ölüm

bazen hiç ölmeyecekmişim gibi geliyor. zaten yaşıyor haldeyken öleceğini düşünen insan çok azdır. ben de bunlardan biri değilim yazık ki.

ne hiç ölmeyecekmiş gibi bu dünya için çalışıyorum, ne de yarın ölecekmiş gibi diğer dünya için.. ben yarın ölecekmiş gibi bu dünyayı sallamıyorum, hiç ölmeyecekmiş gibi ise diğer dünyayı..

bomboş gidiyor hayatım aslında. boş, boş yani o kadar..

bazen bir pencerenin önünde duruyorum. ya da balkonda, aşağı bakıyorum eğilip.. "buralardan düşüp de ölen yüzlerce insan var," diyorum.. "ama ben buradan düşerek ölmem ki!"

ya da karşıdan karşıya geçiyorken.. hem çok korkarım, hem de çok dikkatsiz geçerim. elimde telefon, mesaj yazarak bile caddelerden geçmişliğim vardır. ama o arabalar bana çarpmaz ki, bu hiç inandırıcı değil ki?! evet, çünkü geçen gün haberlerde izlediğin kız da böyle ölmemişti, değil mi aptal?

ya da.. bir çok şey işte. kalbim sıkışıyor, gözlerim kararıyor, kalpten ölemem diyorum.. nasıl ölebilirim? bilmem..

bir de bazı insanların hayatlarına şaşırıyorum..

köylüyüm ya ben, o yüzden köylü insanlar tanıyorum. doğuyorlar o köyün içinde, inek sağıyorlar, tezek yapıyorlar, meyve topluyorlar, pekmez yapıyorlar, peynir yapıyorlar; sonra ölüyorlar.. bu kadar, başka hiç bir şey yok.. çoğu o köyden, ya da o ilçeden dışarı bile çıkmıyor.. bir kaç gün önce eski resimlere bakarken gördüm birini, oradan geldi bunlar aklıma.. ayşe yenge var bizim, 3 tane çocuğu var. kocası ölmüş. ben kendimi bildim bileli ölmüş, çok olmuş yani. minicik bir evi var onun, orada geçiriyor ömrünü. yazın tatile giden insanlar oldukça, konuşabildiği insan sayısı 40'ın üzerine çıkıyor ancak.. ne yapıyor başka? hiçbir şey.

diğerleri ne yapıyor? 55-60 yaşına kadar çalışıyor, güzel bir servet yapıyor, dünya turuydu şuydu buydu, sonra? kalanını da çocuklarına bırakıp ölüyor..

peki ben ne olacağım? hiç biri.. hiçbir şey olacağım ben. istediğim neydi? hiç sorma:) ben nasılsa ölmeyeceğim, yaparım belki bir gün...