çektirelim:)" ikizim korktu ilk başta, "bido emin misin, tepki toplamayalım lan çevreden?" dedi. "yok beee ne tepkisi, kötü bişe mi yapıyoz olum sanki?" diyerek ikna ettim onu. çıktık heykelin yanına. ata'nın dizi biraz yüksekte kaldı, oturamayız dedik ilk başta. sonra ikizim bi hopladı, oturdu valla! bana yer kalmadı ama:) tam abim bizim resmimizi çekecekken baktık telefonla konuşuyor eşşek! bekletti de bekletti bizi.. biz de o arada heykelin önünde annesinin videoya çektiği kardelen isimli çocuğa yoğunlaştık. kız bize bakıp "aa oraya çıkmışlaar!" dedi. ikizim onu da çağırdı, "gel sen de buraya?" dedi, annesi de "hadi git ablaların yanına da çekeyim seni" dedi. ama kardelen cool duruşundan taviz vermedi, cevap bile vermedi bize. biz indikten sonra döndük bi baktık çıkmaya çalışıyor. ahaha bizden korktu galiba:D

gülhaneden de çıkıp aksaraya kadar yürüdük, fakat kaç mola ile bilmiyorum.. yorgunluktan bitik vaziyetteydik abim hariç hepimiz. fakat ben buna rağmen ikizimle ablamdan oldukça hızlı yürüdüğüm için yorulmadığımı sandılar. niye öyle oluyo bilmiyorum ama yavaş yürüyünce daha çok yoruluyorum, merdiven çıkarken de bir an önce bitsin de kurtulayım diyerek çok hızlı (kendime göre hızlı) çıkarım misal. ama konu bu değil. işte çooook yorula yorula aksaraya vardık. waffle yemek için gitmiştik oraya, ama girdiğimiz yer bir dondurmacıydı ve ben daha önce hiç orda waffle yememiştim. önümdeki seçeneklere bakarken bir yandan da abime çemkiriyordum "olum burda var mı ki ondan? niye buraya geldik biz?" diye. o da bize "ben size demedim mi waffle yiycekseniz eminönüne gidemeyiz diye? dondurma yiycez burda işte" dedi :S çıldırdık ikizimle "sen demedin mi aksarayda var diye, biz onda yürümüyo muyuz bu kadar, şaka mısın manyak mısın sen" gibi cümleler kurduk sinirli sinirli. sonra abim elimdeki menüye bakıp gülmeye başladı pis pis. waffle'ların olduğu sayfa açıkmış ve ben henüz o sayfaya bakmadığımdan görmemişim. dalga geçmiş bizimle pislik. iyi dedim, sen baya asker psikolojinden çıktın heralde.. sonra da ablama takıldık. çünkü o waffle yemek istemedi, kesme dondurma istedi. abim "abla onlar pahalıymış ya sen de bundan yesene" dedi, ablam ciddiye alıp küstü hahaha. "iyi tamam ben de ondan yiycem. pahalıymış dondurma. tamam istemiyorum ya hayır!" falan demeye başladı ekşimiş suratıyla. bi yandan gülüp bi yandan onu şaka yaptığımıza ikna etmek zor olsa da onu da başardık. ama cidden çok komikti tavırları. manyak ya. :D

çıkarken abim yine kekledi bizi. metroyla döneceğimizi, metroya da 15 dakika falan yürüme yolumuzun olduğunu söyledi. daha kısaydı. eğleniyor öyle bizimle işte, Allah'ın delisi.

hmmm bu arada dün ikizim bana ayna hediye etti! yani kendi aynasını. ben istdim aslında. yani şöyle oldu, o çantasından çıkarıp bi bakındı öyle, ben de baktım çok güzel,

-aaa aynan ne güzelmiş! bana hediye etmek istersen yok demem..
-al senin olsun.
-şaka yaptım be eheh.
-ciddiyim ben ya senin olsun gerçekten.
-ohaa sağol lan hehe çok güzel yea:)

dedim. çok ısrar edince de kabul etmek zorunda kaldım. sonra birkaç kez "kıza bak ya aynamı aldı resmen, ben de verdim resmen a aaa" dediyse de duymazdan geldim, bişeyler yaptım işte:p ama çok güzel değil mi ya? kim hayır diyebilir ki öyle bir aynaya?

aaa bi de dün çok komik bi espri yaptım. anlatınca komik olmıycak ama yine de anlatıcam. işte biz çok dışarda gezdik diye yüzümüz yandı işte baya, en çok da burnumuz. en çok da abimin burnu. ikizim dedi ki onun niye daha çok yandı acep? ben de abimin burnu birazcık daha büyük diye dedim ki "onun burnu her yerden güneş alıyor, bütün cepheler açık, ondan." hahaha çok komik değil mi ya? evet öyle! çünkü biz baya güldük. gülmeyene küserim bak.

of yeter dünü anlattığım. başka güzel şeyler de var benim hayatımda. mesela 2 ay sonra inşallah lise bitmiş olacak. başlarken hiç bitmeyecek gibi geliyordu, 8 dönem ohaa falan diyordum ama bitiyor işte. 4 yerine 3 senede bitirecek olmamın da faydası olabilir göz açıp kapayasıya bitiyormuş gibi hissetmemde. hayırlısı.

bir de yakın zamanda kendime çoook güzel bişey alıcam inşallah. ama çok para biriktirmem lazım, az harcamam lazım. sonra ver elini özgürlük :P ne olduğunu söyleyemem ama çok güzel bişey. umarım olur.

bir de bir dee.. benim çok güzel arkadaşlarım var! hamdolsun.

o halde elimin güneş alerjisinden ötürü kabarmasını ve diğer tüm sorunları gözardı edip iyiyim diyebilirim. dedim bile!

eşik

2011-05-25T01:01:00.001+03:00

gün olur, bir dedikodu duyulur.. "insanın biri, bir gün ..." diye devam eder. verilmesi gereken tepki "bu kadar da olmaz, Allah belasını versin böylelerinin"dir. ama verilemez, çünkü...

---

gün olur, bir dizi oynar. izlenir. karakteri iğrençtir, kınanılasıdır. ama kınanılamaz, çünkü...

---

gün olur, bir konu açılır. en olmadık insan, en olmadık yorumu yapar. küfürlü bir "hadddi lan!"ı hak etmiştir. ama denilemez, "sen mi diyorsun bunu" diyip yüzüne vurulamaz, çünkü...

---

gün olur, o ölür. arkasından tek laf edilemez. susulur. ona iyi demeyi vicdan kabul etmez. kötü demeye cesaret edilmez. edilse bile yakışık almaz. söylenmez. herkes bilse bile kimse kimseye bir şey demez. kimse birbirinin gözüne bakmaz. bakamaz. onun yerine herkes utanır, bir o utanmaz. bir o düşünmez. kim ne der, kim ne yapar, kim ne çeker hiç düşünmez. çünkü o ölüdür. çünkü...

behzatçı olmak. ya da olmak. başka yok.

2011-05-22T02:50:00.000+03:00

9 civarı..

-bu akşam cazibeyi izliycek misin?
-eeııı bilmem..
-ya izleyelim yaa
-ben kaybedenler kulübünü izliycem
-aaaa tamam ben de izlerim onu!
-:) üfff tamam izlerken çağırırım seni

---

11 gibi..

-napıyosunuz ne izliyosunuz burda?
-kızım nerede var işte onu izliyoruz biz.. ama istersen kaybedenler kulübünü izlerim ben senle yani.. hatta.. anneee bize mısır patlatsana ya 2 haftadır istiyorum :/
-off hayır ya meyve yediniz işte
-mısırı sen patlatırsan kaybedenler kulübünü izleriz
-huff... iyi tamam ya iyi ya.. anne gel göster ne kadar ne koycam içine..

---

11 buçuklarda...

-indirdin dimi online izlemiycez?
-indirdim her zamanki gibi

-ya kızım bu baya argolu sen izleme bunu
-evet ya niye başından bakmadın nası bişey olduğuna?
-sen git hadi ben izlerim
-banane başladık bi kere!
-başlamadık daha hem senin yanında mı izliycem bunu saçmalama git hadi
-ya o zaman kapat behzat ç yi izliycez beraber!
-Allah Allaaah
-ya hadi llütfen ya ilk bölümde yanında olmak istiyorum:))
-sadece 1 bölüm!
-tamam tabi ki.

---

diyerek biriciğimi de behzatçı yapmış bulunmaktayım gün itibariyle. vatana millete hayırlı olsun.

mimlendik!

2011-05-20T22:51:00.001+03:00

Selin'e öpücükler yollayarak gönderdiği mim'i yazmaya başlıyorum.

* Gün içerisinde eğer gerçekleşirse şok geçireceğin şey?

adıma hediye gelmesi. o kadar imkansız ki. :D

* Gördüğün zaman eğer almazsam uyuyamam dediğin şey?

birkaç kıyafetime birden uyabilecek herhangi bir şey. eşarp olur, ceket olur, çanta olur.. bi de çorap. çoraplara ilgim yenilerde başladı, hastasıyım.

* Uğruna diyetini bir kalemde bozduğun şey?

patlamış mısır, yaprak sarması, halka tatlısı, profiterol, sütlü bi çok tatlı, patlıcan salatası.. aklıma gelenler. bunlar olsun önümde, diyet miyet kalmaz.

* Uğurun var mı?

ı ıh, yok.

* Kendine en yakıştırdığın renk?

yüzüme beyaz, üstüme başıma mor.

* En sevdiğin takın?

saat takıdan sayılıyosa kırmızıyla mavili saatlerim. yoksa da bi tane yüzüğüm var o diycem de tarif edemem şimdi. zaten pek de takamıyorum, yüzük takmak zor iş.

* Takıntın?

simetri ama tam öyle değil. gördüğüm yamukluklar rahatsız etmiyor pek. dokunduğum şeylerde sıkıntı oluyor. sağ yanağıma vurana nolur sola da vur diye yalvarıyorum mesela :p ya da bi kolumu sıyırıp diğerini uzun bırakamıyorum. ya da saçımı tam ortadan toplamam gerekiyor. falan filan.

* Ben bu şarkıyı duyunca şakırım.

ajda pekkan-dert bende derman sende. bir de (başıma bir iş gelmeyecekse) ; nerdeyse bütün serdar ortaç şarkılarına eşlik ederim ben.

* Solunda ne var?

televizyon.

asker bacısı olma özelliğimi kaybetmiş bulunmanın verdiği tatlı bir hüzün ilee...

2011-05-18T12:56:00.001+03:00

tarih: 16.05.2011 Pazartesi
saat: 18:25

telefonum çalar. tanımadığım bir numaradır.

-efendim?
-bido? naber?
-aaa abiii?!
-hehe teskere çarşısındaydım da şimdi garnizona geçecem, bi arıyım dedim son kez afyon'dan konuşalım:)
-hmm seni senii.. yarın bu saatlerde yanımızda olcaksın ha inanamıyorum :#
-evet inşallah:) neyse şimdi kapatayım ben, annemlerle de akşam garnizondan arıycam o zaman konuşurum. hadi görüşürüz.

---

saat: 20:00-20:30 arası.

ev telefonu çalar. arayan babam, cevaplayan annemdir.

(napıyonuz neediyonuz faslından sonra)
babam-oğlum eve geldi mi?
annem-oğlum mu? yooo :S
babam-bak doğru söyle bana.
annem-hayır valla gelmedi, niye ki?
babam-ya afyonu aradım teskereyi aldı çıktı dedil...
annem-dur kapı çalıyor

annem-kim ooo?
aşağıdaki-Zaman (gazetesi)

annem-heralde oğlum geldi yaa sesi benziyodu
babam-bize süpriz yapacak heralde

bido- (kapıyı açar) SEN KOCA Bİ ÇILGINSIN!!!
abim-hahaha :)
bido-EŞŞEK! SÜPRİZ YAPMAYI DA BİLİRMİŞ! MANYAK!

---

döndü abim yani, aramıza döndü işte:) 10 kilo verdiğini zannederek, 15 kilo eksiğiyle döndü. daha da seryelmiş saçları, boyunluğun tahriş ettiği kıpkırmızı boynu, botların mahvettiği çirkin ayakları, askerliğin bile düzeltemediği dağınıklığı, ve fakat (geçici olduğunu bilsem de) halim-selim huyu suyuyla döndü:) gerçi gelirken yolda "şimdi bido benimle gece sohbet etmek ister, sabahlamak ister.. onu 1-2 saat konuşup postalamalıyım" diye düşünmüş, bunu da utanmadan bana söylüyo ama neyse :p

ona, o yokken aldığım bissürü kıyafeti ayakkabıyı gösterdim demin. "aaa güzelmiş.. oo bu da güzelmiş.. baya güzel şeyler giyiyomuşun sen ya" dedi bana çok mutlu oldum :D bi de arkadaşlarıyla buluşacakmış, benim istanbulkartımı istedi, daha mutlu oldum. içi dolu mu dedi, dolu dedim gururlanarak, daha daha mutlu oldum. şaka değil ya valla mutlu oldum bundan, böyle artis artis "istediğin kadar kullan bebişim" bakışları falan attım. öyle bi bakış var çünkü evet. gerçi aynı bakışları atarken "senin akbilin yok mu yea, yoo akbil kalkmadı ki o da kullanılıyo hala, bak çok kullanma bitirme" diyerek pislik de yapmadım değil ama o da sırf kibirlenmemek, kendimi törpülemek içindi. sırf ondan :P

işte velhasıl geçti 5 ay, geldi biriciğim, mutluyum huzurluyum. 1 hafta sonra hafiften tartışmya da başlarız, eski düzene döneriz :p hadi görüşürüz o zaman.

empati de hayaldi, gerçek olamadı

2011-05-16T16:50:00.000+03:00

başlıkta bir parti sloganından esinlenmiş olmam, önemli bir konuyu işlemeye çalışacağım anlamına gelmez. ne işim olur zaten? benim derdim küçük şeyler, küçük insanlar, küçük olaylar.

mesela insanların birbirlerine msn-gtalk-facebook ve sair hesaplarının şifrelerini vermelerine, açıp birbirlerini kontrol etmelerine taktım bu aralar. tabi kırıcı olmayalım, herkesin bir sebebi vardır eminim bunu yapmada; ama bana fazlaca gereksiz ve hatta yanlış geldiğini de söylemeden edemiycem.

bazıları eşinden-sevgilisinden-nişanlısından durup dururken şifrelerini istediğinde, eğer vermezse kendisine güvenmediği manasını çıkarıyor. fakat aynı anda karşı tarafın da "acaba neyimden şüpheleniyor da hesaplarımı kontrol etme gereği duyuyor" diye düşünebileceğini akıl edemiyor. neden? çünkü bencil. bu tarz güven sorunlarının yaşandığı ilişkiler nasıl devam edebiliyor anlamadığım gibi; "haydi güven konusu şurda dursun, farzedelim bu insanlar vıcık vıcık yaşamayı seviyor" diyerek olayı o ikiliden çıkartmak istiyorum. bi alt paragrafta çıkartıcam onu da.

çiftlerin birbirleriyle şifrelerini paylaşmaları, birbirlerine yaptıkları saygısızlıktan çok birbirlerinin o hesaplarında ekli insanlara yapılan bir saygısızlıktır gibi geliyor bana. bu istisnasız herkesi rahatsız eder. karşımda ayşe var zannederek yazacağım bir cümleyi ayşe'nin kocasının görmesi, cümlenin içeriğine bağlı olarak beni yerin dibine sokabilir. ya da bir ayşe ile paylaştığım bir sırrımı öğrenmesine, rahatsızlık duymama sebep olabilir. ya da ali'ye yazdıklarımı ali'nin sevgilisinin görmesi hiç olmadık yanlış anlamalara sebep olabilir. zira kızlar olarak "naber lan kanka"yı bile kıskanabilecek kabiliyetimiz var hamdolsun. ya da facebook'ta "sadece arkadaşlar"ın görebildiği resimleri arkadaşların karıları, kocaları, nişanlıları, sevgilileri, takıldıkları, bilmemneleri görsün istemeyebiliriz. değil mi? öyle tabi ki, yanlış konuşacak halim yok.

işbunlardan rahatsız olan bizler, bazen sadece kendimizi düşünürüz de sevdiğimizin arkadaşlarının bu rahatsızlıklarını düşünemez oluruz da tutup "şifreni ver!!! bişey mi gizliyosun niye vermiyosun, bakıcaağğğmmm!!!" diye tuttururuz. olmaz.

bir diğer empati yoksunluğumuza gelecek olursak.. ki keşke gelmek zorunda olmasak. bu çok kötü. insanın acımasız, düşüncesiz, bencil, kötü bir yaratık olduğunu görmeye sebep oluyor. ama gelmeliyiz ki düzelelim.

insanın başına kötü şeyler geliyor, birileri ona kötülükler yapıyor. o da o birilerinden nefret ediyor, adını her andığında bir küfür-kötü söz-beddua-vb. ekliyor, böyle bişeyin nasıl yapıldığını aklının almadığını ve alamayacağını düşünüyor. fakat sonra? sonra aynı şeyi (evet, tam da aynısını!) bir başkasına yapıyor. farkında olarak, bilerek yapıyor hem de. bazen geliyor aklına, "xxx de bunu bana yapmıştı, ve ben ona küfretmiştim, şimdi ben yyy'e neden yapıyorum" diyor ama içindeki kötü ses ona "xxx de yaptı, herkes de yapıyor. sen öldün mü? ölmedin. yyy de ölmez, düşünme bu kadar." diye fısıldıyor.. (kötü kaynanaların nesli böyle devam ediyor.)

insan ne kadar iğrenç olduğunu bilse bile, kötülükleri göre göre kanıksıyor. başkasını düşünmüyor. taşlaşıyor.

karmaşa

2011-05-11T23:02:00.001+03:00

geçen sınavda bana düşen 8 gözetmenden bi tanesi çok şeker biriydi. zannederim 45-50 yaşlarındaydı, karadenizli olması muhtemel, gözlüklü, tepesi açılmış güleryüzlü bir öğretmendi. oldum olası nefret ettiğim tiplerin başında gelen "ortamda saçmalıklarıyla sivrilen tip" tahtada "ilk 60 dakika çıkmak yasaktır" yazısını görünce atladı:

-hocam 45 dakikada çıkılıyordu ya 60 dakika nerden çıktı şimdi?
-bize de böyle söylendi, biz çıkartmadık.
-ben 9 senedir giriyorum sınavlara böyle bişey olmadı hiç..
-yaa demek ki bunu da görecekmişsin:)

deyince hoca, dayanamadım güldüm. hoca da bana baktı, o da güldü. neyse sonra soruları gördüm de gülümsemem geçti :|

---

bundan birkaç zaman önce ikizim bize gelmiş, kütüphanemi görünce büyüsüne kapılmış ve birkaç kitap istemişti benden. ben de ona 5 tane kitap vermiştim. yani öyle hatırlıyordum. birini okuyup geri vermişti, diğerleri hala ondaydı.

geçen telefonda konuşurken kitapları okuyup okumadığını sordum. 1 tanesine başlayıp hiç beğenmediğini, diğer 2 tanesini de okumadığını, muhtemelen de okumayacağını söyledi. "puslu kıtalar atlasını okudun mu?" diye sordum, öyle bir kitap olmadığını söyledi. nassı yaaa dedim, toplamda 4 kitap verdiğimi, birini geri verdiğini, şimdi de elinde 3 kitap olduğunu söyledi. Allah Allah dedim, neyse diyip geçiştirdim. sonra kütüphaneye bakmak aklıma gelmedi, unuttum gitti ama biliyorum ki o kitap kütüphanede yok.

bugün yine telefonda konuşuyoruz, bidaha sordum:

-ya puslu kıtaları sana vermediğime emin misin sen?
-offf taktın ama, yok bende öyle bi kitap diyorum Allah Allaaah..
-ya ama verdim diye hatırlıyorum ben. bakiyim, aha burda da yok işte. lan nerde o zaman bu kitap?
-iç mi ettim lan kitabını ne demek istiyosun
-yok da hani belki yanlışlıkla bişey olmuştur da söyleyemiyosundur :p
-ahaha hadi ordan
-ya kızım tamam vermediysem de nereye sakladın onu söyle bari. hayır pahalıydı bi de kitap :(
-hahaha ne iğrençsin sen :D bak şimdi bana verdiğin kitaplara bakıyoruuum... dur indiriyo.... AAA! oha valla bendeymiş kitap! hahahahaha evet puslu kıtalar atlası, ihsan oktay anar.. hahaha hiç elimi atmamışım ki kitaplara, varlığını unutmuşum:))
-ben biliyorum işte ya..

böyle de bi anımız vardır.

---

heyecan dorukta, şafak sıfırbeş.

---

niye böyle bişey yapıyorum bilmiyorum ama, batuhan şef'i resmen seviyorum. Allah Allah, gerçekten acayip.

---

ben yine biriyle kitap okuma yarışına başladım bugün:) (ismini vermek isterdim, hatta verirdim de ama yenileceği için rencide etmek istemiyorum:P)

---

son olarak da bana bişey söyleyeceğini söyleyip de söylemeyen, sonra söyleyeceğini söyleyen arkadaşıma burdan selam ediyorum ama bu yaptığının hiç hoş olmadığını hatırlatmak istiyorum. (behzatvari; ) gizem ne la!

---

bye..

beynimin, ayaklarını uzatıp dinlenmeye ihtiyacı vardı.. dı.. dı...

2011-05-08T20:06:00.001+03:00

soru: derslerin oluşturduğu sıkıntıdan stresten saçlarını yolacak raddeye gelen bir insan neden sınava hoplaya zıplaya (gerçek anlamda) gider?

cevap: deli galiba?

dızzzt! yanlış cevap. doğru cevap "bido olduğu için" olacaktı. yaptım bunu ben, resmen sokaklarda seke seke hoplaya zıplaya yürüdüm, 2 oturum arası eve gelince radyo açıp yarım saat civarı yıldız tilbe'den hallice oynadım, şarkı söyledim, kısacası sapıttım. neden? çünkü bunaldım. ama bunalıma girerek kutlamak istemedim bunu. değişiklik olsun dedim. iyi de oldu.

sınavların nasıl geçtiğini merak eden kimsenin olacağını zannetmesem de adettendir diye bilgi vereyim: eh işte. daha iyi olabilirdi ama çok daha kötü de olabilirdi. yani iyi gibi bi sonuç çıkıyor burdan. o zaman ağlamaya gerek yok, şımarıklık yapmamalıyım.

ya bugün hani analar günü ya, ben de aneye süprüz yapiyim dedim; önce bişey almıycakmış gibi yapıp sonra "baaak hediyen!" diyim dedim -yalnız her sene aynı şeyi yaptığımı da şu an farkettim ve kendimden soğudum- ama olmadı! neden olmadı? çünkü daha önce ona anneler gününde abimle ablamla birlikte bişey alacağımı vaadetmişim (tek başıma alırsam belimi bükecek bişey) ve annem onu unutmamış.. tam işte son sınavdan çıktım, "hadi biraz dolaşıp öyle gidelim" dedim, sonra da "anneciiim söyle bakalım x mi istersin y miiiii ihi" dedim; annem lafımı boğazıma tıkadı :/ "yok şimdi alma, abin gelince o dediğin şeyi alırsın" dedi :/ çok kötü bozuldum blog ya, "anaa, süprüzüme sevinmedi:/" dedim böyle suratımı asıp. annem de üzüldü bu halime, küstün mü küstün mü diyip durdu. küsmedim dedim. lakin kalbim de incinmedi diyemedim, yalanı sevmem yılanı sevdiğim kadar.

onun dışında, şafak 8 bugün sayın seyirciler. haftaya salı akşamı biriciğim, ciğerim, canımın içi, tatlı tombulumla birlikte yemek yiyor olacağız inşallah.. 5 ay boyunca mantı yiyememiş benim bebeyim, kör olmayası şehirde bi tane ev mantısı yapan yer bulamamış :( mantı yapın mutlaka dedi salı akşamına. "fakat" diye de ekledi, "bütün güzel yemekleri salı akşamı yapmayın, bi haftaya yayın onları. salı gününe mantı yeter, hepsini doya doya yiyeyim" :) kıyamam ya.

şimdi ben sınavların şimdilik bitmesinin verdiği rahatlıkla, mutlulukla ne yapacağımı şaşırmış vaziyetteyim. deli taylar gibiyim. ama ne yapacağım da belli bi yandan. bu akşam behzat ç. ile beyin yorgunluğumu tamaamen atıp, yarından itibaren de havaların ısınamamasından ötürü bir türlü yapamadığımız bahar temizliği adı altındaki büyük, koccaman temizliği yapmaya başlıyorum. bedensel yorgunluğun gözünü seveyim zaten..

o değil de havalar artık ısınsa ya?

(not: godsy bak yazıyorum, bak yazıyorum godsiii :P)

benim için küçük, insanlık için büyük bir karar

2011-05-06T01:04:00.001+03:00

kendim için aldıysam bu kararı namert olayım. ben önemli değilim, alışırım, alışmışımdır da hatta. benim derdim insanlık.

madem öyle, işte böyle diyorum.

benim önemsediğim (az sayıda istisna hariç) herkes birden tepetaklak oluyor; garip, kötü, anlaşılmaz, çekilmez bir insana dönüşüyor madem; o halde önemsemiyorum ben de kimseyi. çünkü öncesinde mükemmele yakın olan insanlar bido etkisiyle geliyor bu hale, buna inanmaya başladım ben. kimseye kötülük etmeye gerek yok değil mi göz göre göre? böyle giderse dünyada bir tane düzgün insan kalmayacak.. gerek yok buna.

söz bak, bu sefer olacak.

üç ay

2011-05-05T01:26:00.001+03:00

3 ay olmuş kaybolalı nerdeyse. yazmak isterdim o sürede neler olduğunu heyecanlı heyecanlı ama gerek pek değişik bir şey olmadığından, gerekse anında yazamadığım şeyleri sonra yazma kabiliyetim olmadığından bunu gereksiz buluyorum. (cümle değişik oldu en azından.)

3 gün sonra sınavlarım var ve ben yine çok çalışmadım. her dönem biraz daha zorlaşıyor ders çalışmak. sıkılıyorum, bunalıyorum, beceremiyorum.. normal zamanda bakmayacağım tv programlarına bakıyorum çalışmam gereken zamanlarda, hem de böyle tiryakisiymişim gibi, deli gibi. tv'den yakamı kurtarsam başka bir şey çıkıyor, hiçbir şey olmasa "yaa bu yüzüm de amma kötü oldu, hadi bi maske yapalım!" diyip kaçıyorum dersten. son 2 günde her şeyi öğrenebileceğimi düşünüyorum, insan küçücük olduğnu bildiği aklına bu kadar neden güvenir ki? akılsızlığından tabi ki. hofff. neyse ki az kaldı, seneye daha lüzumlu derslere çalışıcam en azından (inşallah).

şu an gelmesini istediğim 3 şey var.

1. pazar akşamı gelsin, sınavları atlatmış olayım hayırlısıyla..

2. abim gelsin, çok özledim.. (şafak 12)

3. temmuzun sonu da gelsin, lise bitsin.

haziranın ortalarında adanaya gideceğiz gibi görünüyor. geçen yılki adana-mersin ziyaretinde sıcaklardan ölmek istemiş olsam da yine de gitmek istiyorum. zira bir sünnet düğünü var ve ağabey kirve olacak. yani düğünü sahiplenicez gibi bişey bu durumda :P fakat derdim o değil. benim derdim otobüs yolculuğu. rahat koltuklu bi otobüste saatlerce geceyi izlemek istiyorum ben. derdim bu evet..

böyle yazınca da mutsuzmuşum, kötüymüşüm gibi anlaşılmasın. mutluyum ben, iyiyim, ümitliyim, neşeliyim, vesaireyim.. sadece biraz duygusalım, olsun o kadar da.

haydi görüşürüz o zaman.

melaba

2011-05-03T02:09:00.001+03:00

nasılız?